Lucas 9

rhgc (RHGC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Yárbaade Isá ye baró zon cárit tun ore fúañti matai, fottí ḍoilla bút ókkol neelai bolla edde biyaram ókkol gom gorí bolla ítara re taakot edde kémota diiyé.
1 Tendo Jesus convocado os doze, deu-lhes poder e autoridade sobre todos os demônios e para curar doenças.
2 Tarfore ítara re Allar raijjor baabute tobolik gorí bolla edde biyaraimma ókkol ore gom gorí bolla difeṛáiye.
2 Também os enviou a pregar o Reino de Deus e a curar os enfermos.
3 Íba ye ítara re hoiyé de, “Foñt olla kessú no loizaiyó: no laṛí, no hóilla, no hána, no ṭiañ, no battí hoor.
3 E disse-lhes:
4 Tuáñra ze gór ot góliba hé gór ot cóor híyan ottu neeli nó zoogói foijjonto tákiyo.
4 Na casa em que vocês entrarem, fiquem ali até saírem daquele lugar.
5 Ze cóor or maincé tuáñra re kobul no goré, hé cóor ottu neeli zaibarcót tuáñrar ṭéng or tollar dúil zárifelaiyo, zeéne híine ítarar ulḍa gobá déh.”
5 E onde quer que não receberem vocês, ao saírem daquela cidade sacudam o pó dos pés em testemunho contra eles.
6 Baade ítara rowana loi fara-fara zai, kúchóbor tobolik gorát edde fottí zagat biyaraimma ókkol ore gom gorát doijje.
6 Então, saindo, percorriam todas as aldeias, anunciando o evangelho e fazendo curas por toda parte.
7 Galil or hókumot-goróya Hérude, ziín ór híin beggún fúinne. Yóggwa bicí oulzóul ot forigiyói, kiyólla-hoilé hodúne hoór de, Yaháya mora ttu zinda óiye deh,
7 Ora, o tetrarca Herodes soube de tudo o que se passava e ficou perplexo, porque alguns diziam: “João ressuscitou dentre os mortos.”
8 hodúne hoór de, Eliyas zahér óiye deh, ar hodúne hoór de, agor zobanar nobi ókkol ottu nobi eggwá zinda óiye deh.
8 Outros diziam: “Elias apareceu.” E ainda outros diziam: “Um dos antigos profetas ressuscitou.”
9 Montor Hérude hoór de, “Yaháyar holla de añí nize haṛiféla báilam, montor ibá hon zar baabute añí endilla hotá ókkol fúnir?” Híya lóti yóggwa ye Isá re sai bolla kucíc gorát accíl.
9 Herodes, porém, disse: — Eu mandei decapitar João. Quem, então, é este a respeito do qual tenho ouvido tais coisas? E se esforçava para vê-lo.
10 Sáhabi gún waafes aái, ítara ziín-ziín goijjíl híin Isá re zanaiyé. Tarfore Íba ye ítara re fúañti looi, Betsáida hoó de fara híyan ot zuitégori giiyégoi.
10 Ao regressarem, os apóstolos relataram a Jesus tudo o que tinham feito. Ele, levando-os consigo, retirou-se à parte para uma cidade chamada Betsaida.
11 Montor manúc ókkole híyan hoi fari Íbar fisá doijjil. Íba ye ítara re kúcir sáañte kobul goijjé, aar ítara re Allar raijjor baabute taalim diyé edde biyaraimma zetará ttu gom óibar zorurot accíl ítara re gom goijjé.
11 Mas as multidões souberam disso e o seguiram. Acolhendo-as, Jesus lhes falava a respeito do Reino de Deus e socorria os que tinham necessidade de cura.
12 Zeñtté beil gólibar októ óiye, hé baró sáhabi gúne aái Isá re hoór de, “Manúc cún ore duñraido, zeéne tará atehañsór fara ókkol ot edde gang zaga ókkol ot zai kessú háibar edde tákibar zaga tuwai fare, kiyólla-hoilé añára así de yián toh ekkán bocóti-sára zaga.”
12 Mas o dia estava chegando ao fim. Então os doze se aproximaram de Jesus e disseram: — Despeça a multidão, para que, indo às aldeias e campos ao redor, se hospedem e encontrem alimento; pois estamos aqui em lugar deserto.
13 Montor Íba ye ítara re hoór de, “Hái bolla kessú tará re tuáñra doo.”
13 Jesus, porém, lhes disse: Os discípulos responderam: — Não temos mais que cinco pães e dois peixes, a não ser que nós mesmos vamos e compremos comida para todo este povo.
14 Kiyólla-hoilé héṛe fañs ázar foijjonto beṛaáin accíl.
14 Porque estavam ali cerca de cinco mil homens. Então Jesus disse aos seus discípulos:
15 Ítara héndilla gorí beggún ore buágaraiye.
15 Eles atenderam, fazendo com que todos se assentassem.
16 Íba ye hé fañs swá ruṭi edde duwá mas sún looi asman or uzu saái híin ore borhot diyé, aar Íba ye híin ore báñgi-báñgi cárit tun ore diiyé, manúc ókkol ore baṛidi bolla.
16 E Jesus, pegando os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos para o céu, os abençoou, partiu e deu aos discípulos para que os distribuíssem entre o povo.
17 Tará beggúne feṭ bóri háiye. Baade ze tukuṛa ókkol basigiyói, cárit tune híin feñṛai looi fura baró báñir bóijje.
17 Todos comeram e se fartaram; e dos pedaços que sobraram foram recolhidos doze cestos.
18 Ekbar zeñtté Isá háliga dua gorér, aar cárit tun Íbar fúañti accíl, Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Maincé Añí hon bouli hoó?”
18 E aconteceu que, enquanto Jesus estava orando em particular, achavam-se presentes os discípulos, a quem perguntou:
19 Ítara zuwabe hoór de, “Tuñí bóle bápṭismadoya Yaháya; ar hodúne hoó de, nobi Eliyas; ar hodúne hoó de, agor zobanar nobi ókkol ottu nobi eggwá zinda óiye deh.”
19 Eles responderam: — Uns dizem que é João Batista; outros dizem que é Elias; e ainda outros dizem que um dos antigos profetas ressuscitou.
20 Tói Íba ye ítara re hoór de, “Lekin tuáñra kii hoó, Añí hon?” Fitore zuwabe hoór de, “Allar Mosih.”
20 Então Jesus perguntou: Respondendo, Pedro disse: — O Cristo de Deus.
21 Isá ye ítara re horagori úñciyari díye, aar híyan honókiyo re no hoitó maná goijjé.
21 Jesus, porém, advertindo-os, mandou que a ninguém declarassem tal coisa,
22 Íba ye hoór de, “Manúc or Fua ttu hámaha boóut ḍóilla duk faa foribó; aar murubbi, ḍoóñr imam edde alem ottu inkar háibo; Íba re mariféla zaybo, montor tin din ot din zinda gorá zaybo.”
22 dizendo:
23 Baade Íba ye ítara beggún ore hoór de, “Zodi honókiyo ttu Añr fisáli aitó monehoó, yóggwa ttu nizoré inkar gorífela foribó, aar fottí din nizor kúruc boói Añr fisáli dora foribó.
23 Jesus dizia a todos:
24 Kiyólla-hoilé zee niki nizor zan basaitó saá, yóggwa ye híyan háraifelaibo; montor zee niki Añr wasté nizor zan háraifele, yóggwa ye híyan basaifélaibo.
24 Pois quem quiser salvar a sua vida a perderá; e quem perder a vida por minha causa, esse a salvará.
25 Kii laf, zodi honókiye tamám duniyai faa, montor nizoré háraifele yáto lussán gorífele?
25 De que adianta uma pessoa ganhar o mundo inteiro, se vier a perder-se ou causar dano a si mesma?
26 Zee kiyé Añré lói edde Añr hotá re lói córma, yóggwa re lói Manúc or Fua ye yó córmaibo zeñtté Íba Nizor, Baf or, edde pak fírista ókkol or mohímaye aibó.
26 Pois quem se envergonhar de mim e das minhas palavras, dele se envergonhará o Filho do Homem, quando vier na sua glória e na glória do Pai e dos santos anjos.
27 “Lekin Añí tuáñra re sóiyi hoóir, eṛé endilla hodún manúc tíyaiya asé, zetará Allar raijjo nó dekíte no moribó.”
27 Em verdade lhes digo que alguns dos que aqui se encontram não passarão pela morte até que vejam o Reino de Deus.
28 Híin hoói añcṭo din ánik baade, Isá ye Fitor ore, Yohánna re, edde Yakub ore looi faár or uore dua goittó uiṭṭégoi.
28 Cerca de oito dias depois de proferidas estas palavras, Jesus levou consigo Pedro, João e Tiago e subiu ao monte com o propósito de orar.
29 Zeñtté Íba dua gorát accíl, Íbar siyárar súrot bodoligiyói, aar Íbar hoor dóla ói sossohat doijje.
29 E aconteceu que, enquanto ele orava, a aparência do seu rosto se transfigurou e a roupa dele ficou de um branco brilhante.
30 Asimbit dui zon manúc Íba llói hotá hoór, ítara óilde Muúsa edde Eliyas.
30 E eis que dois homens falavam com ele: eram Moisés e Elias,
31 Tará mohímar sáañte dahá dí Íbar entehal or baabute hoóil, ziyán Íba ye Jerúsalem ot fura goríbar asé.
31 que apareceram em glória e falavam da morte de Jesus, que ele estava para cumprir em Jerusalém.
32 Fitor edde íbar sáañti ókkol mur gúm ot accíl; lekin ítara támfaiye rár, Isár mohíma edde Íbar fúañti tíyai táikke de manúc duní zon ore deikké.
32 Pedro e seus companheiros estavam caindo de sono; mas, conservando-se acordados, viram a glória de Jesus e os dois homens que estavam com ele.
33 Baade hé manúc duní zon Íbar héntu zaargói de októt, Fitore Isá re hoór de, “Úzur, gom óiye añára eṛé así. Añára eṛé tin nán ṭambu ṭaki: ekkán Tuáñr lla, ekkán Muúsa lla, edde ar ekkán Eliyas olla.” Háleke íba nize kii hoór nize no zane.
33 Quando estes começaram a se afastar de Jesus, Pedro lhe disse: — Mestre, bom é estarmos aqui. Façamos três tendas: uma para o senhor, outra para Moisés e outra para Elias. Porém, Pedro não sabia o que estava dizendo.
34 Fitore híyan hoór de októt, ekkán miyúla aái ítara re sáifelaiye. Ítara miyúla lói sáizargoi de októt, ḍooraáil.
34 Enquanto assim falava, veio uma nuvem e os envolveu. E ficaram com medo ao entrar na nuvem.
35 Aar hé miyúla ttu eggwá abas aiccé, ki hoilé, “Ibá óilde Añr Fua zibá re Añí basíloiyi; Ibár hotá fúno!”
35 E dela veio uma voz que dizia: — Este é o meu Filho, o meu eleito; escutem o que ele diz!
36 Abas swá aiccá ói baade, ítara Isá re gaaga loot faiyé. Ítara híyan aiddone raikkíl, aar ziín deikké híin hé din ókkol ot honókiyo re nó zana.
36 Depois daquela voz, perceberam que Jesus estava sozinho. Eles ficaram calados e, naqueles dias, não contaram nada a ninguém a respeito do que tinham visto.
37 Tarfor din zeñtté ítara faár ottu lami aiccé, ḍoóñr ek dol manúc Íba llói dola óiye.
37 No dia seguinte, quando eles desceram do monte, uma grande multidão veio ao encontro de Jesus.
38 Dol ottu ezzone guzori hoór de, “Ustat, añí Tuáñre fóriyat gorír, añr fua wa re ekká soó, íte añr lehár ek fua.
38 E eis que, do meio da multidão, surgiu um homem, dizendo em alta voz: — Mestre, peço que o senhor olhe o meu filho, porque é o único que tenho.
39 Ítare eggwá jine dóre, aar íte éhon guzoran mare; yíba ye ítare dórforabai gal ottu féna ané. Yíba ye ítare bicí duk di mockil or sáañte beh eride.
39 Um espírito se apodera dele, e, de repente, o menino grita, e o espírito o convulsiona até espumar; e dificilmente o deixa, depois de o ter maltratado.
40 Añí Tuáñr cárit tun ore hé jin nwá neelaifélaito fóriyat goijjílam, lekin ítara nó fare.”
40 Pedi aos seus discípulos que o expulsassem, mas eles não puderam.
41 Hétunot Isá ye zuwabe hoór de, “Ó iman sára edde báañra nosól, Añí tuáñrar fúañti-fúañti aró hotókkal tákitam? Hotódin tuáñra re bordac goittám? Tuáñr fua wa re eṛé anó.”
41 Jesus exclamou:
42 Fua wa aiyér de októt, ítare bút twa ye meṛit añsári dórforabat doijje. Montor Isá ye hé hóraf jin nwá re dóoñk dí, fua wa re gom gorífelaiye, baade ítare baf or hañse waafes diifélaiye.
42 Quando o menino estava se aproximando, o demônio o atirou no chão e o convulsionou; mas Jesus repreendeu o espírito imundo, curou o menino e o entregou ao pai.
43 Aar manúc beggúne Allar ḍoóñr kudurut dekí taajup óigiyoi.
43 E todos ficaram maravilhados com a majestade de Deus. Como todos estavam admirados com tudo o que Jesus fazia, ele disse aos seus discípulos:
44 “Tuáñra Añr e hotá iín han ot gólai loo, ki hoilé, Manúc or Fua re manúc ókkol or át ot gosáidiya zaybo.”
44 — Prestem bem atenção nas seguintes palavras: o Filho do Homem está para ser entregue nas mãos dos homens.
45 Lekin ítara hotá híyan no buzíto. Ítara ttu híyan lukaiféla gíyeh, zeéne ítara buzí no fare; aar ítara Íba ttu hé hotár baabute fusár goitté yó ḍooraitó.
45 Eles, porém, não entendiam isso, e lhes foi encoberto para que não o compreendessem. E temiam fazer perguntas a Jesus a respeito deste assunto.
46 Yárbaade ítarar bútore ekkán barábari cúru óiye, añárar bútore ebbe ḍoóñr honnwá hoói.
46 Surgiu entre os discípulos uma discussão sobre qual deles seria o maior.
47 Lekin Isá ye ítarar dil or báfani re zani, eggwá gura fua looi Íbar ḍáke góri tíyagaraiye,
47 Mas Jesus, sabendo o que se passava no coração deles, pegou uma criança, colocou-a junto de si
48 baade ítara re hoór de, “Zee kiyé e fua wa re Añr name kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré deh; aar zee kiyé Añré kobul goré, yóggwa ye Añré difeṛáiye de Íba re kobul goré deh; kiyólla-hoilé tuáñra beggún or bútore zee niki ebbe cóñṛo, yóggwa óilde ebbe ḍoóñr.”
48 e lhes disse:
49 Yohánna ye zuwabe hoór de, “Úzur, añára deikkí de, eggwá maincé Tuáñr name bút neelar; yóggwa añárar fúañti Tuáñr fisáli nó dóre de hétolla, añára yóggwa re maná goijjí.”
49 João tomou a palavra e disse: — Mestre, vimos certo homem que expulsava demônios em seu nome, mas nós o proibimos de fazer isso, porque não segue conosco.
50 Lekin Isá ye hoór de, “Yóggwa re maná no goijjó, kiyólla-hoilé zee niki tuáñrar ulḍa no, yóggwa toh tuáñrar híkka.”
50 Mas Jesus lhe disse:
51 Isá asman ot uṛí zaibar din zettót ḍáke aiyér, Íba ye Jerúsalem ot zai bolla fáisela loiyé.
51 E aconteceu que, ao se completarem os dias em que seria elevado ao céu, Jesus manifestou, no semblante, a firme resolução de ir para Jerusalém.
52 Íba ye Nizor age hóborgwa ókkol difeṛáiye; ítara zai Samári ókkol or ekkán farat góille, zeéne Íba lla beggún entezam gorí fare.
52 E enviou mensageiros que fossem na frente. Indo eles, entraram numa aldeia de samaritanos para lhe preparar pousada.
53 Lekin héṛiyar manúc ókkole Íba re kobul nó goré, kiyólla-hoilé Íbar sofór accíl de Jerúsalem or uzu.
53 Mas não o receberam, porque o aspecto dele era de quem, decisivamente, ia para Jerusalém.
54 Íbar cárit Yakub edde Yohánna ye híyan dekí hoór de, “Malik, añára hókum dí asman ottu ooin nazil gorí ítara re fúraifelaitam né?”
54 Vendo isto, os discípulos Tiago e João perguntaram: — Senhor, quer que mandemos descer fogo do céu para os consumir?
55 Montor Íba fíri ítara re jéjjeṛai hoór de, “Tuáñra hondilla ruhr de tuáñra no zano;
55 Mas Jesus, voltando-se, os repreendeu.
56 kiyólla-hoilé Manúc or Fua manúc ókkol or zan dónco gorífelaito aiccé de no, bólke basaitó aiccé deh.” Baade ítara ar ekkán farat giiyói.
56 E seguiram para outra aldeia.
57 Zeñtté ítara rasta báy zaar, manúc ézzone Isá re hoór de, “Tuñí zeṛé zaiba, añí yó héṛe Tuáñr fisáli zaiyum.”
57 Enquanto seguiam pelo caminho, alguém disse a Jesus: — Vou segui-lo para onde quer que o senhor for.
58 Isá ye yóggwa re hoór de, “Cíyal ókkol ottu gañt asé aar faik ókkol ottu bahá asé, montor Manúc or Fua ttu Nizor matá rakí bolla úddwa honó mikká zaga nái.”
58 Mas Jesus lhe respondeu:
59 Baade Íba ye ar ezzon ore hoór de, “Añr fisáli aiyó.” Montor yóggwa ye hoór de, “Malik, age añí zai añr baf ore dohón gorí aiyí.”
59 A outro Jesus disse: Mas ele respondeu: — Senhor, deixe-me ir primeiro sepultar o meu pai.
60 Isá ye yóggwa re hoór de, “Muruda ókkole ítarar nizor muruda re dohón goróukgoi, montor tuñí zai Allar raijjor baabute tobolik gorógoi.”
60 Mas Jesus insistiu:
61 Ar ekzone yó hoór de, “Malik, añí Tuáñr fisáli aiccúm, lekin age añí añr gór or manúc ottu bidai loi aiyí.”
61 Outro lhe disse: — Senhor, quero segui-lo, mas permita que antes disso eu me despeça das pessoas da minha casa.
62 Montor Isá ye yóggwa re hoór de, “Zee niki nizor át nahol ot rakí fissá saái táke, yóggwa Allar raijjor laayek no.”
62 Mas Jesus lhe respondeu:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.