Mateus 14
rhgc (RHGC) vs NVT
1 Hé októt Galil elakar hókumot-goróya Hérude Isár baabute hóbor fúinne,
1 Quando Herodes Antipas ouviu falar de Jesus,
2 tói yóggwa ye nizor uzir-nazir ókkol ore hoór de, “Íba óilde bápṭismadoya Yaháya, íba mora ttu zinda óiye deh; hétolla toh íba ye keramoti ham híin gorí farer.”
2 disse a seus conselheiros: “Deve ser João Batista que ressuscitou dos mortos! Por isso ele tem poder para fazer esses milagres”.
3 Kiyólla-hoilé Hérude nizor bái Filíp or bou Hérudias or wasté hé Yaháya re gereftar gorí bañdífelai ziyól ot díyl.
3 Herodes havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias, que era esposa de Filipe, seu irmão.
4 Yaháya ye yóggwa re endilla hoitó de hétolla, “Tuáñr ttu híba re biyá goríbar zayes nái.”
4 João tinha dito repetidamente a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com ela”.
5 Yóggwa ttu íba re marifélaito monehoitó, montor awam ókkol ore ḍooraitó, kiyólla-hoilé ítara Yaháya re nobi manitó.
5 Herodes queria matá-lo, mas tinha medo de provocar uma revolta, pois o povo acreditava que João era profeta.
6 Lekin zeñtté Hérud or zormo-din aiccé, Hérudias or zíi ye maáfil ot nasi Hérud ore kúci goijjé.
6 Contudo, numa festa de aniversário de Herodes, a filha de Herodias dançou diante dos convidados e agradou muito o rei,
7 Hétolla yóggwa ye hosóm hái waada goijjé de, híba ye ziín mage híin diibo hoói.
7 e ele prometeu, sob juramento, que lhe daria qualquer coisa que ela pedisse.
8 Nizor maa ye cíkaidiye de héndilla híba ye hoór de, “Bápṭismadoya Yaháyar holla wa re ekkán tálit góri eṛé añré doo.”
8 Instigada pela mãe, a moça disse: “Quero a cabeça de João Batista num prato!”.
9 Híyan fúni baáñcca ttu bicí afsús laiggé, montor toóu nizor hosóm edde meéman ókkol or zoriya yóggwa ye hókum díye de, híbar aros sán fura gorá záy bolla.
9 O rei se arrependeu do que tinha dito, mas, por causa do juramento feito diante dos convidados, deu as ordens para que atendessem ao pedido.
10 Tarfore yóggwa ye manúc difeṛái, ziyól ot Yaháyar holla haṛiféla baye.
10 João foi decapitado na prisão,
11 Baade íbar holla wa ekkán tálit góri aní zérfua wa re diiya giyéh, aar zérfua wa ye nizor maar hañse ainné.
11 e sua cabeça foi trazida num prato e entregue à moça, que a levou à sua mãe.
12 Yárbaade Yaháyar ummot ókkole aái yore íbar lac cwa loizai dohón gorífelaiye; baade zai Isá re híyan zanaiyé.
12 Os discípulos de João vieram, levaram seu corpo e o sepultaram. Em seguida, foram a Jesus e lhe contaram o que havia acontecido.
13 Isá ye Yaháyar baabute fúinne rár, héntu síra ói noow ot gori ekkán bocóti-sára zagat giiyói. Aar manúc ókkole híyan fúni, cóor ókkol ottu neeli áñṛi-áñṛi Íbar fisá doijje.
13 Logo que Jesus ouviu a notícia, partiu de barco para um lugar isolado, a fim de ficar só. As multidões, porém, descobriram para onde ele ia e o seguiram a pé, vindas de muitas cidades.
14 Zeñtté Isá noow ttu laimmé, Íba ye ḍoóñr ek dol manúc deikké; aar ítara lla feṭfuri ítarar biyaram ókkol gom goijjé.
14 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão, teve compaixão dela e curou os enfermos.
15 Zeñtté háñz óiye, Íbar cárit tune Íbar hañse aái hoór de, “Yián toh ekkán bocóti-sára zaga, aar beil óu giyói. Hétolla manúc cún ore duñraido, zeéne tará fara ókkol ot zai nizor lla hána kinigói fare.”
15 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está ficando tarde. Mande as multidões embora, para que possam ir aos povoados e comprar comida”.
16 Montor Isá ye ítara re hoór de, “Tará ttu zaagói no foribó; hái bolla kessú tará re tuáñra doo.”
16 “Não há necessidade”, disse Jesus. “Providenciem vocês mesmos alimento para elas.”
17 Ítara Íba re hoór de, “Añára ttu eṛé fañs swá ruṭi edde duwá mas bade ar kessú nái.”
17 Eles responderam: “Temos apenas cinco pães e dois peixes!”.
18 Íba ye hoór de, “Híin eṛé Añr hañse anógoi.”
18 “Tragam para cá”, disse ele.
19 Baade Íba ye manúc cún ore kér or uore boitó hókum díye, aar hé fañs swá ruṭi edde duwá mas sún looi asman or uzu saái cúkuriya goijjé. Tarfore ruṭi gún báñgi-báñgi cárit tun ore diiyé, aar cárit tune manúc cún ore baṛidiyé.
19 Em seguida, mandou o povo sentar-se na grama. Tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, partiu os pães em pedaços e os entregou a seus discípulos, que distribuíram às multidões.
20 Tará beggúne feṭ bóri háiye. Baade ze tukuṛa ókkol basigiyói, cárit tune híin feñṛai looi fura baró báñir bóijje.
20 Todos comeram à vontade, e os discípulos recolheram doze cestos com as sobras.
21 Háiye de ítara beṛiyáin edde fuain bad di tokoriban fañs ázar beṛaáin.
21 Os que comeram foram cerca de cinco mil homens, sem contar mulheres e crianças.
22 Baade éhon or bútore Isá ye Nizor cárit tun ore mojbur goijjé de, Íba ye manúc cún ore bidai gorí dite-dite ítara zeéne noow ot uṛí Íbar age ḍiír okule zaagói.
22 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem até o outro lado do mar, enquanto ele despedia as multidões.
23 Manúc cún ore bidai gorídi baade, Íba ekéla faár or uore dua goittó uiṭṭói. Aar háñz óiye de héñtte, Íba héṛe háliga,
23 Depois de mandá-las para casa, Jesus subiu sozinho ao monte a fim de orar. Quando anoiteceu, ele ainda estava ali, sozinho.
24 montor noow gán kul ottu boóut duré, aar boiyar uzan baát accíl ísafe híyan léinge éñskar.
24 Enquanto isso, os discípulos, distantes da terra firme, lutavam contra as ondas, pois um vento forte havia se levantado.
25 Fuáñitta, Isá fanír uottú áñṛi-áñṛi ítarar héṛe aiccé.
25 Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles, caminhando sobre as águas.
26 Íba fanír uottú áñṛer de híyan cárit tune dekí bicí ḍooraigiyói, aar hoór de, “Ibá bút!” Héndilla hoói, ítara ḍoore guzoran maijjíl.
26 Quando os discípulos o viram caminhando sobre as águas, ficaram aterrorizados. “É um fantasma!”, gritaram, cheios de medo.
27 Montor Isá ye éhon-éhon ítara re hoór de, “Hímmot goró! Ibá Añí; no ḍooraiyó.”
27 Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
28 Zuwabe Fitore Íba re hoór de, “Malik, zodi Tuñí de óile, añré fanír uottú Tuáñr héṛe aitó hókum dóh.”
28 Então Pedro gritou: “Se é realmente o senhor, ordene que eu vá caminhando sobre as águas até onde está!”.
29 Íba ye hoór de, “Ai.” Hétunot Fitor noow ttu lami, fanír uottú áñṛi-áñṛi Isár híkka zaat doijje.
29 “Venha!”, respondeu Jesus. Então Pedro desceu do barco e caminhou sobre as águas em direção a Jesus.
30 Montor zeñtté tez boiyar deikké íba ḍooraigiyói, aar ḍufízargoi rár guzori hoór de, “Malik, añré baso!”
30 Mas, quando reparou no vento forte e nas ondas, ficou aterrorizado, começou a afundar e gritou: “Senhor, salva-me!”.
31 Isá ye toratori Nizor át barái íba re dórifelai hoór de, “Ó hom biccác ola, cóok kiyá goijjós?”
31 No mesmo instante, Jesus estendeu a mão e o segurou. “Como é pequena a sua fé!”, disse ele. “Por que você duvidou?”
32 Baade zeñtté ítara noow ot uiṭṭégai, boiyar támaigiyoi.
32 Quando entraram no barco, o vento parou.
33 Aar zetará noowr uore accíl ítara Íba re eén hoói sóida goijjé, “Becók, Tuñí óilade Allar Fua.”
33 Então os outros discípulos o adoraram e exclamaram: “De fato, o senhor é o Filho de Deus!”.
34 Ítara ḍií farái, Genesáret elakat foóñicce.
34 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré.
35 Aar hé zagar maincé Isá re sinné rár, ítara sairó ḍak or elakar agagurat hóbor foóñsai, biyaraimma ókkol beggún ore Íbar hañse ainné;
35 Quando o povo reconheceu Jesus, a notícia de sua chegada se espalhou rapidamente por toda a região, e trouxeram os enfermos para que fossem curados.
36 baade ítara Íba re fóriyat gorát doijje de, biyaraimma gún ore siríf Íbar fucák or hañra óile súito dí bolla; aar zetó zone súiye ítara beggún gom óigiyoi.
36 Suplicavam que ele deixasse os enfermos apenas tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.