Mateus 13
rhgc (RHGC) vs ARIB
1 Hé din Isá gór or baáre neeli ḍiír hañsat zai boiccégoi.
1 No mesmo dia, tendo Jesus saído de casa, sentou-se à beira do mar;
2 Aar Íbar hañse becábicí manúc ókkol zoma óiye dé hétolla, Íba ekkán noow ot uṛí boiccé, aar manúc cún beggún kul or uore tíyai táikke.
2 e reuniram-se a ele grandes multidões, de modo que entrou num barco, e se sentou; e todo o povo estava em pé na praia.
3 Tarfore Íba ye meésal ókkol dí ítara re boóut kessú hoiyé, ki hoilé, “Fúno, ezzon bis cíñṛoya bis cíñṭṭo neeillé.
3 E falou-lhes muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que o semeador saiu a semear.
4 Yóggwa ye cíñṛer de októt, hodún bis rastarhañsat foijjíl, aar faik ókkole aái híin háifelaiye.
4 e quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho, e vieram as aves e comeram.
5 Hodún bis cíl zobin ot foijjíl, zeṛé bicí meṛi nái. Mur meṛi nu accíl ísafe híin ot hára ges aiccé.
5 E outra parte caiu em lugares pedregosos, onde não havia muita terra: e logo nasceu, porque não tinha terra profunda;
6 Montor beil uiṭṭé rár híin furigiyói, aar cíñyor nó gasá ísafe híin fúaigiyoi.
6 mas, saindo o sol, queimou-se e, por não ter raiz, secou-se.
7 Hodún bis keñṛabon ot foijjíl, keñṛabon barí uṛí híin ore sibi raikké.
7 E outra caiu entre espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Lekin ar hodún bis gom zobin ot foijjíl, aar híin ot fósol dóijje: kessút ek cót gun, kessút háiṭ gun, ar kessút tiríc gun.
8 Mas outra caiu em boa terra, e dava fruto, um a cem, outro a sessenta e outro a trinta por um.
9 Zar ttu fúnibar han asé, yóggwa ye fúno.”
9 Quem tem ouvidos, ouça.
10 Baade cárit tun aái Isá re hoór de, “Tuñí maincóre meésal dí kiyá hotá hoó?”
10 E chegando-se a ele os discípulos, perguntaram-lhe: Por que lhes falas por parábolas?
11 Íba ye ítara re zuwabe hoór de, “Asmani raijjor gufoni re zainto tuáñra re beh diya giyéh, montor ítara re híyan diya nó zah.
11 Respondeu-lhes Jesus: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do reino dos céus, mas a eles não lhes é dado;
12 Kiyólla-hoilé zar ttu niki asé, yóggwa re aró diiya zaybo, aar yóggwa ttu ódorbaára tákibo; montor zar ttu niki nái, yóggwa ttu asé de híin úddwa loiféla zaybo.
12 pois ao que tem, dar-se-lhe-á, e terá em abundância; mas ao que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 Añí ítara re meésal dí etollá beh hoói,
13 Por isso lhes falo por parábolas; porque eles, vendo, não vêem; e ouvindo, não ouvem nem entendem.
14 Ítarar híyane nobi Yesáyahr agun hotá yián fura óiye,
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz: Ouvindo, ouvireis, e de maneira alguma entendereis; e, vendo, vereis, e de maneira alguma percebereis.
15 Kiyólla-hoilé manúc ítarar dil toh doró óigiyoi,
15 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardiamente, e fecharam os olhos, para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração, nem se convertam, e eu os cure.
16 Lekin mubarek tuáñrar suk, híine deké de hétolla; mubarek tuáñrar han, híine fúne de hétolla.
16 Mas bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem, e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 Kiyólla-hoilé Añí tuáñra re sóiyi hoóir, boóut nobi edde forhésgar manúc ókkole tuáñra ziín dekór híin dekí bolla azzu goijjíl, montor nó deké; tuáñra ziín fúnor híin fúni bolla yó azzu goijjíl, montor nó fúne.
17 Pois, em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
18 “Yala bis cíñṛoyar meésal lan or maáni kii fúno.
18 Ouvi, pois, vós a parábola do semeador.
19 Zeñtté honókiye raijjor kalam fúne montor no buzé, Ibilíce aái yóggwar dil ot ziín cíñṛa gíyeh híin harí loizagói. Manúc yóggwa óilde rastar hañsat foijjé de bis.
19 A todo o que ouve a palavra do reino e não a entende, vem o Maligno e arrebata o que lhe foi semeado no coração; este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Cíl zobin ot foijjé de bis óilde ubá, zee niki kalam fúne aar éhon híin ore kúcir sáañte kobul goré;
20 E o que foi semeado nos lugares pedregosos, este é o que ouve a palavra, e logo a recebe com alegria;
21 montor nizor bútore mozbut cíñyor nó gasá de hétolla híin hooddin beh táke. Zeñtté hé kalam or zoriya mosibot yáh zulúm aiyé, yóggwa éhon fissá mare.
21 mas não tem raiz em si mesmo, antes é de pouca duração; e sobrevindo a angústia e a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Keñṛabon ot foijjé de bis óilde ubá, zee niki kalam fúne, montor duniyair sintabáfaniye edde dón-doulot or adore hé kalam ore sibi raké, hétolla híin ot gula no dóre.
22 E o que foi semeado entre os espinhos, este é o que ouve a palavra; mas os cuidados deste mundo e a sedução das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Lekin gom zobin ot foijjé de bis óilde ubá, zee niki kalam fúne edde buzé, aar gula dóra: kessú ye ek cót gun, kessú ye háiṭ gun, aar kessú ye tiríc gun.”
23 Mas o que foi semeado em boa terra, este é o que ouve a palavra, e a entende; e dá fruto, e um produz cem, outro sessenta, e outro trinta.
24 Isá ye ítara re arekkán meésal dí hoór de, “Asmani raijjo óilde undilla manúc or ḍóilla, zee niki nizor zobin ot gom bis ókkol cíñṭṭe.
24 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante ao homem que semeou boa semente no seu campo;
25 Montor yóggwar manúc ókkol gúm gíyeh rár, yóggwar duccon aái giyuñt mazé kérkuñṛar bis ókkol cíñṛidi giiyégoi.
25 mas, enquanto os homens dormiam, veio o inimigo dele, semeou joio no meio do trigo, e retirou-se.
26 Zeñtté giyuñr sara barí uṛí fósol dóijje, héñtte kérkuñṛa yó dahá gíyeh.
26 Quando, porém, a erva cresceu e começou a espigar, então apareceu também o joio.
27 “Tói gór or goóur ókkole girós or hañse aái hoór de, ‘Jonab, tuñí tuáñr zobin ot gom bis cíñṭṭila de nó né? Tói kérkuñṛa hontú aiccé?’
27 Chegaram, pois, os servos do proprietário, e disseram-lhe: Senhor, não semeaste no teu campo boa semente? Donde, pois, vem o joio?
28 “Yóggwa ye ítara re hoór de, ‘Ezzon duccone híyan goijjé deh.’ Goóur gúne yóggwa re hoór de, ‘Tóoile añára zai híin háñri félaitamboi né?’
28 Respondeu-lhes: Algum inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres, pois, que vamos arrancá-lo?
29 “Montor yóggwa ye hoór de, ‘No, no, tuáñra kérkuñṛa háñribarcot giyuñ yó háñrifelaiba.
29 Ele, porém, disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis com ele também o trigo.
30 Daibar ainda nú aiyé foijjonto duní gún ore fúañti baríto doh; one daibar ainda ailé añí dooiya ókkol ore hoiyúm de, furat difélai bolla age kérkuñṛa gún zoma gorífelai tara bañdífelo; baade giyuñ gún añr gudam ot zoma goró.’ ”
30 Deixai crescer ambos juntos até a ceifa; e, por ocasião da ceifa, direi aos ceifeiros: Ajuntai primeiro o joio, e atai-o em molhos para o queimar; o trigo, porém, recolhei-o no meu celeiro.
31 Isá ye ítara re aró ekkán meésal dí hoór de, “Asmani raijjo óilde eggwá hóroir danar ḍóilla, zibá re ezzon manúce looi nizor kétit lagayégoi;
31 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante a um grão de mostarda que um homem tomou, e semeou no seu campo;
32 yíba oinno bis beggún or túaro cóñṛo de óile yo, barí uṛíle yíba kétir tamám sara ókkol or túaro ḍoóñr ói endilla eggwá gas bone, zeén níki faik ókkole aái yíbar ḍéeila ókkol ot bahá bañdé.”
32 o qual é realmente a menor de todas as sementes; mas, depois de ter crescido, é a maior das hortaliças, e faz-se árvore, de sorte que vêm as aves do céu, e se aninham nos seus ramos.
33 Isá ye ítara re aró ekkán meésal díye de ki hoilé, “Asmani raijjo óilde cúṭar or ḍóilla, ziín ore eggwá mayafua ye looi tokoriban ekkuri tin cér aṭat miyáiye, baade guñṛa hañi or dola fúli uiṭṭé.”
33 Outra parábola lhes disse: O reino dos céus é semelhante ao fermento que uma mulher tomou e misturou com três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
34 Isá ye maincóre híin beggún meésal dí beh hoiyé; meésal sára Íba ye ítara re honó kessú no hoitó.
34 Todas estas coisas falou Jesus às multidões por parábolas, e sem parábolas nada lhes falava;
35 Zeéne nobir duara howá gíyl de yián fura ó:
35 para que se cumprisse o que foi dito pelo profeta: Abrirei em parábolas a minha boca; publicarei coisas ocultas desde a fundação do mundo.
36 Baade Isá manúc ókkol ore eri gór or bútore giiyé. Aar Íbar cárit tune Íbar hañse aái hoór de, “Añára re zobin or kérkuñṛar meésal lan buzáido.”
36 Então Jesus, deixando as multidões, entrou em casa. E chegaram-se a ele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Íba ye ítara re hoór de, “Zibá ye niki gom bis cíñṭṭe, Íba óilde Manúc or Fua.
37 E ele, respondendo, disse: O que semeia a boa semente é o Filho do homem;
38 Zobin nán óilde duniyai, gom bis sún óilde raijjor fuain, aar kérkuñṛa gún óilde Ibilíc or fuain,
38 o campo é o mundo; a boa semente são os filhos do reino; o joio são os filhos do maligno;
39 ze duccone híin cíñṭṭe íte óilde Ibilíc, daibar ainda óilde duniyair ahérot, aar dooiya gún óilde fírista ókkol.
39 o inimigo que o semeou é o Diabo; a ceifa é o fim do mundo, e os celeiros são os anjos.
40 “Zendilla, kérkuñṛa gún ore zoma gorífelai ooin ot furat diféle, e duniyair ahérot ot óu héndilla beh óibo.
40 Pois assim como o joio é colhido e queimado no fogo, assim será no fim do mundo.
41 Manúc or Fua ye Nizor fírista ókkol ore difeṛáibo, aar híine Íbar raijjor bútottu zetará oinno zon ore gunát foraba edde zetará kuham goré, ítara beggún ore ekkán ot zoma goríbo,
41 Mandará o Filho do homem os seus anjos, e eles ajuntarão do seu reino todos os que servem de tropeço, e os que praticam a iniqüidade,
42 aar ítara re zoler de ooin or fooin ot félaidibo; héṛe hañdahaṛi edde date dat kirkirani óibo.
42 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Héñtte forhésgar ókkol nizor Baf or raijjot mazé beil or ḍóilla somkibó. Zar ttu fúnibar han asé, yóggwa ye fúno.
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos, ouça.
44 “Asmani raijjo óilde zobin ot lukai raikká dón or ḍóilla, ziín ezzon manúce fai abar lukai raikké; aar hé kúciye zai nizor ttu asé de hárr kessú besi hé zobin nán kinnégoi.
44 O reino dos céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem, ao descobri-lo, esconde; então, movido de gozo, vai, vende tudo quanto tem, e compra aquele campo.
45 “Abar, asmani raijjo óilde undilla códor or ḍóilla, zee niki háṭi mukta ókkol or talac ot asé;
45 Outrossim, o reino dos céus é semelhante a um negociante que buscava boas pérolas;
46 zeñtté yóggwa ye eggwá bicí dami mukta faiyé, hétunot zai nizor ttu asé de hárr kessú besi yíba kinnégoi.
46 e encontrando uma pérola de grande valor, foi, vendeu tudo quanto tinha, e a comprou.
47 “Abar, asmani raijjo óilde undilla ṭana-zal or ḍóilla, ziyán fanít buwái hárr kisím or mas dóijje,
47 Igualmente, o reino dos céus é semelhante a uma rede lançada ao mar, e que apanhou toda espécie de peixes.
48 aar híyan bórigiyoi rár zailla ókkole ṭani sor ot ainné. Tarfore ítara boói gom mún gom mún ḍulat bóijje, montor hóraf fun hóraf fun félaidiye.
48 E, quando cheia, puxaram-na para a praia; e, sentando-se, puseram os bons em cestos; os ruins, porém, lançaram fora.
49 Duniyair ahérot ot borabor héndilla beh óibo. Fírista ókkol aibó, aái forhésgar ókkol ottu nafórman ókkol ore alok gorífelaibo,
49 Assim será no fim do mundo: sairão os anjos, e separarão os maus dentre os justos,
50 baade ítara re zoler de ooin or fooin ot félaidibo; héṛe hañdahaṛi edde date dat kirkirani óibo.”
50 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Isá ye ítara re hoór de, “Tuáñra iín beggún buijjó né?”
51 Entendestes todas estas coisas? Disseram-lhe eles: Entendemos.
52 Íba ye ítara re hoór de, “Hétolla fottí alem zetará asmani raijjor cárit bonigiyói, ítara beggún endilla ezzon gór or girós or ḍóilla zee niki nizor gudam ottu noya edde furan jiníc ókkol neela.”
52 E disse-lhes: Por isso, todo escriba que se fez discípulo do reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que tira do seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Zeñtté Isá ttu meésal híin hoiyá óiye, Íba héntu giiyégoi.
53 E Jesus, tendo concluído estas parábolas, se retirou dali.
54 Íba Nizor wotón ot aái manúc ókkol ore ítarar mujilíc-hánat eén taalim diyat doijje, zeén níki ítara ammúke hoór de, “E Manúc cwa ye e giyan edde keramoti ham iín goríbar kémota hontú faiyé?
54 E, chegando à sua terra, ensinava o povo na sinagoga, de modo que este se maravilhava e dizia: Donde lhe vem esta sabedoria, e estes poderes milagrosos?
55 Ibá kí mistírir fua no? Ibár maa Moriyam hoó de híba no né, aar Ibár báiyain Yakub, Yusúf, Sáimon edde Yohúdah no né?
55 Não é este o filho do carpinteiro? e não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos Tiago, José, Simão, e Judas?
56 Ibár bóinain beggún añárar fúañti asé de no né? Tói Ibá ye iín beggún hontú faiyé?”
56 E não estão entre nós todas as suas irmãs? Donde lhe vem, pois, tudo isto?
57 Héndilla hoói ítara Íba re inkar goijjé.
57 E escandalizavam-se dele. Jesus, porém, lhes disse: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra e na sua própria casa.
58 Aar ítarar nabiccác or zoriya Íba ye héṛe bicí keramot nó goré.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.