Marcos 3
rhgc (RHGC) vs ARA
1 Isá aró ekbar mujilíc-hánat góille; aar héṛe ézzon endilla manúc accíl, zar át fúaigiyoi.
1 De novo, entrou Jesus na sinagoga e estava ali um homem que tinha ressequida uma das mãos.
2 Ítara Íba ye ebaadot-or-din yóggwa re gom goré né háas nozor di saái táikke, zeéne ítara Íba re hosúr dí fare.
2 E estavam observando a Jesus para ver se o curaria em dia de sábado, a fim de o acusarem.
3 Íba ye át fúana manúc cwa re hoór de, “Uṛí eṛé muúntu aiyó.”
3 E disse Jesus ao homem da mão ressequida: Vem para o meio!
4 Baade Íba ye ítara re hoór de, “Ebaadot-or-din gom ham goríbar zayes asé né náki hóraf goríbar? Foran basaibár né náki marifélaibar?” Montor ítara nizám mári táikkil.
4 Então, lhes perguntou: É lícito nos sábados fazer o bem ou fazer o mal? Salvar a vida ou tirá-la? Mas eles ficaram em silêncio.
5 Íba ye sairómikka ítarar uzu guccár sáañte saái, ítarar dil dorór zoriya bicí duk lagi manúc cwa re hoór de, “Tuáñr át tan baró.” Tói yóggwa ye híyan baráiye, hétunot yóggwar át tan agor ḍóilla gom óigiyoi.
5 Olhando-os ao redor, indignado e condoído com a dureza do seu coração, disse ao homem: Estende a mão. Estendeu-a, e a mão lhe foi restaurada.
6 Hétunot Féroci ítara baáre zai Hérudiól lói sólla gorát doijjegoi de, ítara Íba re kii bote marifélai faribó.
6 Retirando-se os fariseus, conspiravam logo com os herodianos, contra ele, em como lhe tirariam a vida.
7 Montor Isá ye Nizor cárit tun ore fúañti looi ḍiír hañsat giiyégoi. Ḍoóñr ek dol manúc Íbar fisá doijjil; ítara aiccé de óilde Galil ottu, Yohúdiya ttu,
7 Retirou-se Jesus com os seus discípulos para os lados do mar. Seguia-o da Galileia uma grande multidão. Também da Judeia,
8 Jerúsalem ottu, Idumaya ttu, Jordán hál or farkul ottu, Ṭayár edde Sídon cóor or sairó ḍák or elaka ttu. Ítara Isá ye goittó de hárr kessú fúni beh Íbar héṛe aiccé.
8 de Jerusalém, da Idumeia, dalém do Jordão e dos arredores de Tiro e de Sidom uma grande multidão, sabendo quantas coisas Jesus fazia, veio ter com ele.
9 Manúc or dol lwár zoriya Íba ye Nizor cárit tun ore hoiyé de, Íba lla ekkán gura noow zuu gorí rakíto, zeéne maincé Íba re sibasippa no goré.
9 Então, recomendou a seus discípulos que sempre lhe tivessem pronto um barquinho, por causa da multidão, a fim de não o comprimirem.
10 Kiyólla-hoilé Íba ye boóut maincóre gom goijjíl de hétolla, biyaraimma ókkol beggúne Íba re súi bolla ṭélaṭeli goittó.
10 Pois curava a muitos, de modo que todos os que padeciam de qualquer enfermidade se arrojavam a ele para o tocar.
11 Aar hóraf Jin ókkole zeñtté Íba re dekíto, Íbar muúntu meṛit fori guzori hoitó de, “Tuñí óilade Allar Fua.”
11 Também os espíritos imundos, quando o viam, prostravam-se diante dele e exclamavam: Tu és o Filho de Deus!
12 Montor Íba hon de híyan honókiyo re zahér no gorí bolla Íba ye ítara re horagori nicót goittó.
12 Mas Jesus lhes advertia severamente que o não expusessem à publicidade.
13 Yárbaade Isá faár or uore uiṭṭégoi, baade Nizor ttu zaré-zaré monehoiyé taré-taré mataiyé, aar ítara Íbar héṛe aiccé.
13 Depois, subiu ao monte e chamou os que ele mesmo quis, e vieram para junto dele.
14 Íba ye baró zon ore basíloiye, zeéne ítara Íbar fúañti-fúañti táke, aar zeéne ítara re tobolik goittó difeṛái fare,
14 Então, designou doze para estarem com ele e para os enviar a pregar
15 edde ítara ttu bút dáfaibar kémota táke.
15 e a exercer a autoridade de expelir demônios.
16 Hé baró zon ítara óilde: Sáimon zaré Íba ye Fitor nam diyé;
16 Eis os doze que designou: Simão, a quem acrescentou o nome de Pedro;
17 Zebedair fua Yakub, aar yóggwar bái Yohánna. Íba ye ítarar nam diyé de Bowanergis, maáni óilde, “Ṭáṛal or Fuain”;
17 Tiago, filho de Zebedeu, e João, seu irmão, aos quais deu o nome de Boanerges, que quer dizer: filhos do trovão;
18 Enderiyas, Filíp, Bartólomiyo, Moti, Tómas, Alfáiyas or fua Yakub, Táadiyas, Sáimon, zibá óilde Zélot,
18 André, Filipe, Bartolomeu, Mateus, Tomé, Tiago, filho de Alfeu, Tadeu, Simão, o Zelote,
19 edde Yohúdah Iskáriyet, zee niki Isá re dóridil.
19 e Judas Iscariotes, que foi quem o traiu.
20 Baade Isá ek gór ot góille, aar ebar óu edún manúc zoma óiye, zeén níki Íba edde Íbar cárit tune hána úddwa hái nó fare.
20 Então, ele foi para casa. Não obstante, a multidão afluiu de novo, de tal modo que nem podiam comer.
21 Zeñtté Íbar gór or maincé híyan fúinne, ítara Íba re dóri loianí bolla neeillé; kiyólla-hoilé ítara hoór de, “Íbar matá hóraf óigiyoi.”
21 E, quando os parentes de Jesus ouviram isto, saíram para o prender; porque diziam: Está fora de si.
22 Ze alem ókkol Jerúsalem ottu nise aiccé, ítara hoór de, “Ibá re Belzebule faiyé. Ibá ye bút dáfa de bút ókkol or sóddar or taakote.”
22 Os escribas, que haviam descido de Jerusalém, diziam: Ele está possesso de Belzebu. E: É pelo maioral dos demônios que expele os demônios.
23 Hétolla Isá ye ítara re matai ekkán meésal dí hoór de, “Cóitane keéngori Cóitan dáfai fare?
23 Então, convocando-os Jesus, lhes disse, por meio de parábolas: Como pode Satanás expelir a Satanás?
24 Zodi honó raijjot faáṭa-faáṭi foida ó, híyan toh ṭiki táki no fare.
24 Se um reino estiver dividido contra si mesmo, tal reino não pode subsistir;
25 Aar zodi honó gór ot faáṭa-faáṭi foida ó, híyan óu ṭiki táki no fare.
25 se uma casa estiver dividida contra si mesma, tal casa não poderá subsistir.
26 Héndilla, zodi Cóitane nizor ulḍa nize ói faáṭ-faáṭ óizagoi, íte toh ṭiki táki faribár nái, bólke íte hótom óigiyoi.
26 Se, pois, Satanás se levantou contra si mesmo e está dividido, não pode subsistir, mas perece.
27 Honókiye boluwar manúc or gór ot góli yóggwar cómbotti luṭ gorí no fare, zodi age boluwar manúc yóggwa re bañdí no ere. Bañdí erilé éna yóggwar gór luṭ gorí faribó.
27 Ninguém pode entrar na casa do valente para roubar-lhe os bens, sem primeiro amarrá-lo; e só então lhe saqueará a casa.
28 “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, adomzat or tamám guná edde ítara goré de kuféri ókkol maf gorídiya zaybo,
28 Em verdade vos digo que tudo será perdoado aos filhos dos homens: os pecados e as blasfêmias que proferirem.
29 montor zee niki Pak-Ruhr ulḍa kuféri goré, íte bilkúl maf no faibo, bólke abadulabadi gunár hosúrbon ṭóoribo.”
29 Mas aquele que blasfemar contra o Espírito Santo não tem perdão para sempre, visto que é réu de pecado eterno.
30 Isá ye hotá híin kiyólla hoiyé hoilé, alem ókkole hoiyé de, “Íba re hóraf jine faiyé.”
30 Isto, porque diziam: Está possesso de um espírito imundo.
31 Yárbaade héṛe Isár maa edde báiyain aiccé, aar baáre tíyai táki Íba re mataitó difeṛáiye.
31 Nisto, chegaram sua mãe e seus irmãos e, tendo ficado do lado de fora, mandaram chamá-lo.
32 Íbar sairókul ttu ek dol manúc boiṛá accíl; ítara Íba re hoór de, “Soó, Tuáñr maa edde báiyain baáre Tuáñr talac gorér.”
32 Muita gente estava assentada ao redor dele e lhe disseram: Olha, tua mãe, teus irmãos e irmãs estão lá fora à tua procura.
33 Íba ye zuwabe ítara re hoór de, “Añr maa hon? Aar Añr báiyain hontará?”
33 Então, ele lhes respondeu, dizendo: Quem é minha mãe e meus irmãos?
34 Baade Íba ye zetará Íbar sairókul ttu boiṛá asé, ítarar uzu saái hoór de, “Ótiya, Añr maa edde Añr báiyain.
34 E, correndo o olhar pelos que estavam assentados ao redor, disse: Eis minha mãe e meus irmãos.
35 Kiyólla-hoilé zee niki Allar moncá mozin sole, yóggwa óilde Añr bái, bóin, aar maa.”
35 Portanto, qualquer que fizer a vontade de Deus, esse é meu irmão, irmã e mãe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.