1 Reis 20
rifa (RIFA) vs NTLH
1 بِينْهَاذَاذْ، أَجدْجِيذْ ن أَرَامْ، إِسّْمُونْ مَارَّا ڒْعسْكَارْ نّسْ. ثُوغَا أَكِيذسْ ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِجدْجِيذنْ س إِيْسَانْ ذ إِكَارُّوثنْ. نتَّا إِڭعّذْ، إِنّضْ إِ سَامَارْيَا ؤُ إِمّْنغْ أَكِيذسْ.
1 O rei Ben-Hadade da Síria reuniu todo o seu exército e, apoiado por trinta e dois outros reis, com os seus cavalos e carros, subiu, e cercou a cidade de Samaria, e atacou-a.
2 خنِّي إِسّكّْ نتَّا إِرقَّاسنْ غَارْ أَخَابْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، ذَاخڒْ ذِي ثنْذِينْثْ.
2 Ele enviou alguns mensageiros, os quais entraram na cidade
3 إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ بِينْ-هَاذَاذْ: ’نُّوقَارْثْ نّشْ ذ وُورغْ نّشْ إِنُو. ؤُڒَا ذ ثِيمْغَارِينْ نّشْ ذ إِحنْجِيرنْ نّشْ إِشوَّارنْ، أَقَا أَثنْ إِنُو.‘ “
3 e disseram a Acabe, rei de Israel: — O rei Ben-Hadade exige que o senhor entregue a ele a sua prata e o seu ouro, as suas mulheres e os seus filhos mais fortes.
4 أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا: ”أَمْ مَامّشْ ثنِّيذْ، أَ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. نشّْ نّشْ س مَارَّا مِينْ غَارِي.“
4 Acabe respondeu: — Diga ao meu patrão, o rei Ben-Hadade, que eu concordo. Eu e tudo o que tenho somos dele.
5 إِرقَّاسنْ ؤُسِينْ-د إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِسِّيوڒْ بِينْهَاذَاذْ، إِنَّا: ’نشّْ جِّيغْ أَذْ أَشْ إِنِينْ: إِتّْخصَّا أَذْ أَيِي ثوْشذْ نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ نّشْ ذ ثمْغَارِينْ نّشْ ذ إِحنْجِيرنْ نّشْ!،
5 Mais tarde, os mensageiros voltaram com outro recado do rei Ben-Hadade. Era o seguinte: — Eu lhe mandei uma mensagem exigindo que você me entregasse a sua prata e o seu ouro, as suas mulheres e os seus filhos.
6 مَاشَا ثِيوشَّا غَارْ ڒْوقْثْ-أَ أَذْ سّكّغْ إِمْسخَّارنْ إِنُو غَاركْ، مَاحنْذْ أَذْ أَرْزُونْ ذِي ثَادَّارْثْ نّشْ ؤُ ذِي ثُوذْرِينْ ن إِمْسخَّارنْ نّشْ. أَذْ إِمْسَارْ بلِّي نِيثْنِي أَذْ طّْفنْ مَارَّا مِينْ خَاكْ إِعِيزّنْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ س إِفَاسّنْ نْسنْ، أَذْ ث أَوْينْ.‘ “
6 No entanto, amanhã a esta hora, eu vou mandar os meus servidores, e eles vão examinar o seu palácio e as casas dos seus servidores. Eles vão tirar tudo aquilo que acharem que tem valor.
7 خنِّي إِڒَاغَا ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل خْ مَارَّا إِمْغَارنْ ن ثمُّورْثْ، إِنَّا: ”سْنمْ خنِّي ؤُ خْزَارمْ أَقَا وَانِيثَا إِنْوَا ڒْغَارْ، مَاغَارْ ثُوغَا إِسّكّْ-د غَارِي قْبڒْ، مَاحنْذْ أَذْ إِكْسِي ثِيمْغَارِينْ إِنُو ذ إِحنْجِيرنْ إِنُو ذ نُّوقَارْثْ إِنُو ذ وُورغْ إِنُو ؤُ نشّْ وَارْ ذ أَسْ ث قْضِيعغْ.“
7 Então o rei Acabe reuniu todos os líderes do país e disse: — Vocês estão vendo como esse homem está querendo nos arruinar! Ele mandou um recado exigindo que eu entregasse as minhas mulheres, os meus filhos, a minha prata e o meu ouro, e eu concordei.
8 مَارَّا إِمْغَارنْ ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ نَّانْ أَسْ: ”وَارْ غَارسْ تّسْڒِي ؤُ وَارْ ذ أَسْ تِّيشْ تّسْرِيحْ!“
8 Os líderes e o povo responderam: — Não dê atenção a ele; não entregue nada.
9 خنِّي إِنَّا إِ إِرقَّاسنْ ن بِينْهَاذَاذْ: ”إِنِيمْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ: ’مَارَّا ؤُمِي إِ ثسّكّذْ أَمْسخَّارْ نّشْ غَارْ ؤُمزْوَارُو أَذْ ث ڭّغْ، مَاشَا ثَامسْڒَاشْثْ-أَ وَارْ زمَّارغْ أَذْ ث ڭّغْ.‘ “ فّْغنْ إِرقَّاسنْ ؤُشَا إِوْينْ أَسْ-د أَوَاڒْ-أَ.
9 Então Acabe respondeu aos mensageiros de Ben-Hadade o seguinte: — Digam ao meu patrão, o rei, que eu concordo com tudo o que ele pediu na primeira vez, porém não posso concordar com o que ele está exigindo agora. Os mensageiros foram embora e entregaram essa resposta.
10 خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ بِينْهَاذَاذْ غَارسْ، إِنَّا: ”أَذْ أَيِي ڭّنْ إِربِّيثنْ أَمُّو ؤُ أَذْ أَرْنِينْ عَاذْ كْثَارْ، مَاڒَا ثَاعجَّاجْثْ ن سَامَارْيَا ثْقدّْ، حِيمَا أَذْ ثشُّورْ ؤُرُو ن إِفَاسّنْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ إِ يُويُورنْ ذڭْ إِصُورَافْ إِنُو!“
10 Ben-Hadade tornou a mandar os mensageiros. Eles levaram a seguinte mensagem: — Que os deuses me matem, se eu não arrasar Samaria com um exército tão grande, que, se cada soldado levar dela um punhado de terra, a cidade vai desaparecer!
11 يَارَّا-د ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، إِنَّا: ”إِنِيمْ أَسْ: ’ونِّي إِبيْسنْ أَبْيَاسْ، وَارْ إِتّْشنّعْ إِخفْ نّسْ أَمْ ونِّي ث إِسَّارْسنْ.‘ “
11 O rei Acabe respondeu: — Digam ao rei Ben-Hadade que um verdadeiro soldado se gaba depois de uma batalha e não antes.
12 ؤُمِي إِسْڒَا إِ وَاوَاڒْ-أَ، أَمْ ثُوغَا إِسسّْ أَكْ-ذ إِجدْجِيذنْ ذڭْ إِقِيضَانْ، أَقَا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”سْبدّمْ إِخفْ نْومْ!“ ؤُ نِيثْنِي سّْوجْذنْ إِخفْ نْسنْ إِ ؤُمنْغِي ضِيدّْ إِ ثنْذِينْثْ.
12 Ben-Hadade recebeu a resposta de Acabe enquanto ele e os outros reis estavam bebendo nas suas barracas. Então deu ordem aos seus soldados para se aprontarem a fim de atacar a cidade, e eles se colocaram em posição de batalha.
13 ؤُ خْزَارْ إِجّْ ن ؤُنَابِي يُوسَا-د غَارْ أَخَابْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’مَا ثتّْوَاڒِيذْ شكْ ڒْغَاشِي-يَا أَمقّْرَانْ؟ خْزَارْ أَسّْ-أَ نشّْ أَذْ ث وْشغْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ، حِيمَا أَذْ ثسّْنذْ أَقَا نشّْ ذ سِيذِي.‘ “
13 Enquanto isso, um profeta foi falar com Acabe, rei de Israel, e lhe disse: — O
14 ؤُشَا أَخَابْ إِنَّا: ”زِي مَانْ ونْ؟“ نتَّا إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: ’س إِمْسخَّارنْ ن ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ.‘ “ ؤُ نتَّا إِنَّا: ”مَانْ ونْ إِ غَا إِبْذَانْ أَمنْغِي؟“ إِنَّا نتَّا: ”ذ شكْ!“
14 — Quem vai comandar o ataque? — perguntou Acabe. O profeta respondeu: — O — Quem vai comandar a força principal? — perguntou o rei. — O senhor, ó rei! — respondeu o profeta.
15 خَاسْ ؤُشَا إِسدّْ نتَّا إِمْسخَّارنْ ن ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ. ثُوغَا أَثنْ ذِي مِيثَاينْ ؤُ-ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ. إِسدّْ أَوَارْنِي أَسنْ مَارَّا ڒْڭنْسْ. مَارَّا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، ثُوغَا أَثنْ ذِي سبْعَا-أَڒَافْ ن يرْيَازنْ.
15 Então o rei mandou chamar os ajudantes dos administradores dos distritos, que eram duzentos e trinta e dois. Aí o rei convocou o exército israelita, que tinha sete mil homens.
16 فّْغنْ نِيثْنِي غَارْ وَازَالْ. بِينْهَاذَاذْ ثُوغَا إِسْشَارْ ذڭْ إِقِيضَانْ، نتَّا ذ إِجدْجِيذنْ، ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِجدْجِيذنْ إِ ذ أَسْ إِوْشِينْ أَفُوسْ.
16 O ataque começou ao meio-dia, quando Ben-Hadade e os seus trinta e dois aliados estavam se embebedando nas suas barracas.
17 إِمْسخَّارنْ ن ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ فّْغنْ-د ذ إِمزْوُورَا زِي سَامَارْيَا. بِينْهَاذَاذْ ثُوغَا إِسّكّْ شَا ن إِبرْڭَاڭنْ ؤُ نِيثْنِي خبَّارنْ أَسْ، نَّانْ: ”أَقَا إِرْيَازنْ فّْغنْ-د زِي سَامَارْيَا.“
17 Os jovens ajudantes dos administradores avançaram primeiro. Alguns espiões mandados por Ben-Hadade contaram a ele que um grupo de soldados estava saindo de Samaria.
18 نتَّا إِنَّا: ”مَاڒَا نِيثْنِي فّْغنْ-د إِ ڒهْنَا، طّْفمْ ثنْ دَّارنْ ؤُ مَاڒَا نِيثْنِي فّْغنْ-د إِ ؤُمنْغِي، طّْفمْ ثنْ عَاوذْ دَّارنْ!“
18 Ele ordenou: — Prendam vivos esses soldados, quer tenham vindo para lutar, quer tenham vindo pedir paz.
19 فّْغنْ-د إِمْسخَّارنْ ن ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ زِي ثنْذِينْثْ أَكْ-ذ ڒْعسْكَارْ إِ د-يُوسِينْ أَوَارْنِي أَسنْ.
19 Os ajudantes dos administradores atacaram primeiro, seguidos pelo exército israelita,
20 كُوڒْ أَرْيَازْ إِغْڒبْ خْ وغْرِيمْ نّسْ أَڒَامِي أَروْڒنْ أَيْثْ ن أَرَامْ ؤُ إِسْرَائِيل إِضْفَارْ إِ-ثنْ، مَاشَا بِينْهَاذَاذْ، أَجدْجِيذْ ن أَرَامْ، إِنْجمْ خْ ؤُيِيسْ أَكْ-ذ شَا ن إِمْنَاينْ.
20 e cada um matou o homem contra quem lutava. Os sírios fugiram, e os israelitas os perseguiram, mas Ben-Hadade escapou a cavalo, junto com alguns soldados da cavalaria.
21 خنِّي إِفّغْ ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل ؤُ نتَّا إِغْڒبْ خْ ييْسَانْ ذ إِكَارُّوثنْ ن ؤُمنْغِي أَڒَامِي إِڭَّا أَسْ إِشْثْ ن ثشْثِي ذ ثَامقّْرَانْثْ إِ أَرَامْ.
21 O rei Acabe saiu, tomou os cavalos e os carros de guerra e derrotou completamente os sírios.
22 خنِّي يُوسَا-د ؤُنَابِي غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، إِنَّا أَسْ: ”ؤُيُورْ، مْحضْ إِخفْ نّشْ. سّنْ ؤُ خْزَارْ مِينْ غَاركْ أَذْ ث ثڭّذْ، مَاغَارْ غَارْ ؤُبدُّو ن ؤُسڭّْوَاسْ ن جْذِيذْ أَذْ خَاكْ إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ ثْوَاڒَا نّغْنِي.
22 Então o profeta foi falar com o rei Acabe e disse: — Volte, fortaleça o seu exército e faça planos cuidadosos, pois daqui a um ano o rei da Síria vai atacar de novo.
23 إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ نَّانْ أَسْ: ”أَربِّي نْسنْ ذ إِجّْ ن أَربِّي ن إِذُورَارْ، خْ ؤُيَا ثُوغَا جهْذنْ خَانغْ. مَاڒَا نشِّينْ نمّْنغْ أَكِيذْسنْ ذِي ڒْوَاطَا، خنِّي أَذْ خَاسنْ نجْهذْ نِيشَانْ!
23 Os oficiais do rei Ben-Hadade disseram a ele: — Os deuses dos israelitas são deuses das montanhas, e foi por isso que os israelitas foram mais fortes do que nós. Mas, se lutarmos contra eles em lugares planos, seremos mais fortes do que eles.
24 أڭّْ مِينْ إِقَّارْ وَاوَاڒْ-أَ: كّسْ كُوڒْ إِجّْ زڭْ إِجدْجِيذنْ زڭْ ومْشَانْ نّسْ ؤُ ڭّمْ لْوُولَاثْ ذڭْ ومْشَانْ نْسنْ.
24 Portanto, faça o seguinte: tire os trinta e dois reis do comando e ponha capitães no lugar deles.
25 سْمُونْ أَمُّو إِجّْ ن ڒْعسْكَارْ أَمْ ڒْعسْكَارْ نِّي ثْودَّارذْ، س ييْسَانْ أَمْ ييْسَانْ نِّي ؤُ س إِكَارُّوثنْ أَمْ إِكَارُّوثنْ نِّي، ؤُشَا أجّْ أَنغْ أَكِيذْسنْ نمّْنغْ ذِي ڒْوَاطَا. ؤُشْثْ مَاڒَا خنِّي نشِّينْ وَارْ خَاسنْ نجْهِيذْ!“ ؤُ نتَّا إِسْڒَا غَارْسنْ ؤُشَا أَمنِّي إِ إِڭَّا.
25 Depois forme um exército tão grande como aquele que o senhor perdeu e com o mesmo número de cavalos e carros. Nós lutaremos contra os israelitas nos lugares planos e certamente seremos mais fortes do que eles. O rei Ben-Hadade concordou e seguiu o conselho deles.
26 غَارْ ؤُبدُّو ن ؤُسڭّْوَاسْ ن جْذِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا بِينْهَاذَاذْ إِسدّْ أَرَامْ. إِفّغْ غَارْ أَفِيقْ إِ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ إِسْرَائِيل.
26 Um ano depois ele convocou os seus soldados e marchou com eles para a cidade de Afeca a fim de atacar os israelitas.
27 ؤُڒَا ذ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل تّْوَاسدّنْ. وْشِينْ أَسنْ ڒعْوتْشْ ؤُ نِيثْنِي فّْغنْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذْسنْ. أَيْثْ ن إِسْرَائِيل وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ أَجمَّاضْ نْسنْ أَمْ ثْنَاينْ ن ثْحِيمْرِيوِينْ ثِيمژْيَانِينْ ن إِغَايْضنْ. إِنِّي ن أَرَامْ مَاشَاعمَّارنْ ثَامُّورْثْ.
27 Estes haviam sido convocados e tinham recebido mantimentos; eles marcharam contra o exército de Ben-Hadade e acamparam em dois grupos, de frente para os sírios. Os israelitas pareciam dois pequenos rebanhos de cabras comparados com os sírios, que estavam espalhados por todo o campo.
28 يُوسَا-د غَارْسنْ ورْيَازْ ن سِيذِي، إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’مِينْزِي إِنِّي ن أَرَامْ إِنَّانْ: سِيذِي ذ إِجّْ ن أَربِّي ن إِذُورَارْ، وَارْ إِدْجِي ذ إِجّْ ن أَربِّي ن ثْسدْجْيِينْ!‘، خْ ؤُيَا إِ غَا وْشغْ ڒْغَاشِي-يَا أَمقّْرَانْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ، حِيمَا كنِّيوْ أَذْ ثْعقْڒمْ، أَقَا نشّْ ذ سِيذِي.“
28 Um profeta foi falar com o rei Acabe e disse: — O que o
29 ثُوغَا وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ سبْعَا ن وُوسَّانْ أَرنْذَاذْ ن وَايَاوْيَا. ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا، إِمْسَارْ، أَقَا إِكَّارْ ؤُمنْغِي. ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ نْغِينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مْيَاثْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ خْ إِضَارنْ زِي أَرَامْ.
29 Durante sete dias os sírios e os israelitas ficaram acampados de frente uns para os outros. No sétimo dia começou a batalha, e os israelitas, num só dia, mataram cem mil sírios.
30 إِنِّي إِقِّيمنْ أَروْڒنْ غَارْ ثنْذِينْثْ ن أَفِيقْ ؤُشَا ڒْحِيضْ إِوْضَا خْ سبْعَا ؤُ-عِيشْرِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ، نِّي ثُوغَا إِقِّيمنْ. ؤُڒَا بِينْهَاذَاذْ ثُوغَا يَارْوڒْ ؤُشَا يُوذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ، يُويُورْ زڭْ إِجّْ ن وخَّامْ غَارْ إِجّْ ن وخَّامْ نّغْنِي.
30 O resto fugiu e entrou na cidade de Afeca, e as muralhas da cidade caíram em cima de vinte e sete mil deles. Ben-Hadade também fugiu, e entrou na cidade, e se escondeu no quarto dos fundos de uma casa.
31 خنِّي نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”خْزَارْ، نشِّينْ نسْڒَا، أَقَا إِجدْجِيذنْ ن ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ذ إِجدْجِيذنْ ذَايْسنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ. أجّْ أَنغْ أَذْ نبْيسْ س ثْخُونْشَايْ ن وشْضَانْ غَارْ وبْيَاسْ ؤُ س إِسغْوَانْ غَارْ إِزدْجِيفنْ نّغْ ؤُشَا أَذْ نفّغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل. أَذْ ثَاغْ أَذْ شكْ يجّْ أَذْ ثدَّارذْ.“
31 Então os seus oficiais lhe disseram: — Nós ouvimos dizer que os reis israelitas são bondosos. Por isso, vamos falar com o rei de Israel. Vestiremos roupas feitas de pano grosseiro e amarraremos cordas no pescoço; talvez assim ele não mate o senhor.
32 نِيثْنِي بيْسنْ س ثْخُونْشَايْ ن وشْضَانْ ؤُ ڭِّينْ إِسغْوَانْ غَارْ إِزدْجِيفنْ نْسنْ ؤُشَا أَمُّو د-ؤُسِينْ نِيثْنِي غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، نَّانْ: ”أَمْسخَّارْ نّشْ بِينْهَاذَاذْ إِنَّا: ’أجّْ أَذْ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو!‘ “ ؤُ نتَّا يَارَّا-د: ”مَا نتَّا إِدَّارْ عَاذْ؟ نتَّا ذ ؤُمَا!“
32 Então eles amarraram roupas feitas de pano grosseiro na cintura e cordas no pescoço e foram falar com Acabe. Eles disseram: — O seu escravo Ben-Hadade pede que o senhor não mande matá-lo. Acabe respondeu: — Então ele ainda está vivo? Ele é como se fosse meu irmão!
33 إِرْيَازنْ فهْمنْ أَقَا مَانْ أَيَا ذ إِشْثْ ن ڒعْڒَامثْ ثصْبحْ، ؤُشَا أَرْزُونْ ذغْيَا خْ شَا، مَا أَقَا مَانْ أَيَا نِيشَانْ، ؤُشَا نَّانْ: ”ؤُمَاشْ بِينْهَاذَاذْ ...“ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”أَسمْ-د، أَوْيمْ ث-إِ-د ذَانِيثَا.“ خنِّي إِفّغْ بِينْهَاذَاذْ غَارسْ ؤُ نتَّا إِسّنْيَا ث ذڭْ ؤُكَارُّو.
33 Os oficiais de Ben-Hadade estavam esperando por um bom sinal e, quando Acabe falou em “irmão”, aproveitaram logo essa palavra e disseram: — Sim, senhor, Ben-Hadade é seu irmão! — Tragam Ben-Hadade aqui para mim! — ordenou Acabe. Quando Ben-Hadade chegou, Acabe o convidou para subir no carro com ele.
34 إِنَّا أَسْ بِينْهَاذَاذْ: ”ثِيندَّامْ نِّي ثُوغَا إِطّفْ بَابَا زِي بَابَاشْ، أَذْ ثنْثْ أَرّغْ. إِوَا، أڭّْ إِ يِيخفْ نّشْ ذْشُورَاثْ إِ ثْسبَّابْثْ ذِي ذِيمَاشْقْ أَمْ مَامّشْ إِڭَّا بَابَا ذْشُورَاثْ ذِي سَامَارْيَا.“ ؤُشَا أَخَابْ إِنَّا: ”نشّْ أَذْ أَشْ أَرْخُوغْ خْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ.“ ؤُ نتَّا إِقّنْ أَكِيذسْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ ؤُشَا يَارْخُو أَسْ.
34 E Ben-Hadade lhe disse: — Eu vou devolver a você as cidades que o meu pai tomou do seu, e além disso você poderá pôr um centro comercial em Damasco, como o meu pai fez na cidade de Samaria. Acabe respondeu: — Se fizermos esse Então Acabe fez o acordo com ele e o deixou ir embora.
35 إِجّْ ن ورْيَازْ زڭْ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ إِنَّا إِ جَّارْ نّسْ س وَاوَاڒْ ن سِيذِي: ”وّثْ أَيِي!“ أَرْيَازْ يُوڭِي مَاشَا أَذْ ث إِوّثْ.
35 Por ordem do Senhor Deus, um homem do grupo dos profetas pediu a um dos seus companheiros que lhe desse um soco. Mas o outro não quis bater nele,
36 إِنَّا أَسْ نتَّا: ”مِينْزِي شكْ وَارْ ثسْڒِيذْ غَارْ ثْمِيجَّا ن سِيذِي، خْزَارْ، مْغِيرْ شكْ أَذْ خَافِي ثفّْغذْ، أَذْ شكْ إِنغْ إِجّْ ن ويْرَاذْ.“ ؤُمِي خَاسْ يُويُورْ، إِڒْقفْ إِ-ث إِجّْ ن ويْرَاذْ ؤُ وَانِيثَا إِنْغَا إِ-ث.
36 e por isso o profeta disse: — Você desobedeceu à ordem do E, logo que o homem saiu, um leão veio e o matou.
37 خنِّي يُوفَا إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي، إِنَّا: ”وّثْ أَيِي!“ أَرْيَازْ نِّي إِوْثَا إِ-ث أَمُّو، أَڒَامِي ث إِيْزمْ.
37 Então aquele mesmo profeta foi falar com outro homem e disse: — Dê um soco em mim! E ele lhe deu um soco e o feriu.
38 يُويُورْ ؤُنَابِي، إِبدّْ غَارْ وبْرِيذْ إِ ؤُمڒْقِي أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ. إِسّْنُوفَّارْ إِخفْ نّسْ س إِجّْ ن ڒشْفنْ خْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ.
38 Então o profeta enrolou um pano no rosto para se disfarçar e foi ficar na beira do caminho, esperando que o rei de Israel passasse por ali.
39 ؤُمِي د-إِعْذُو ؤُجدْجِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِڒَاغَا إِ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”أَمْسخَّارْ نّشْ ثُوغَا إِفّغْ غَارْ ڒْوسْطْ ن ؤُمنْغِي. ؤُشَا خْزَارْ، أَقَا ذِينْ إِجّْ ورْيَازْ يُوسَا-د غَارْ ؤُغزْذِيسْ، يِيوِي أَيِي-د إِجّْ ن ورْيَازْ، إِنَّا: ’حْضَا أَرْيَازْ-أَ، مَاشَا مَاڒَا إِودَّارْ غَارْ ؤُسذِّي ن ڒْعسْكَارْ، أَذْ يِيڒِي ڒعْمَارْ نّشْ ذڭْ ومْشَانْ نّسْ نِيغْ أَذْ ثْخدْجْصذْ إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ.‘
39 Quando o rei ia passando, o profeta o chamou com um grito e disse: — Eu estava lutando na batalha quando um soldado me trouxe um inimigo que havia sido preso e disse: “Tome conta deste homem. Se ele escapar, você pagará com a vida ou então pagará uma multa de trinta e cinco quilos de prata.”
40 ڒَامِي ثُوغَا إِتّْشغڒْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ذَا ذ ذِيهَا، إِمْسَارْ، أَقَا وَارْ ذِينْ إِقِّيمْ عَاذْ.“ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل: ”وَا ذ ڒْحُوكْمْ نّشْ، ثوْثِيذْ ث س يِيخفْ نّشْ!“
40 Mas eu fiquei ocupado com outras coisas, e o homem escapou. O rei respondeu: — Esse é o seu castigo; foi você mesmo quem deu a sentença.
41 نتَّا إِكّسْ ذغْيَا ڒشْفنْ خْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ، ؤُشَا إِعْقڒْ إِ-ث ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، أَقَا-ث ذ إِجّْ زڭْ إِنَابِييّنْ.
41 Aí o profeta arrancou depressa o pano do rosto, e o rei Acabe reconheceu que era um dos profetas.
42 نتَّا إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’مِينْزِي شكْ ثجِّيذْ أَرْيَازْ نِّي حَارّْمغْ نشّْ إِ ؤُثحِّي أَذْ إِنْجمْ زڭْ ؤُفُوسْ نّشْ، أَذْ يِيڒِي ڒعْمَارْ نّشْ ذڭْ ومْشَانْ ن ڒعْمَارْ نّسْ ؤُ ڒْڭنْسْ نّشْ ذڭْ ومْشَانْ ن ڒْڭنْسْ نّسْ.“
42 Então ele disse ao rei: — Esta é a palavra de Deus, o
43 أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل يُويُورْ س ڒْخَاضَارْ إِخْسَارنْ ذ إِخيِّيقنْ غَارْ ثَادَّارْثْ ؤُشَا يُوسَا-د غَارْ سَامَارْيَا.
43 Então o rei voltou aborrecido e com raiva para a sua casa em Samaria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.