Marcos 6

rhgc (RHGC) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Isá héntu neeli nizor wotón ot aiccé, fúañti Íbar cárit tun óu giíl.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 Aar ebaadot-or-din aiccé rár, Íba ye mujilíc-hánat taalim diyat doijje. Íbar boiyan fúni boóut zone ammúk ói hoór de, “E Manúc cwa ye iín hontú cíkke? Ibá re diiya giyéh de híin hondilla giyan? Ibá ye gorér de híin kii keramot?
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Ibá kí mistíri no, zibá Moriyam or fua aar Yakub or, Yusúf or, Yohúdahr, edde Sáimon or bái? Ibár bóinain eṛé añárar fúañti nó ne?” Héndilla hoói ítara Íba re inkar goijjé.
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Hétunot Isá ye ítara re hoór de, “Ze honó nobir izzot nizor wotón ot, egana-guccít, edde nizor gór ot bade beggúlla asé.”
4 Mas Jesus disse:
5 Íba ye héṛe ar honó keramot gorí nó fare, siríf hoozzon biyaraimma re ítarar uore át dí gom gorí faijjíl deh.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Aar ítarar nabiccácit Íba bicí taajup óigilgoi.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Íba ye baró zon cárit tun ore matai, dui zon dui zon gorí difeṛát doijje. Íba ye ítara re hóraf jin ókkol neelaibár kémota diíl.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 Íba ye ítara re nosíyot gorér de, “Foñt olla laṛí bade ar kessú no loizaiyó: no ruṭi, no hóilla, no zalit gori ṭiañ.
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 Cenṭár fiñdíyo, montor battí hoor no loizaiyó.”
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Íba ye ítara re aró hoór de, “Tuáñra ze gór ot góliba hé gór ot cóor híyan ottu neeli nó zoogói foijjonto tákiyo.
10 Disse ainda:
11 Ze zagat tuáñra re kobul no goré yáto tuáñrar boiyan no fúne, híyan ottu zaibarcót tuáñrar ṭéng or tollar dúil zárifelaiyo, zeéne híine ítarar ulḍa gobá deh.”
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Baade ítara rowana loi endilla tobolik gorát doijje, touwá goró.
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 Ítara boóut bút ókkol neelaiye, aar boóut zon biyaraimma re ítarar uore tel di gom goijjé.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Aar baáñcca Hérude Isár baabute fúinne, kiyólla-hoilé Íbar nam agagura mocúr óigilgoi. Hodúne hoór de, “Bápṭismadoya Yaháya mora ttu zinda óiye deh, hétolla toh íba ye keramoti ham híin gorí farer.”
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Kiyé-kiyé hoór de, “Íba Eliyas.”
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Montor Hérude híyan fúni hoór de, “Yaháya zibár holla añí haṛiféla báilam, íba mora ttu zinda óiye deh.”
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 Kiyólla-hoilé Hérud nize manúc difeṛái, nizor bái Filíp or bou Hérudias or wasté hé Yaháya re gereftar gorí ziyól ot bañdí raikkíl, kiyólla-hoilé Hérude híba re biyá gorífelail.
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 Yaháya ye Hérud ore endilla hoitó de hétolla, “Tuáñr ttu nizor bái or bou wóre biyá goríbar zayes nái.”
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Hétolla Hérudias Yaháya llói rak táigilgoi, híba ttu íba re zane marifélaito monehoitó, montor nó fare,
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 kiyólla-hoilé Hérude Yaháya re ḍooraitó, yóggwa ye zainto de, íba ézzon forhésgar edde pak manúc, aar hé ísafe yóggwa ye íba re héfazot rakíto. Yóggwa ye Yaháyar hotá fúnile bicí oulzóul ot forizaytói; toóu yóggwa ttu íbar hotá fúinte gom lagitó.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Ahérit Hérudiase ekkán mouka faáil, zeñtté Hérude nizor zormo-din or din córkari ḍoóñr manúc ókkol, fóous or zonnal ókkol, edde Galil or ḍaiḍoóñr ókkol olla eggwá ḍoóñr hána goijjé.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Hérudias or zíi nizorgá nize héṛe bútore aái, nasi yore Hérud edde yóggwar meéman ókkol ore kúci goijjé rár, baáñcca ye zérfua wa re hoór de, “Tor ttu ziyán monehoó híyan añr ttu mag, añí toré híyan diiyum.”
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Yóggwa ye híba re hosóm hái hoiyé de, “Tui añr ttu ziyán magos, añí toré híyan diiyum, añr raijjo ekdók óile úddwa diifélaiyum.”
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Baade híba neeli zai maa re hoór de, “Añí kii magitám?”
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Éhon híba toratori bútore baáñccar hañse aái hoór de, “Añí tuáñr ttu bápṭismadoya Yaháyar holla wa ekkán tálit góri ehón saái.”
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Híyan fúni baáñcca ttu bicí afsús laiggé, montor toóu nizor hosóm edde meéman nún or zoriya yóggwa ye híba re inkar goittó nó saá.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Baáñcca ye éhon-éhon ezzon zollat ore Yaháyar holla wa aintó hókum dí difeṛáiye. Manúc cwa ye zai, ziyól or bútore íbar holla wa haṛifelaiye,
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 aar holla wa re ekkán tálit góri aní zérfua wa re diiyé; baade zérfua wa ye híbar maa re diiyégoi.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Zeñtté íbar ummot ókkole híyan fúinne, ítara aái íbar lac cwa loizai hobor ot dohón gorífelaiye.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Sáhabi gún aái Isár hañse zoma óiye, aar ítara kii-kii goijjíl edde kii-kii cíkail híin beggún Íba re zanaiyé.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Héñtte boóut manúc ókkol aá-zaat accíl ísafe ítara hána háito úddwa ṭaim nó faa de hétolla, Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñra ekkán nizám zagat aái essát zirogái.”
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Tarfore ítara noow ot gori ekkán bocóti-sára zagat giiyé.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Manúc ókkole ítara zaar de deikké, tará boóut zone ítara re siní fari tamám cóor ókkol ottu duñri-duñri héṛe giiyé, zai ítarar age héṛe foóñicce.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Zeñtté Isá noow ttu laimmé, Íba ye ḍoóñr ek dol manúc deikké, aar Íba ttu ítara lla feṭfuijje, kiyólla-hoilé ítara soroya sára bérasóol or ḍóilla ói accíl. Tói Íba ye ítara re boóut kessú taalim diyat doijje.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Zeñtté bicí háñz óigiyoi, Íbar cárit tune Íbar hañse aái hoór de, “Yián toh ekkán bocóti-sára zaga aar bicí háñz óigiyoi;
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 tará re duñraido, zeéne tará atehañsór gang zaga ókkol ot edde fara ókkol ot zai nize hái bolla kessú kini fare.”
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Montor Isá ye ítara re hoór de, “Hái bolla kessú tará re tuáñra doo.”
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Montor Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñra ttu ruṭi houwá asé? Zai soógoi.”
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Baade Íba ye ítara re, manúc cún beggún ore áil kér or uore ḍaái-ḍaái góri buágaraito hókum díye.
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Tói tará ek cót zoinna edde fonzaic zoinna ḍaái góri-góri boiccé.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Tarfore Íba ye hé fañs swá ruṭi edde duwá mas sún looi asman or uzu saái cúkuriya goijjé, aar manúc cún ore dii bolla ruṭi gún báñgi-báñgi cárit tun ore diiyé; héndilla gorí Íba ye mas duní wa yó tará beggún ore baṛidiyé.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Aar tará beggúne feṭ bóri háiye.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Baade ruṭir edde mas or ze tukuṛa ókkol basigiyói, cárit tune híin feñṛai looi fura baró báñir bóijje.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Zetará ruṭi háiye ítara óilde fañs ázar beṛaáin.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Éhon or bútore Isá ye Nizor cárit tun ore mojbur goijjé de, Íba ye manúc cún ore bidai gorí dite-dite ítara zeéne noow ot uṛí Íbar age okule Betsáidat zaagói.
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Manúc cún ore bidai gorídi baade, Íba faár or uore dua goittó giiyé.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 Aar háñz óiye de héñtte, noow gán ḍiír mazé accíl, aar Isá háliga kul or uore.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Íba ye dekér de, cárit tune mockil or sáañte dar baár, kiyólla-hoilé boiyar ítarar uzan baát accíl. Fuáñitta, Íba fanír uottú áñṛi-áñṛi ítarar héṛe aiccé, aar ítara re bárai zaito saáil.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 Lekin Íba fanír uottú áñṛer de híyan cárit tune dekí, bút bóuli ṭáari guzori uiṭṭíl,
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 kiyólla-hoilé Íba re dekí ítara beggúne ḍooraáil.
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Tarfore Íba ítara asé de noow ot uiṭṭégoi, aar hétunot boiyar támaigiyoi. Híyane ítara ebbe taajup óigiyoi,
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 kiyólla-hoilé ítara ruṭir keramot tán nó buzé, bólke ítarar dil doró óigilgoi.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Ítara ḍií farái, Genesáret elakat foóñsi noow gán bíraiye.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Aar noow ttu laimmé mottor, maincé Isá re siní,
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 hé elakar agagurat duñri zai biyaraimma ókkol ore bisánat góri, Íba zeṛé-zeṛé asé bóuli hóbor faiyé héṛe-héṛe anát doijje.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Íba zeṛé-zeṛé zaito, farat óuk, cóor ot óuk, yáh gang zagat óuk, héṛe maincé biyaraimma ókkol ore bazar ot aní Íba re aros goittó de, ítara re siríf Íbar fucák or hañra óile súito dí bolla; aar zetó zone súito, ítara beggún gom óizaytoi.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.