Mateus 13

rhgc (RHGC) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Hé din Isá gór or baáre neeli ḍiír hañsat zai boiccégoi.
1 Naquele mesmo dia Jesus saiu de casa, foi para a beira do lago da Galileia, sentou-se ali e começou a ensinar.
2 Aar Íbar hañse becábicí manúc ókkol zoma óiye dé hétolla, Íba ekkán noow ot uṛí boiccé, aar manúc cún beggún kul or uore tíyai táikke.
2 A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou num barco e sentou-se; e o povo ficou em pé na praia.
3 Tarfore Íba ye meésal ókkol dí ítara re boóut kessú hoiyé, ki hoilé, “Fúno, ezzon bis cíñṛoya bis cíñṭṭo neeillé.
3 Jesus usou parábolas para ensinar muitas coisas. Ele disse:
4 Yóggwa ye cíñṛer de októt, hodún bis rastarhañsat foijjíl, aar faik ókkole aái híin háifelaiye.
4 Quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 Hodún bis cíl zobin ot foijjíl, zeṛé bicí meṛi nái. Mur meṛi nu accíl ísafe híin ot hára ges aiccé.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Montor beil uiṭṭé rár híin furigiyói, aar cíñyor nó gasá ísafe híin fúaigiyoi.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Hodún bis keñṛabon ot foijjíl, keñṛabon barí uṛí híin ore sibi raikké.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas.
8 Lekin ar hodún bis gom zobin ot foijjíl, aar híin ot fósol dóijje: kessút ek cót gun, kessút háiṭ gun, ar kessút tiríc gun.
8 Mas as sementes que caíram em terra boa produziram na base de cem, de sessenta e de trinta grãos por um.
9 Zar ttu fúnibar han asé, yóggwa ye fúno.”
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 Baade cárit tun aái Isá re hoór de, “Tuñí maincóre meésal dí kiyá hotá hoó?”
10 Então os discípulos chegaram perto de Jesus e perguntaram: — Por que é que o senhor usa
11 Íba ye ítara re zuwabe hoór de, “Asmani raijjor gufoni re zainto tuáñra re beh diya giyéh, montor ítara re híyan diya nó zah.
11 Jesus respondeu:
12 Kiyólla-hoilé zar ttu niki asé, yóggwa re aró diiya zaybo, aar yóggwa ttu ódorbaára tákibo; montor zar ttu niki nái, yóggwa ttu asé de híin úddwa loiféla zaybo.
12 Pois quem tem receberá mais, para que tenha mais ainda. Mas quem não tem, até o pouco que tem lhe será tirado.
13 Añí ítara re meésal dí etollá beh hoói,
13 É por isso que eu uso parábolas para falar com essas pessoas. Porque elas olham e não enxergam; escutam e não ouvem, nem entendem.
14 Ítarar híyane nobi Yesáyahr agun hotá yián fura óiye,
14 E assim acontece com essas pessoas o que disse o
15 Kiyólla-hoilé manúc ítarar dil toh doró óigiyoi,
15 Pois a mente deste povo está fechada:
16 Lekin mubarek tuáñrar suk, híine deké de hétolla; mubarek tuáñrar han, híine fúne de hétolla.
16 Jesus continuou, dizendo:
17 Kiyólla-hoilé Añí tuáñra re sóiyi hoóir, boóut nobi edde forhésgar manúc ókkole tuáñra ziín dekór híin dekí bolla azzu goijjíl, montor nó deké; tuáñra ziín fúnor híin fúni bolla yó azzu goijjíl, montor nó fúne.
17 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: muitos profetas e muitas outras pessoas do povo de Deus gostariam de ver o que vocês estão vendo, mas não puderam; e gostariam de ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 “Yala bis cíñṛoyar meésal lan or maáni kii fúno.
18 — Então escutem e aprendam o que a
19 Zeñtté honókiye raijjor kalam fúne montor no buzé, Ibilíce aái yóggwar dil ot ziín cíñṛa gíyeh híin harí loizagói. Manúc yóggwa óilde rastar hañsat foijjé de bis.
19 As pessoas que ouvem a mensagem do vem e tira o que foi semeado no coração delas.
20 Cíl zobin ot foijjé de bis óilde ubá, zee niki kalam fúne aar éhon híin ore kúcir sáañte kobul goré;
20 As sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a aceitam logo com alegria,
21 montor nizor bútore mozbut cíñyor nó gasá de hétolla híin hooddin beh táke. Zeñtté hé kalam or zoriya mosibot yáh zulúm aiyé, yóggwa éhon fissá mare.
21 mas duram pouco porque não têm raiz. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
22 Keñṛabon ot foijjé de bis óilde ubá, zee niki kalam fúne, montor duniyair sintabáfaniye edde dón-doulot or adore hé kalam ore sibi raké, hétolla híin ot gula no dóre.
22 Outras pessoas são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem, mas as preocupações deste mundo e a ilusão das riquezas sufocam a mensagem, e essas pessoas não produzem frutos.
23 Lekin gom zobin ot foijjé de bis óilde ubá, zee niki kalam fúne edde buzé, aar gula dóra: kessú ye ek cót gun, kessú ye háiṭ gun, aar kessú ye tiríc gun.”
23 E as sementes que foram semeadas em terra boa são aquelas pessoas que ouvem, e entendem a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, cem; outras, sessenta; e ainda outras, trinta vezes mais do que foi semeado.
24 Isá ye ítara re arekkán meésal dí hoór de, “Asmani raijjo óilde undilla manúc or ḍóilla, zee niki nizor zobin ot gom bis ókkol cíñṭṭe.
24 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
25 Montor yóggwar manúc ókkol gúm gíyeh rár, yóggwar duccon aái giyuñt mazé kérkuñṛar bis ókkol cíñṛidi giiyégoi.
25 Certa noite, quando todos estavam dormindo, veio um inimigo, semeou no meio do trigo uma erva ruim, chamada joio, e depois foi embora.
26 Zeñtté giyuñr sara barí uṛí fósol dóijje, héñtte kérkuñṛa yó dahá gíyeh.
26 Quando as plantas cresceram, e se formaram as espigas, o joio apareceu.
27 “Tói gór or goóur ókkole girós or hañse aái hoór de, ‘Jonab, tuñí tuáñr zobin ot gom bis cíñṭṭila de nó né? Tói kérkuñṛa hontú aiccé?’
27 Aí os empregados do dono das terras chegaram e disseram: “Patrão, o senhor semeou sementes boas nas suas terras. De onde será que veio este joio?”
28 “Yóggwa ye ítara re hoór de, ‘Ezzon duccone híyan goijjé deh.’ Goóur gúne yóggwa re hoór de, ‘Tóoile añára zai híin háñri félaitamboi né?’
28 — “Foi algum inimigo que fez isso!”, respondeu ele.
29 “Montor yóggwa ye hoór de, ‘No, no, tuáñra kérkuñṛa háñribarcot giyuñ yó háñrifelaiba.
29 — “Não”, respondeu ele, “porque, quando vocês forem tirar o joio, poderão arrancar também o trigo.
30 Daibar ainda nú aiyé foijjonto duní gún ore fúañti baríto doh; one daibar ainda ailé añí dooiya ókkol ore hoiyúm de, furat difélai bolla age kérkuñṛa gún zoma gorífelai tara bañdífelo; baade giyuñ gún añr gudam ot zoma goró.’ ”
30 Deixem o trigo e o joio crescerem juntos até o tempo da colheita. Então eu direi aos trabalhadores que vão fazer a colheita: ‘Arranquem primeiro o joio e amarrem em feixes para ser queimado. Depois colham o trigo e ponham no meu depósito.’ ”
31 Isá ye ítara re aró ekkán meésal dí hoór de, “Asmani raijjo óilde eggwá hóroir danar ḍóilla, zibá re ezzon manúce looi nizor kétit lagayégoi;
31 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
32 yíba oinno bis beggún or túaro cóñṛo de óile yo, barí uṛíle yíba kétir tamám sara ókkol or túaro ḍoóñr ói endilla eggwá gas bone, zeén níki faik ókkole aái yíbar ḍéeila ókkol ot bahá bañdé.”
32 Ela é a menor de todas as sementes; mas, quando cresce, torna-se a maior de todas as plantas. Ela até chega a ser uma árvore, de modo que os passarinhos vêm e fazem ninhos nos seus ramos.
33 Isá ye ítara re aró ekkán meésal díye de ki hoilé, “Asmani raijjo óilde cúṭar or ḍóilla, ziín ore eggwá mayafua ye looi tokoriban ekkuri tin cér aṭat miyáiye, baade guñṛa hañi or dola fúli uiṭṭé.”
33 Jesus contou mais esta parábola para o povo:
34 Isá ye maincóre híin beggún meésal dí beh hoiyé; meésal sára Íba ye ítara re honó kessú no hoitó.
34 Jesus usava parábolas para dizer tudo isso ao povo. Ele não dizia nada a eles sem ser por meio de parábolas.
35 Zeéne nobir duara howá gíyl de yián fura ó:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito: “Usarei parábolas quando falar com esse povo e explicarei coisas desconhecidas desde a criação do mundo.”
36 Baade Isá manúc ókkol ore eri gór or bútore giiyé. Aar Íbar cárit tune Íbar hañse aái hoór de, “Añára re zobin or kérkuñṛar meésal lan buzáido.”
36 Então Jesus deixou a multidão e voltou para casa. Os discípulos chegaram perto dele e perguntaram: — Conte para nós o que quer dizer a
37 Íba ye ítara re hoór de, “Zibá ye niki gom bis cíñṭṭe, Íba óilde Manúc or Fua.
37 Jesus respondeu:
38 Zobin nán óilde duniyai, gom bis sún óilde raijjor fuain, aar kérkuñṛa gún óilde Ibilíc or fuain,
38 O terreno é o mundo. As sementes boas são as pessoas que pertencem ao .
39 ze duccone híin cíñṭṭe íte óilde Ibilíc, daibar ainda óilde duniyair ahérot, aar dooiya gún óilde fírista ókkol.
39 O inimigo que semeia o joio é o próprio Diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 “Zendilla, kérkuñṛa gún ore zoma gorífelai ooin ot furat diféle, e duniyair ahérot ot óu héndilla beh óibo.
40 Assim como o joio é ajuntado e jogado no fogo, assim também será no fim dos tempos.
41 Manúc or Fua ye Nizor fírista ókkol ore difeṛáibo, aar híine Íbar raijjor bútottu zetará oinno zon ore gunát foraba edde zetará kuham goré, ítara beggún ore ekkán ot zoma goríbo,
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, e eles ajuntarão e tirarão do seu Reino todos os que fazem com que os outros pequem e também todos os que praticam o mal.
42 aar ítara re zoler de ooin or fooin ot félaidibo; héṛe hañdahaṛi edde date dat kirkirani óibo.
42 Depois os anjos jogarão essas pessoas na fornalha de fogo, onde vão chorar e ranger os dentes de desespero.
43 Héñtte forhésgar ókkol nizor Baf or raijjot mazé beil or ḍóilla somkibó. Zar ttu fúnibar han asé, yóggwa ye fúno.
43 Então o povo de Deus brilhará como o sol no Reino do seu Pai. Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
44 “Asmani raijjo óilde zobin ot lukai raikká dón or ḍóilla, ziín ezzon manúce fai abar lukai raikké; aar hé kúciye zai nizor ttu asé de hárr kessú besi hé zobin nán kinnégoi.
44 — O
45 “Abar, asmani raijjo óilde undilla códor or ḍóilla, zee niki háṭi mukta ókkol or talac ot asé;
45 — O
46 zeñtté yóggwa ye eggwá bicí dami mukta faiyé, hétunot zai nizor ttu asé de hárr kessú besi yíba kinnégoi.
46 Quando encontra uma pérola que é mesmo de grande valor, ele vai, vende tudo o que tem e compra a pérola.
47 “Abar, asmani raijjo óilde undilla ṭana-zal or ḍóilla, ziyán fanít buwái hárr kisím or mas dóijje,
47 — O
48 aar híyan bórigiyoi rár zailla ókkole ṭani sor ot ainné. Tarfore ítara boói gom mún gom mún ḍulat bóijje, montor hóraf fun hóraf fun félaidiye.
48 E, quando está cheia, os pescadores a arrastam para a praia e sentam para separar os peixes: os que prestam são postos dentro dos cestos, e os que não prestam são jogados fora.
49 Duniyair ahérot ot borabor héndilla beh óibo. Fírista ókkol aibó, aái forhésgar ókkol ottu nafórman ókkol ore alok gorífelaibo,
49 No fim dos tempos também será assim: os anjos sairão, e separarão as pessoas más das boas,
50 baade ítara re zoler de ooin or fooin ot félaidibo; héṛe hañdahaṛi edde date dat kirkirani óibo.”
50 e jogarão as pessoas más na fornalha de fogo. E ali elas vão chorar e ranger os dentes de desespero.
51 Isá ye ítara re hoór de, “Tuáñra iín beggún buijjó né?”
51 Então Jesus perguntou aos discípulos: — Sim! — responderam eles.
52 Íba ye ítara re hoór de, “Hétolla fottí alem zetará asmani raijjor cárit bonigiyói, ítara beggún endilla ezzon gór or girós or ḍóilla zee niki nizor gudam ottu noya edde furan jiníc ókkol neela.”
52 Jesus disse:
53 Zeñtté Isá ttu meésal híin hoiyá óiye, Íba héntu giiyégoi.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas , saiu dali
54 Íba Nizor wotón ot aái manúc ókkol ore ítarar mujilíc-hánat eén taalim diyat doijje, zeén níki ítara ammúke hoór de, “E Manúc cwa ye e giyan edde keramoti ham iín goríbar kémota hontú faiyé?
54 e voltou para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado. Ele ensinava na sinagoga , e os que o ouviam ficavam admirados e perguntavam: — De onde vêm a sabedoria dele e o poder que ele tem para fazer milagres?
55 Ibá kí mistírir fua no? Ibár maa Moriyam hoó de híba no né, aar Ibár báiyain Yakub, Yusúf, Sáimon edde Yohúdah no né?
55 Por acaso ele não é o filho do carpinteiro? A sua mãe não é Maria? Ele não é irmão de Tiago, José, Simão e Judas?
56 Ibár bóinain beggún añárar fúañti asé de no né? Tói Ibá ye iín beggún hontú faiyé?”
56 Todas as suas irmãs não moram aqui? De onde é que ele consegue tudo isso?
57 Héndilla hoói ítara Íba re inkar goijjé.
57 Por isso ficaram desiludidos com ele. Mas Jesus disse:
58 Aar ítarar nabiccác or zoriya Íba ye héṛe bicí keramot nó goré.
58 Jesus não pôde fazer muitos milagres ali porque eles não tinham fé.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.