1 Reis 3
rifa (RIFA) vs VC
1 سُولِيمَانْ إِذْوڒْ ذ أَضڭّْوَاڒْ ن فِيرْعُونْ، أَجدْجِيذْ ن مِيصْرَا. نتَّا يِيوِي يدْجِيسْ ن فِيرْعُونْ ؤُشَا إِسِّيذِيفْ إِ-ت غَارْ ثنْذِينْثْ ن ذَاوُوذْ، أَڒَامِي ثُوغَا إِسّقْفڒْ ڒبْنِي ن ثَادَّارْثْ نّسْ ذ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي ذ ڒْحِيضْ إِ ذ أَسْ د-إِنّْضنْ إِ ؤُرْشَالِيمْ.
1 Salomão aliou-se por casamento, ao faraó, rei do Egito, tomando sua filha por mulher. Levou-a para a cidade de Davi, até que acabasse de construir o seu palácio, o templo do Senhor e o muro em volta de Jerusalém.
2 مْغِيرْ ڒْڭنْسْ يَارْنِي إِتّْقدَّامْ ثِيغَارْصَا خْ ڒڭْعُوذِي وَاهَا، مِينْزِي أَڒْ ؤُسَّانْ نِّي وَارْ ثتّْوَابنِّي عَاذْ ثَادَّارْثْ إِ يِيسمْ ن سِيذِي.
2 O povo continuava sacrificando nos lugares altos, porque até aquele dia não tinha ainda sido edificado o templo ao nome do Senhor.
3 سُولِيمَانْ ثُوغَا إِتّخْسْ سِيذِي ؤُمِي يُويُورْ عْلَاحْسَابْ ثِيوصَّا ن بَابَاسْ ذَاوُوذْ. إِقدّمْ مْغِيرْ ثِيغَارْصَا ذ ڒبْخُورْ خْ ڒڭْعُوذِي وَاهَا.
3 Salomão amava o Senhor e seguia os preceitos de Davi, seu pai. Todavia, continuava sacrificando e queimando incenso nos lugares altos.
4 أَمُّو إِ يُويُورْ ؤُجدْجِيذْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا غَارْ جِيبْعُونْ، حِيمَا أَذْ ذِينِّي إِغَارْصْ، مَاغَارْ ڒْڭعّْذثْ نِّي ثُوغَا-ت ذ ثَامقّْرَانْثْ قَاعْ. إِسّْڭعّذْ سُولِيمَانْ خْ ؤُعَالْطَارْ نِّي أَڒفْ ثِيغَارْصَا ن وشْمَاضْ.
4 Foi o rei a Gabaon para ali oferecer um sacrifício, porque esse era o lugar alto mais importante, e ofereceu mil holocaustos sobre o altar de Gabaon.
5 إِبَانْ-د سِيذِي ذِي جِيبْعُونْ س دْجِيڒثْ إِ سُولِيمَانْ ذڭْ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ، ؤُشَا إِنَّا أَربِّي: ”تَّارْ! مِينْ إِ ذ أَشْ غَا وْشغْ؟“
5 O Senhor apareceu-lhe em sonhos em Gabaon durante a noite, e disse-lhe: Pede-me o que queres que eu te dê.
6 إِنَّا سُولِيمَانْ:
6 Salomão disse: Vós destes com liberdade vossa graça ao vosso servo Davi, meu pai, porque ele andou em vossa presença com fidelidade, na justiça e retidão de seu coração para convosco; em virtude dessa grande benevolência, destes-lhe um filho que hoje está sentado no seu trono.
7 خنِّي ڒخُّو، أَ سِيذِي، أَربِّي إِنُو، شكْ ثڭِّيذْ أَمْسخَّارْ نّشْ ذ أَجدْجِيذْ ذڭْ ومْشَانْ ن بَابَا ذَاوُوذْ. مَاشَا نشّْ دْجِيغْ عَاذْ ذ أَحنْجِيرْ أَمژْيَانْ. نشّْ وَارْ سِّينغْ مَامّشْ غَا فّْغغْ ؤُ مَامّشْ غَاعقْبغْ.
7 Sois vós, portanto, ó Senhor meu Deus, que fizestes reinar o vosso servo em lugar de Davi, meu pai. Mas eu não passo de um adolescente, e não sei como me conduzir.
8 أَمْسخَّارْ نّشْ أَقَا-ث ذِي ڒْوسْطْ ن ڒْڭنْسْ نّشْ نِّي ثِيخْضَارذْ شكْ، إِجّْ ن ڒْڭنْسْ إِمْغَارْ أَڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَاقدّْ نِيغْ أَذْ إِتّْوَاحسّبْ زڭْ ؤُبَارُّو نّسْ أَمقّْرَانْ.
8 E, sem embargo, vosso servo se encontra no meio de vosso povo escolhido, um povo imenso, tão numeroso que não se pode contar, nem calcular.
9 أوْشْ خنِّي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ إِجّْ ن وُوڒْ إِفْثنْ حِيمَا أَذْ ثَافْ إِزمَّارْ أَذْ إِحْكمْ ذِي ڒْڭنْسْ ؤُ حِيمَا أَذْ إِفَارْزْ س ڒعْقڒْ جَارْ مِينْ إِدْجَانْ إِشْنَا ذ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ، مِينْزِي مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ إِحْكمْ خْ ڒْڭنْسْ-أَ أَمقّْرَانْ نّشْ؟“
9 Dai, pois, ao vosso servo um coração sábio, capaz de julgar o vosso povo e discernir entre o bem e o mal; pois sem isso, quem poderia julgar o vosso povo, um povo tão numeroso?
10 أَوَاڒْ-أَ ثُوغَا ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي، ڒَامِي زعْمَا سُولِيمَانْ إِتَّارْ مَانْ أَيَا.
10 O Senhor agradou-se dessa oração, e disse a Salomão:
11 إِنَّا أَسْ أَربِّي:
11 Pois que me fizeste esse pedido, e não pediste nem longa vida, nem riqueza, nem a morte de teus inimigos, mas sim inteligência para praticar a justiça,
12 أَقَا س ؤُيَا نشّْ ڭِّيغْ عْلَاحْصَابْ أَوَاڒنْ نّشْ. خْزَارْ، نشّْ وْشِيغْ أَشْ إِجّْ ن وُوڒْ ذ أَمِيغِيسْ ذ أَفهَّامْ، أَمْ مَامّشْ وَارْ ثُوغِي قْبڒْ إِ شكْ ؤُ وَارْ إِتِّيڒِي أَوَارْنِي أَشْ.
12 vou satisfazer o teu desejo; dou-te um coração tão sábio e inteligente, como nunca houve outro igual antes de ti e nem haverá depois de ti.
13 ؤُڒَا ذ مِينْ وَارْ ثتَّارذْ، أَذْ أَشْ ث وْشغْ، أَمْ وَاڭْڒَا أَمْ ؤُعُودْجِي، أَڒَامِي مَارَّا ؤُسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نّشْ وَارْ ذِينْ إِتِّيڒِي ورْيَازْ أَمْ شكْ جَارْ إِجدْجِيذنْ.
13 Dou-te, além disso, o que não me pediste: riquezas e glória, de tal modo que não haverá quem te seja semelhante entre os reis durante toda a tua vida.
14 مَاڒَا شكْ ثُويُورذْ خْ ثبْرِيذِينْ إِنُو أَڒَامِي غَا ثحْضِيذْ ثِيوصَّا إِنُو ذ ڒُومُورَاثْ إِنُو، أَمْ مَامّشْ يُويُورْ بَابَاشْ ذَاوُوذْ، خنِّي نشّْ أَذْ سّْزُوڭَّارغْ ڒْْقدّْ ن وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نّشْ.“
14 E, se andares em meus caminhos e observares os meus preceitos e mandamentos como o fez Davi, teu pai, prolongarei a tua vida.
15 إِفَاقْ-د سُولِيمَانْ، ؤُ خْزَارْ، ثُوغَا-ت ذ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ. نتَّا يُوسَا-د غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا إِبدّْ زَّاثْ إِ تَّابُوثْ ن ڒْعَاهْذْ ن سِيذِي ؤُ إِسّْڭعّذْ ثِيغَارْصَا ن وشْمَاضْ ؤُ إِڭَّا ثِيوْهِيبِينْ ن ڒهْنَا ؤُ إِسّوْجذْ عَاوذْ إِشْثْ ن زَّارْذثْ إِ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ.
15 Salomão despertou: foi um sonho. Voltando a Jerusalém, apresentou-se diante da arca da aliança do Senhor e ofereceu holocaustos e sacrifícios pacíficos; e deu um banquete a todos os seus servos.
16 خنِّي ؤُسِينْثْ-إِ-د ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. ثُوغَا-ثنْثْ ذ ثِيمْغَارِينْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ، بدّنْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
16 Vieram duas prostitutas apresentar-se ao rei.
17 إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثنَّا: ”مَاڒَا ثخْسذْ، أَ سِيذِي إِنُو، نشّْ زدّْغغْ أَكْ-ذ ثمْغَارْثْ-أَ ذِي ثَادَّارْثْ ذ إِشْثْ، ؤُ نشّْ ؤُرْوغْ ؤُمِي ذ أَيِي ثُوغَا غَارسْ ذِي ثَادَّارْثْ.
17 Uma delas disse: Ouve, meu senhor: Esta mulher e eu habitamos na mesma casa, e eu dei à luz junto dela no mesmo aposento.
18 ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا أَوَارْنِي ڒَامِي د-ؤُرْوغْ، إِمْسَارْ، أَقَا ؤُڒَا ذ ثَامْغَارْثْ-أَ ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ. نشِّينْ ثُوغَا نْمُونْ، وَارْ ثُوغِي غَارْنغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُبَارَّانِي ذِي ثَادَّارْثْ، مْغِيرْ نشِّينْ س ثْنَاينْ ذِي ثَادَّارْثْ.
18 Três dias depois, deu também ela à luz. Ora, nós vivemos juntas, e não havia nenhum estranho conosco nessa casa, pois somente nós duas estávamos ali.
19 أَحنْجِيرْ ن ثمْغَارْثْ-أَ إِمُّوثْ ذِي دْجِيڒثْ ؤُمِي ثزّڒْ خَاسْ ذڭْ إِضصْ.
19 Durante a noite morreu o filho dessa mulher, porque o abafou enquanto dormia.
20 نتَّاثْ ثكَّارْ غَارْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ، ثكّسْ أَيِي أَحنْجِيرْ إِنُو، ؤُمِي ثَايَّا نّشْ ثطّصْ، ؤُ ثسَّارْسْ إِ-ث ذڭْ وحْسِينْ نّسْ ؤُشَا مِّيسْ إِمُّوثنْ ثسَّارْسْ إِ-ث ذڭْ وحْسِينْ إِنُو.
20 Levantou-se ela então, no meio da noite, e enquanto a tua serva dormia, tomou o meu filho que estava junto de mim e o deitou em seu seio, deixando no meu o seu filho morto.
21 ؤُمِي كَّارغْ غَارْ ثُوفُّوثْ، حِيمَا أَذْ سُّوطُّوضغْ أَحنْجِيرْ إِنُو، خْزَارْ، نتَّا إِمُّوثْ. ذِي صّْبحْ ثُوغَا أَيِي خزَّارغْ مْلِيحْ، ژْرِيغْ ثُوغَا-ث وَارْ إِدْجِي شَا ذ أَحنْجِيرْ إِنُو نِّي د-ؤُرْوغْ.“
21 Quando me levantei pela manhã para amamentar o meu filho, encontrei-o morto; mas, examinando-o atentamente à luz, verifiquei que não era o filho que eu dera à luz.
22 خَاسْ ؤُشَا ثنَّا ثمْغَارْثْ نّغْنِيثْ: ”لَّ، ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو ؤُ ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ!“ ثنّغْنِيثْ ثنَّا: ”لَّ، ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ ؤُ ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو!“ أَمُّو إِ سِّيوْڒنْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
22 É mentira!, replicou a outra mulher, o que está vivo é meu filho; o teu é que morreu. A primeira contestou: Não é assim; o teu filho é o que morreu, o que está vivo é o meu. E assim disputavam diante do rei.
23 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”ثَانِيثَا ثقَّارْ: ’ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو ؤُ ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ!‘، ؤُشَا ونّغْنِي ثقَّارْ: ’لَّ، ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ ؤُ ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو.‘ “
23 O rei disse então: Tu dizes: é o meu filho que está vivo, e o teu é o que morreu; e tu replicas: não é assim; é o teu filho que morreu, e o meu é o que está vivo.
24 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أَوْيمْ أَيِي-د إِجّْ ن سِّيفْ!“ نِيثْنِي إِوْينْ إِجّْ ن سِّيفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ.
24 Vejamos, continuou o rei; trazei-me uma espada. Trouxeram ao rei uma espada.
25 أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”قسّمْ أَحنْجِيرْ إِدَّارنْ خْ ثْنَاينْ ؤُشَا وْشمْ إِجّْ ن وزْينْ إِ يِيشْثنْ زَّايْسنْثْ ؤُ وْشمْ إِ ثنّغْنِيثْ إِجّْ ن وزْينْ نّغْنِي.“
25 Cortai pelo meio o menino vivo, disse ele, e dai metade a uma e metade à outra.
26 مَاشَا ڒَامِي ثُوغَا ثَاشِيثْ نّسْ إِ ؤُحنْجِيرْ نّسْ إِمْغَارْ، ثسِّيوڒْ ثمْغَارْثْ ثنِّي غَارْ إِدْجَا ؤُحنْجِيرْ إِدَّارْ، أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، ثنَّا: ”أَ، سِيذِي إِنُو، وْشثْ أَسْ أَحنْجِيرْ نِّي إِدَّارنْ مَاڒَا ثخْسذْ، وَارْ ث نقّثْ!“ ثَانِيثَا مَاشَا ثنَّا: ”وَارْ إِتِّيڒِي إِنُو ؤُڒَا نّمْ. قسّثْ ث ذِي ڒْوسْطْ!“
26 Mas a mulher, mãe do filho vivo, sentiu suas entranhas enternecerem-se e disse ao rei: Rogo-te, meu senhor, que dês a ela o menino vivo; não o mateis; a outra, porém, dizia: Ele não será nem teu, nem meu; seja dividido!
27 خنِّي يَارَّا-د ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”وْشمْ أَسْ أَحنْجِيرْ إِدَّارنْ! وَارْ ث نقّمْ. نتَّاثْ ذ يمَّاسْ.“
27 Então o rei pronunciou o seu julgamento: Dai, disse ele, o menino vivo a essa mulher; não o mateis, pois é ela a sua mãe.
28 مَارَّا إِسْرَائِيل إِسْڒَا خْ ڒحْكَامْ إِ زِي إِحْكمْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ نِيثْنِي ڭّْوذنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نِيثْنِي ژْرِينْ بلِّي ثِيغِيثْ ن أَربِّي ذَايسْ حِيمَا أَذْ يَاغْ ثَاسْغَارْثْ.
28 Todo o Israel, ouvindo o julgamento pronunciado pelo rei, encheu-se de respeito por ele, pois via-se que o inspirava a sabedoria divina para fazer justiça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.