Lucas 9

rhgc (RHGC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yárbaade Isá ye baró zon cárit tun ore fúañti matai, fottí ḍoilla bút ókkol neelai bolla edde biyaram ókkol gom gorí bolla ítara re taakot edde kémota diiyé.
1 Reunindo os doze, deu-lhes poder e autoridade sobre todos os demônios, e para curarem doenças;
2 Tarfore ítara re Allar raijjor baabute tobolik gorí bolla edde biyaraimma ókkol ore gom gorí bolla difeṛáiye.
2 e enviou-os a pregar o reino de Deus, e fazer curas,
3 Íba ye ítara re hoiyé de, “Foñt olla kessú no loizaiyó: no laṛí, no hóilla, no hána, no ṭiañ, no battí hoor.
3 dizendo-lhes: Nada leveis para o caminho, nem bordão, nem alforje, nem pão, nem dinheiro; nem tenhais duas túnicas.
4 Tuáñra ze gór ot góliba hé gór ot cóor híyan ottu neeli nó zoogói foijjonto tákiyo.
4 Em qualquer casa em que entrardes, nela ficai, e dali partireis.
5 Ze cóor or maincé tuáñra re kobul no goré, hé cóor ottu neeli zaibarcót tuáñrar ṭéng or tollar dúil zárifelaiyo, zeéne híine ítarar ulḍa gobá déh.”
5 Mas, onde quer que não vos receberem, saindo daquela cidade, sacudi o pó dos vossos pés, em testemunho contra eles.
6 Baade ítara rowana loi fara-fara zai, kúchóbor tobolik gorát edde fottí zagat biyaraimma ókkol ore gom gorát doijje.
6 Saindo, pois, os discípulos percorreram as aldeias, anunciando o evangelho e fazendo curas por toda parte.
7 Galil or hókumot-goróya Hérude, ziín ór híin beggún fúinne. Yóggwa bicí oulzóul ot forigiyói, kiyólla-hoilé hodúne hoór de, Yaháya mora ttu zinda óiye deh,
7 Ora, o tetrarca Herodes soube de tudo o que se passava, e ficou muito perplexo, porque diziam uns: João ressuscitou dos mortos;
8 hodúne hoór de, Eliyas zahér óiye deh, ar hodúne hoór de, agor zobanar nobi ókkol ottu nobi eggwá zinda óiye deh.
8 outros: Elias apareceu; e outros: Um dos antigos profetas se levantou.
9 Montor Hérude hoór de, “Yaháyar holla de añí nize haṛiféla báilam, montor ibá hon zar baabute añí endilla hotá ókkol fúnir?” Híya lóti yóggwa ye Isá re sai bolla kucíc gorát accíl.
9 Herodes, porém, disse: A João eu mandei degolar; quem é, pois, este a respeito de quem ouço tais coisas? E procurava vê-lo.
10 Sáhabi gún waafes aái, ítara ziín-ziín goijjíl híin Isá re zanaiyé. Tarfore Íba ye ítara re fúañti looi, Betsáida hoó de fara híyan ot zuitégori giiyégoi.
10 Quando os apóstolos voltaram, contaram-lhe tudo o que havia feito. E ele, levando-os consigo, retirou-se à parte para uma cidade chamada Betsaida.
11 Montor manúc ókkole híyan hoi fari Íbar fisá doijjil. Íba ye ítara re kúcir sáañte kobul goijjé, aar ítara re Allar raijjor baabute taalim diyé edde biyaraimma zetará ttu gom óibar zorurot accíl ítara re gom goijjé.
11 Mas as multidões, percebendo isto, seguiram-no; e ele as recebeu, e falava-lhes do reino de Deus, e sarava os que necessitavam de cura.
12 Zeñtté beil gólibar októ óiye, hé baró sáhabi gúne aái Isá re hoór de, “Manúc cún ore duñraido, zeéne tará atehañsór fara ókkol ot edde gang zaga ókkol ot zai kessú háibar edde tákibar zaga tuwai fare, kiyólla-hoilé añára así de yián toh ekkán bocóti-sára zaga.”
12 Ora, quando o dia começava a declinar, aproximando-se os doze, disseram-lhe: Despede a multidão, para que, indo às aldeias e aos sítios em redor, se hospedem, e achem o que comer; porque aqui estamos em lugar deserto.
13 Montor Íba ye ítara re hoór de, “Hái bolla kessú tará re tuáñra doo.”
13 Mas ele lhes disse: Dai-lhes vós de comer. Responderam eles: Não temos senão cinco pães e dois peixes; salvo se nós formos comprar comida para todo este povo.
14 Kiyólla-hoilé héṛe fañs ázar foijjonto beṛaáin accíl.
14 Pois eram cerca de cinco mil homens. Então disse a seus discípulos: Fazei-os reclinar-se em grupos de cerca de cinqüenta cada um.
15 Ítara héndilla gorí beggún ore buágaraiye.
15 Assim o fizeram, mandando que todos se reclinassem.
16 Íba ye hé fañs swá ruṭi edde duwá mas sún looi asman or uzu saái híin ore borhot diyé, aar Íba ye híin ore báñgi-báñgi cárit tun ore diiyé, manúc ókkol ore baṛidi bolla.
16 E tomando Jesus os cinco pães e os dois peixes, e olhando para o céu, os abençoou e partiu, e os entregava aos seus discípulos para os porem diante da multidão.
17 Tará beggúne feṭ bóri háiye. Baade ze tukuṛa ókkol basigiyói, cárit tune híin feñṛai looi fura baró báñir bóijje.
17 Todos, pois, comeram e se fartaram; e foram levantados, do que lhes sobejou, doze cestos de pedaços.
18 Ekbar zeñtté Isá háliga dua gorér, aar cárit tun Íbar fúañti accíl, Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Maincé Añí hon bouli hoó?”
18 Enquanto ele estava orando à parte achavam-se com ele somente seus discípulos; e perguntou-lhes: Quem dizem as multidões que eu sou?
19 Ítara zuwabe hoór de, “Tuñí bóle bápṭismadoya Yaháya; ar hodúne hoó de, nobi Eliyas; ar hodúne hoó de, agor zobanar nobi ókkol ottu nobi eggwá zinda óiye deh.”
19 Responderam eles: Uns dizem: João, o Batista; outros: Elias; e ainda outros, que um dos antigos profetas se levantou.
20 Tói Íba ye ítara re hoór de, “Lekin tuáñra kii hoó, Añí hon?” Fitore zuwabe hoór de, “Allar Mosih.”
20 Então lhes perguntou: Mas vós, quem dizeis que eu sou? Respondendo Pedro, disse: O Cristo de Deus.
21 Isá ye ítara re horagori úñciyari díye, aar híyan honókiyo re no hoitó maná goijjé.
21 Jesus, porém, advertindo-os, mandou que não contassem isso a ninguém;
22 Íba ye hoór de, “Manúc or Fua ttu hámaha boóut ḍóilla duk faa foribó; aar murubbi, ḍoóñr imam edde alem ottu inkar háibo; Íba re mariféla zaybo, montor tin din ot din zinda gorá zaybo.”
22 e disse-lhes: É necessário que o Filho do homem padeça muitas coisas, que seja rejeitado pelos anciãos, pelos principais sacerdotes e escribas, que seja morto, e que ao terceiro dia ressuscite.
23 Baade Íba ye ítara beggún ore hoór de, “Zodi honókiyo ttu Añr fisáli aitó monehoó, yóggwa ttu nizoré inkar gorífela foribó, aar fottí din nizor kúruc boói Añr fisáli dora foribó.
23 Em seguida dizia a todos: Se alguém quer vir após mim, negue-se a si mesmo, tome cada dia a sua cruz, e siga-me.
24 Kiyólla-hoilé zee niki nizor zan basaitó saá, yóggwa ye híyan háraifelaibo; montor zee niki Añr wasté nizor zan háraifele, yóggwa ye híyan basaifélaibo.
24 Pois quem quiser salvar a sua vida, perdê-la-á; mas quem perder a sua vida por amor de mim, esse a salvará.
25 Kii laf, zodi honókiye tamám duniyai faa, montor nizoré háraifele yáto lussán gorífele?
25 Pois, que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro, e perder-se, ou prejudicar-se a si mesmo?
26 Zee kiyé Añré lói edde Añr hotá re lói córma, yóggwa re lói Manúc or Fua ye yó córmaibo zeñtté Íba Nizor, Baf or, edde pak fírista ókkol or mohímaye aibó.
26 Porque, quem se envergonhar de mim e das minhas palavras, dele se envergonhará o Filho do homem, quando vier na sua glória, e na do Pai e dos santos anjos.
27 “Lekin Añí tuáñra re sóiyi hoóir, eṛé endilla hodún manúc tíyaiya asé, zetará Allar raijjo nó dekíte no moribó.”
27 Mas em verdade vos digo: Alguns há, dos que estão aqui, que de modo nenhum provarão a morte até que vejam o reino de Deus.
28 Híin hoói añcṭo din ánik baade, Isá ye Fitor ore, Yohánna re, edde Yakub ore looi faár or uore dua goittó uiṭṭégoi.
28 Cerca de oito dias depois de ter proferido essas palavras, tomou Jesus consigo a Pedro, a João e a Tiago, e subiu ao monte para orar.
29 Zeñtté Íba dua gorát accíl, Íbar siyárar súrot bodoligiyói, aar Íbar hoor dóla ói sossohat doijje.
29 Enquanto ele orava, mudou-se a aparência do seu rosto, e a sua roupa tornou-se branca e resplandecente.
30 Asimbit dui zon manúc Íba llói hotá hoór, ítara óilde Muúsa edde Eliyas.
30 E eis que estavam falando com ele dois varões, que eram Moisés e Elias,
31 Tará mohímar sáañte dahá dí Íbar entehal or baabute hoóil, ziyán Íba ye Jerúsalem ot fura goríbar asé.
31 os quais apareceram com glória, e falavam da sua partida que estava para cumprir-se em Jerusalém.
32 Fitor edde íbar sáañti ókkol mur gúm ot accíl; lekin ítara támfaiye rár, Isár mohíma edde Íbar fúañti tíyai táikke de manúc duní zon ore deikké.
32 Ora, Pedro e os que estavam com ele se haviam deixado vencer pelo sono; despertando, porém, viram a sua glória e os dois varões que estavam com ele.
33 Baade hé manúc duní zon Íbar héntu zaargói de októt, Fitore Isá re hoór de, “Úzur, gom óiye añára eṛé así. Añára eṛé tin nán ṭambu ṭaki: ekkán Tuáñr lla, ekkán Muúsa lla, edde ar ekkán Eliyas olla.” Háleke íba nize kii hoór nize no zane.
33 E, quando estes se apartavam dele, disse Pedro a Jesus: Mestre, bom é estarmos nós aqui: façamos, pois, três cabanas, uma para ti, uma para Moisés, e uma para Elias, não sabendo o que dizia.
34 Fitore híyan hoór de októt, ekkán miyúla aái ítara re sáifelaiye. Ítara miyúla lói sáizargoi de októt, ḍooraáil.
34 Enquanto ele ainda falava, veio uma nuvem que os cobriu; e se atemorizaram ao entrarem na nuvem.
35 Aar hé miyúla ttu eggwá abas aiccé, ki hoilé, “Ibá óilde Añr Fua zibá re Añí basíloiyi; Ibár hotá fúno!”
35 E da nuvem saiu uma voz que dizia: Este é o meu Filho, o meu eleito; a ele ouvi.
36 Abas swá aiccá ói baade, ítara Isá re gaaga loot faiyé. Ítara híyan aiddone raikkíl, aar ziín deikké híin hé din ókkol ot honókiyo re nó zana.
36 Ao soar esta voz, Jesus foi achado sozinho; e eles calaram-se, e por aqueles dias não contaram a ninguém nada do que tinham visto.
37 Tarfor din zeñtté ítara faár ottu lami aiccé, ḍoóñr ek dol manúc Íba llói dola óiye.
37 No dia seguinte, quando desceram do monte, veio-lhe ao encontro uma grande multidão.
38 Dol ottu ezzone guzori hoór de, “Ustat, añí Tuáñre fóriyat gorír, añr fua wa re ekká soó, íte añr lehár ek fua.
38 E eis que um homem dentre a multidão clamou, dizendo: Mestre, peço-te que olhes para meu filho, porque é o único que tenho;
39 Ítare eggwá jine dóre, aar íte éhon guzoran mare; yíba ye ítare dórforabai gal ottu féna ané. Yíba ye ítare bicí duk di mockil or sáañte beh eride.
39 pois um espírito se apodera dele, fazendo-o gritar subitamente, convulsiona-o até escumar e, mesmo depois de o ter quebrantado, dificilmente o larga.
40 Añí Tuáñr cárit tun ore hé jin nwá neelaifélaito fóriyat goijjílam, lekin ítara nó fare.”
40 E roguei aos teus discípulos que o expulsassem, mas não puderam.
41 Hétunot Isá ye zuwabe hoór de, “Ó iman sára edde báañra nosól, Añí tuáñrar fúañti-fúañti aró hotókkal tákitam? Hotódin tuáñra re bordac goittám? Tuáñr fua wa re eṛé anó.”
41 Respondeu Jesus: ó geração incrédula e perversa! até quando estarei convosco e vos sofrerei? Traze-me cá o teu filho.
42 Fua wa aiyér de októt, ítare bút twa ye meṛit añsári dórforabat doijje. Montor Isá ye hé hóraf jin nwá re dóoñk dí, fua wa re gom gorífelaiye, baade ítare baf or hañse waafes diifélaiye.
42 Ainda quando ele vinha chegando, o demônio o derribou e o convulsionou; mas Jesus repreendeu o espírito imundo, curou o menino e o entregou a seu pai.
43 Aar manúc beggúne Allar ḍoóñr kudurut dekí taajup óigiyoi.
43 E todos se maravilhavam da majestade de Deus. E admirando-se todos de tudo o que Jesus fazia, disse ele a seus discípulos:
44 “Tuáñra Añr e hotá iín han ot gólai loo, ki hoilé, Manúc or Fua re manúc ókkol or át ot gosáidiya zaybo.”
44 Ponde vós estas palavras em vossos ouvidos; pois o Filho do homem está para ser entregue nas mãos dos homens.
45 Lekin ítara hotá híyan no buzíto. Ítara ttu híyan lukaiféla gíyeh, zeéne ítara buzí no fare; aar ítara Íba ttu hé hotár baabute fusár goitté yó ḍooraitó.
45 Eles, porém, não entendiam essa palavra, cujo sentido lhes era encoberto para que não o compreendessem; e temiam interrogá-lo a esse respeito.
46 Yárbaade ítarar bútore ekkán barábari cúru óiye, añárar bútore ebbe ḍoóñr honnwá hoói.
46 E suscitou-se entre eles uma discussão sobre qual deles seria o maior.
47 Lekin Isá ye ítarar dil or báfani re zani, eggwá gura fua looi Íbar ḍáke góri tíyagaraiye,
47 Mas Jesus, percebendo o pensamento de seus corações, tomou uma criança, pô-la junto de si,
48 baade ítara re hoór de, “Zee kiyé e fua wa re Añr name kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré deh; aar zee kiyé Añré kobul goré, yóggwa ye Añré difeṛáiye de Íba re kobul goré deh; kiyólla-hoilé tuáñra beggún or bútore zee niki ebbe cóñṛo, yóggwa óilde ebbe ḍoóñr.”
48 e disse-lhes: Qualquer que receber esta criança em meu nome, a mim me recebe; e qualquer que me receber a mim, recebe aquele que me enviou; pois aquele que entre vós todos é o menor, esse é grande.
49 Yohánna ye zuwabe hoór de, “Úzur, añára deikkí de, eggwá maincé Tuáñr name bút neelar; yóggwa añárar fúañti Tuáñr fisáli nó dóre de hétolla, añára yóggwa re maná goijjí.”
49 Disse-lhe João: Mestre, vimos um homem que em teu nome expulsava demônios; e lho proibimos, porque não segue conosco.
50 Lekin Isá ye hoór de, “Yóggwa re maná no goijjó, kiyólla-hoilé zee niki tuáñrar ulḍa no, yóggwa toh tuáñrar híkka.”
50 Respondeu-lhe Jesus: Não lho proibais; porque quem não é contra vós é por vós.
51 Isá asman ot uṛí zaibar din zettót ḍáke aiyér, Íba ye Jerúsalem ot zai bolla fáisela loiyé.
51 Ora, quando se completavam os dias para a sua assunção, manifestou o firme propósito de ir a Jerusalém.
52 Íba ye Nizor age hóborgwa ókkol difeṛáiye; ítara zai Samári ókkol or ekkán farat góille, zeéne Íba lla beggún entezam gorí fare.
52 Enviou, pois, mensageiros adiante de si. Indo eles, entraram numa aldeia de samaritanos para lhe prepararem pousada.
53 Lekin héṛiyar manúc ókkole Íba re kobul nó goré, kiyólla-hoilé Íbar sofór accíl de Jerúsalem or uzu.
53 Mas não o receberam, porque viajava em direção a Jerusalém.
54 Íbar cárit Yakub edde Yohánna ye híyan dekí hoór de, “Malik, añára hókum dí asman ottu ooin nazil gorí ítara re fúraifelaitam né?”
54 Vendo isto os discípulos Tiago e João, disseram: Senhor, queres que mandemos descer fogo do céu para os consumir {como Elias também fez?}
55 Montor Íba fíri ítara re jéjjeṛai hoór de, “Tuáñra hondilla ruhr de tuáñra no zano;
55 Ele porém, voltando-se, repreendeu-os, {e disse: Vós não sabeis de que espírito sois.}
56 kiyólla-hoilé Manúc or Fua manúc ókkol or zan dónco gorífelaito aiccé de no, bólke basaitó aiccé deh.” Baade ítara ar ekkán farat giiyói.
56 {Pois o Filho do Homem não veio para destruir as vidas dos homens, mas para salvá-las.} E foram para outra aldeia.
57 Zeñtté ítara rasta báy zaar, manúc ézzone Isá re hoór de, “Tuñí zeṛé zaiba, añí yó héṛe Tuáñr fisáli zaiyum.”
57 Quando iam pelo caminho, disse-lhe um homem: Seguir-te-ei para onde quer que fores.
58 Isá ye yóggwa re hoór de, “Cíyal ókkol ottu gañt asé aar faik ókkol ottu bahá asé, montor Manúc or Fua ttu Nizor matá rakí bolla úddwa honó mikká zaga nái.”
58 Respondeu-lhe Jesus: As raposas têm covis, e as aves do céu têm ninhos; mas o Filho do homem não tem onde reclinar a cabeça.
59 Baade Íba ye ar ezzon ore hoór de, “Añr fisáli aiyó.” Montor yóggwa ye hoór de, “Malik, age añí zai añr baf ore dohón gorí aiyí.”
59 E a outro disse: Segue-me. Ao que este respondeu: Permite-me ir primeiro sepultar meu pai.
60 Isá ye yóggwa re hoór de, “Muruda ókkole ítarar nizor muruda re dohón goróukgoi, montor tuñí zai Allar raijjor baabute tobolik gorógoi.”
60 Replicou-lhe Jesus: Deixa os mortos sepultar os seus próprios mortos; tu, porém, vai e anuncia o reino de Deus.
61 Ar ekzone yó hoór de, “Malik, añí Tuáñr fisáli aiccúm, lekin age añí añr gór or manúc ottu bidai loi aiyí.”
61 Disse também outro: Senhor, eu te seguirei, mas deixa-me despedir primeiro dos que estão em minha casa.
62 Montor Isá ye yóggwa re hoór de, “Zee niki nizor át nahol ot rakí fissá saái táke, yóggwa Allar raijjor laayek no.”
62 Jesus, porém, lhe respondeu: Ninguém que lança mão do arado e olha para trás é apto para o reino de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.