Marcos 3

rhgc (RHGC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Isá aró ekbar mujilíc-hánat góille; aar héṛe ézzon endilla manúc accíl, zar át fúaigiyoi.
1 Outra vez entrou numa sinagoga, e estava ali um homem que tinha uma das mãos atrofiada.
2 Ítara Íba ye ebaadot-or-din yóggwa re gom goré né háas nozor di saái táikke, zeéne ítara Íba re hosúr dí fare.
2 E observavam-no para ver se no sábado curaria o homem, a fim de o acusarem.
3 Íba ye át fúana manúc cwa re hoór de, “Uṛí eṛé muúntu aiyó.”
3 E disse Jesus ao homem que tinha a mão atrofiada: Levanta-te e vem para o meio.
4 Baade Íba ye ítara re hoór de, “Ebaadot-or-din gom ham goríbar zayes asé né náki hóraf goríbar? Foran basaibár né náki marifélaibar?” Montor ítara nizám mári táikkil.
4 Então lhes perguntou: É lícito no sábado fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida ou matar? Eles, porém, se calaram.
5 Íba ye sairómikka ítarar uzu guccár sáañte saái, ítarar dil dorór zoriya bicí duk lagi manúc cwa re hoór de, “Tuáñr át tan baró.” Tói yóggwa ye híyan baráiye, hétunot yóggwar át tan agor ḍóilla gom óigiyoi.
5 E olhando em redor para eles com indignação, condoendo-se da dureza dos seus corações, disse ao homem: Estende a tua mão. Ele estendeu, e lhe foi restabelecida.
6 Hétunot Féroci ítara baáre zai Hérudiól lói sólla gorát doijjegoi de, ítara Íba re kii bote marifélai faribó.
6 E os fariseus, saindo dali, entraram logo em conselho com os herodianos contra ele, para o matarem.
7 Montor Isá ye Nizor cárit tun ore fúañti looi ḍiír hañsat giiyégoi. Ḍoóñr ek dol manúc Íbar fisá doijjil; ítara aiccé de óilde Galil ottu, Yohúdiya ttu,
7 Jesus, porém, se retirou com os seus discípulos para a beira do mar; e uma grande multidão dos da Galiléia o seguiu; também da Judéia,
8 Jerúsalem ottu, Idumaya ttu, Jordán hál or farkul ottu, Ṭayár edde Sídon cóor or sairó ḍák or elaka ttu. Ítara Isá ye goittó de hárr kessú fúni beh Íbar héṛe aiccé.
8 e de Jerusalém, da Iduméia e de além do Jordão, e das regiões de Tiro e de Sidom, grandes multidões, ouvindo falar de tudo quanto fazia, vieram ter com ele.
9 Manúc or dol lwár zoriya Íba ye Nizor cárit tun ore hoiyé de, Íba lla ekkán gura noow zuu gorí rakíto, zeéne maincé Íba re sibasippa no goré.
9 Recomendou, pois, a seus discípulos que se lhe preparasse um barquinho, por causa da multidão, para que não o apertasse;
10 Kiyólla-hoilé Íba ye boóut maincóre gom goijjíl de hétolla, biyaraimma ókkol beggúne Íba re súi bolla ṭélaṭeli goittó.
10 porque tinha curado a muitos, de modo que todos quantos tinham algum mal arrojavam-se a ele para lhe tocarem.
11 Aar hóraf Jin ókkole zeñtté Íba re dekíto, Íbar muúntu meṛit fori guzori hoitó de, “Tuñí óilade Allar Fua.”
11 E os espíritos imundos, quando o viam, prostravam-se diante dele e clamavam, dizendo: Tu és o Filho de Deus.
12 Montor Íba hon de híyan honókiyo re zahér no gorí bolla Íba ye ítara re horagori nicót goittó.
12 E ele lhes advertia com insistência que não o dessem a conhecer.
13 Yárbaade Isá faár or uore uiṭṭégoi, baade Nizor ttu zaré-zaré monehoiyé taré-taré mataiyé, aar ítara Íbar héṛe aiccé.
13 Depois subiu ao monte, e chamou a si os que ele mesmo queria; e vieram a ele.
14 Íba ye baró zon ore basíloiye, zeéne ítara Íbar fúañti-fúañti táke, aar zeéne ítara re tobolik goittó difeṛái fare,
14 Então designou doze para que estivessem com ele, e os mandasse a pregar;
15 edde ítara ttu bút dáfaibar kémota táke.
15 e para que tivessem autoridade de expulsar os demônios.
16 Hé baró zon ítara óilde: Sáimon zaré Íba ye Fitor nam diyé;
16 Designou, pois, os doze, a saber: Simão, a quem pôs o nome de Pedro;
17 Zebedair fua Yakub, aar yóggwar bái Yohánna. Íba ye ítarar nam diyé de Bowanergis, maáni óilde, “Ṭáṛal or Fuain”;
17 Tiago, filho de Zebedeu, e João, irmão de Tiago, aos quais pôs o nome de Boanerges, que significa: Filhos do trovão;
18 Enderiyas, Filíp, Bartólomiyo, Moti, Tómas, Alfáiyas or fua Yakub, Táadiyas, Sáimon, zibá óilde Zélot,
18 André, Filipe, Bartolomeu, Mateus, Tomé, Tiago, filho de Alfeu, Tadeu, Simão, o cananeu,
19 edde Yohúdah Iskáriyet, zee niki Isá re dóridil.
19 e Judas Iscariotes, aquele que o traiu.
20 Baade Isá ek gór ot góille, aar ebar óu edún manúc zoma óiye, zeén níki Íba edde Íbar cárit tune hána úddwa hái nó fare.
20 Depois entrou numa casa. E afluiu outra vez a multidão, de tal modo que nem podiam comer.
21 Zeñtté Íbar gór or maincé híyan fúinne, ítara Íba re dóri loianí bolla neeillé; kiyólla-hoilé ítara hoór de, “Íbar matá hóraf óigiyoi.”
21 Quando os seus ouviram isso, saíram para o prender; porque diziam: Ele está fora de si.
22 Ze alem ókkol Jerúsalem ottu nise aiccé, ítara hoór de, “Ibá re Belzebule faiyé. Ibá ye bút dáfa de bút ókkol or sóddar or taakote.”
22 E os escribas que tinham descido de Jerusalém diziam: Ele está possesso de Belzebu; e: É pelo príncipe dos demônios que expulsa os demônios.
23 Hétolla Isá ye ítara re matai ekkán meésal dí hoór de, “Cóitane keéngori Cóitan dáfai fare?
23 Então Jesus os chamou e lhes disse por parábolas: Como pode Satanás expulsar Satanás?
24 Zodi honó raijjot faáṭa-faáṭi foida ó, híyan toh ṭiki táki no fare.
24 Pois, se um reino se dividir contra si mesmo, tal reino não pode subsistir;
25 Aar zodi honó gór ot faáṭa-faáṭi foida ó, híyan óu ṭiki táki no fare.
25 ou, se uma casa se dividir contra si mesma, tal casa não poderá subsistir;
26 Héndilla, zodi Cóitane nizor ulḍa nize ói faáṭ-faáṭ óizagoi, íte toh ṭiki táki faribár nái, bólke íte hótom óigiyoi.
26 e se Satanás se tem levantado contra si mesmo, e está dividido, tampouco pode ele subsistir; antes tem fim.
27 Honókiye boluwar manúc or gór ot góli yóggwar cómbotti luṭ gorí no fare, zodi age boluwar manúc yóggwa re bañdí no ere. Bañdí erilé éna yóggwar gór luṭ gorí faribó.
27 Pois ninguém pode entrar na casa do valente e roubar-lhe os bens, se primeiro não amarrar o valente; e então lhe saqueará a casa.
28 “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, adomzat or tamám guná edde ítara goré de kuféri ókkol maf gorídiya zaybo,
28 Em verdade vos digo: Todos os pecados serão perdoados aos filhos dos homens, bem como todas as blasfêmias que proferirem;
29 montor zee niki Pak-Ruhr ulḍa kuféri goré, íte bilkúl maf no faibo, bólke abadulabadi gunár hosúrbon ṭóoribo.”
29 mas aquele que blasfemar contra o Espírito Santo, nunca mais terá perdão, mas será réu de pecado eterno.
30 Isá ye hotá híin kiyólla hoiyé hoilé, alem ókkole hoiyé de, “Íba re hóraf jine faiyé.”
30 Porquanto eles diziam: Está possesso de um espírito imundo.
31 Yárbaade héṛe Isár maa edde báiyain aiccé, aar baáre tíyai táki Íba re mataitó difeṛáiye.
31 Chegaram então sua mãe e seus irmãos e, ficando da parte de fora, mandaram chamá-lo.
32 Íbar sairókul ttu ek dol manúc boiṛá accíl; ítara Íba re hoór de, “Soó, Tuáñr maa edde báiyain baáre Tuáñr talac gorér.”
32 E a multidão estava sentada ao redor dele, e disseram-lhe: Eis que tua mãe e teus irmãos estão lá fora e te procuram.
33 Íba ye zuwabe ítara re hoór de, “Añr maa hon? Aar Añr báiyain hontará?”
33 Respondeu-lhes Jesus, dizendo: Quem é minha mãe e meus irmãos!
34 Baade Íba ye zetará Íbar sairókul ttu boiṛá asé, ítarar uzu saái hoór de, “Ótiya, Añr maa edde Añr báiyain.
34 E olhando em redor para os que estavam sentados à roda de si, disse: Eis aqui minha mãe e meus irmãos!
35 Kiyólla-hoilé zee niki Allar moncá mozin sole, yóggwa óilde Añr bái, bóin, aar maa.”
35 Pois aquele que fizer a vontade de Deus, esse é meu irmão, irmã e mãe.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.