Lucas 2
rhgc (RHGC) vs NVT
1 Hé din ókkol ot eén óiye, Rom or baáñcca Agástas or torfóttu hókum zari óiye de, yóggwar fura raijjor manúc beggún or seráng gorá foribó.
1 Naqueles dias, o imperador Augusto decretou um recenseamento em todo o império romano.
2 Yíba óilde foóilabar or seráng, zibá Kurinias Siíriya mulluk or hákim accíl de héñtte gorá gíyl.
2 (Esse foi o primeiro recenseamento realizado quando Quirino era governador da Síria.)
3 Tói manúc beggúne nam lekái bolla zar-zar cóor ot tee-tee zaat doijjil.
3 Todos voltaram à cidade de origem para se registrar.
4 Héndilla, Yusúf óu Galil or cóor Nasárat ottu neeli, uore Yohúdiya elakat Dawud or cóor Betélhem hoó de híyan ot giiyé, kiyólla-hoilé Yusúf óilde Dawud or háandan ottu edde nosól ottu.
4 Por ser descendente do rei Davi, José viajou da cidade de Nazaré da Galileia para Belém, na Judeia, terra natal de Davi,
5 Héṛe giiyé de, yóggwar zuijja bou Moriyam or fúañti nam lekái bolla; héñtte híba hámil accíl.
5 levando consigo Maria, sua noiva, que estava grávida.
6 Ítara héṛe tákite, híba ttu fua hálas óibar din furafuri aáigiyoi.
6 E, estando eles ali, chegou a hora de nascer o bebê.
7 Tói híba ye híbar foóila-fua morotfua zormo diyé. Híba ye Fua wa re hoor berái hánḍail ot neṛai raikkíl, kiyólla-hoilé héṛe ítara lla musáfer-hánat honó zaga nu accíl.
7 Ela deu à luz seu primeiro filho, um menino. Envolveu-o em faixas de pano e deitou-o numa manjedoura, porque não havia lugar para eles na hospedaria.
8 Hé elakat hodún sóol-soroya accíl, zetará raitta kílat táki ítarar sóol or zák sooñi gorí accíl.
8 Naquela noite, havia alguns pastores nos campos próximos, vigiando rebanhos de ovelhas.
9 Asimbit Mabud or ek fírista ítarar muúntu tíyaiye, aar Mabud or tozolli ítarar sairókul ttu soimké. Ítara bicí hoilé bicí ḍooraigiyói,
9 De repente, um anjo do Senhor apareceu entre eles, e o brilho da glória do Senhor os cercou. Ficaram aterrorizados,
10 montor fírista ye ítara re hoór de, “No ḍooraiyó, kiyólla-hoilé soó, añí tuáñrar hañse kúcir hóbor ainní, ziyáne tamám manúc ókkol ore bicí kúci goríbo.
10 mas o anjo lhes disse: “Não tenham medo! Trago boas notícias, que darão grande alegria a todo o povo.
11 Aijja Dawud or cóor ot tuáñra lla eggwá Nejatdoya zormo óiye; Íba óilde Mosih hé Malik.
11 Hoje em Belém, a cidade de Davi, nasceu o Salvador, que é Cristo, o Senhor!
12 Tuáñra Íba re e nicáne siní faribá: eggwá dud or Fua re hoor beráiya, urar hánḍail ot neṛaiya loot faiba.”
12 Vocês o reconhecerão por este sinal: encontrarão o bebê enrolado em faixas de pano, deitado numa manjedoura”.
13 Hétunot hé fírista war fúañti asimbit ek zák asmani fóous dahádiye, ziíne Allar taarif gorí-gorí hoór de,
13 De repente, juntou-se ao anjo uma grande multidão do exército celestial, louvando a Deus e dizendo:
14 “Ebbe uore asman ot Allar taarif óuk,
14 “Glória a Deus nos mais altos céus, e paz na terra àqueles de que Deus se agrada!”.
15 Fírista gún ítarar héntu asman ot giiyói rár, sóol-soroya gúne ezzon ore ezzone hoór de, “Aiyó, añára Betélhem ot zai, aar ziyán óiye bóuli Mabude añára re zanaidiyé híyan saáigoi.”
15 Quando os anjos voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: “Vamos a Belém para ver esse acontecimento que o Senhor nos anunciou”.
16 Baade ítara toratori aái Moriyam edde Yusúf ore deikkíl, aar Fua wa re hánḍail ot neṛaiya loot faiyé.
16 Indo depressa ao povoado, encontraram Maria e José, e lá estava o bebê, deitado na manjedoura.
17 Zeñtté ítara Fua wa re deikké, ítara re Fua war baabute ziín howá gíyl híin agagura zanaidiyé.
17 Depois de o verem, os pastores contaram a todos o que o anjo tinha dito a respeito da criança,
18 Aar sóol-soroya gúne hoiyé de híin zedúne fúinne ítara beggún ammúk óigilgoi.
18 e todos que ouviam a história dos pastores ficavam admirados.
19 Montor Moriyame hotá híin beggún dil ot gañtí rakí híin báfi-báfi accíl.
19 Maria, porém, guardava todas essas coisas no coração e refletia sobre elas.
20 Sóol-soroya gúne ítara re howá gíyl de mutafek beggún fúni edde dekí Allar mohíma edde taarif gorí-gorí waafes giiyégoi.
20 Os pastores voltaram, glorificando e louvando a Deus por tudo que tinham visto e ouvido. Tudo aconteceu como o anjo lhes havia anunciado.
21 Añcṭo din furaiyé rár, Fua wa re ázomi goráibar októt, Íbar nam Isá raká gíyeh, ze nam mán fírista ye Íba feṛot óibar age lóti dyíl.
21 Oito dias depois, quando o bebê foi circuncidado, chamaram-no Jesus, o nome que o anjo lhe tinha dado antes mesmo de ele ser concebido.
22 Baade zeñtté Muúsar Córiyot mozin Yusúf edde Moriyam pak-sáf óibar din aáigiyoi, ítara Isá re Mabud or hañse peec gorí bolla uore Jerúsalem ot ainné.
22 Então chegou o tempo da oferta de purificação, como era a exigência da lei de Moisés. Seus pais o levaram a Jerusalém para apresentá-lo ao Senhor,
23 Zendilla Mabud or Córiyot ot leikká asé de ki, “Foóila fua zodi morotfua óile, íba re Mabud olla pak gorífela foribó.”
23 pois a lei do Senhor dizia: “Se o primeiro filho for menino, será consagrado ao Senhor”.
24 Edde kurbani di bolla oh mozin zendilla Mabud or Córiyot ot hoiyé, ki hoilé, “Ek zur hoóñl yáh duwá hoitor or basa.”
24 Assim, ofereceram o sacrifício exigido pela lei do Senhor: “duas rolinhas ou dois pombinhos”.
25 Hé októt héṛe Jerúsalem ot Símiyon nam or ézzon manúc accíl, forhésgar edde dindár, zibá Boni Isráil ókkol or tosóllir októr entezar ot accíl; aar yóggwar uore Pak-Ruh accíl.
25 Naquela época, vivia em Jerusalém um homem chamado Simeão. Ele era justo e devoto, e esperava ansiosamente pela restauração de Israel. O Espírito Santo estava sobre ele
26 Yóggwa re Pak-Ruh ye zahér goijjíl de, Mabud or Mosih re dekíbar age yóggwar moot no óibo.
26 e lhe havia revelado que ele não morreria enquanto não visse o Cristo enviado pelo Senhor.
27 Pak-Ruhr hédaiyote yóggwa baitul-mukaddos ot aiccé, aar zeñtté bafmaa ye gura Fua Isá re Córiyot or niyom mozin ziín gorá fore híin goittó bútore ainné,
27 Nesse dia, o Espírito o conduziu ao templo. Assim, quando Maria e José chegaram para apresentar o menino Jesus ao Senhor, como a lei exigia,
28 Símiyone Isá re fatáijja kul ot looi eén hoói Allar taarif goijjé:
28 Simeão tomou a criança nos braços e louvou a Deus, dizendo:
29 “Ó Malik, Tuñí Tuáñr hotá mutafek
29 “Soberano Deus, agora podes levar em paz o teu servo, como prometeste.
30 Kiyólla-hoilé añr suké Tuáñr nejat dekífelaiye,
30 Vi a tua salvação,
31 ziyán Tuñí tamám manúc ókkol or cáikkat toiyar goijjó.
31 que preparaste para todos os povos.
32 Híyan toh Beyohúdi ókkol or hañse Tuáñr moncá zahér goríbar ekkán nur,
32 Ele é uma luz de revelação às nações e é a glória do teu povo, Israel!”.
33 Isár baabute ziín howá gíyeh, híin fúni Íbar bafmaa taajup óigiyoi.
33 Os pais de Jesus ficaram admirados com o que se dizia a respeito dele.
34 Baade Símiyone ítara re dua diyé, aar Íbar maa Moriyam ore hoór de, “Soó, e Fua wa re basílowa gíyeh de, Boni Isráil or boóut zon ore félai bolla edde tulí bolla, edde endilla ekkán nicán ói bolla ziyán or muhálef gorá zaybo,
34 Então Simeão os abençoou e disse a Maria, a mãe do bebê: “Este menino está destinado a provocar a queda de muitos em Israel, mas também a ascensão de tantos outros. Foi enviado como sinal de Deus, mas muitos resistirão a ele.
35 zeéne boóut dil or kolfona ókkol zahér óizagoi. Héñtte tuáñrar kollóf óu ekkán súri lói gañtá zaybo.”
35 Como resultado, serão revelados os pensamentos mais profundos de muitos corações, e você sentirá como se uma espada lhe atravessasse a alma”.
36 Héṛe Acer or háandan or Anna nam or eggwá ambiya accíl, zibá Fanuel or zérfua. Híba ttu bicí boc óigilgoi, híba biyá gorí hócom or fúañti háñt bosór beh táikkil,
36 A profetisa Ana, filha de Fanuel, da tribo de Aser, também estava no templo. Era muito idosa e havia perdido o marido depois de sete anos de casados
37 baade lóti rarir zindigi haṛaité-haṛaité híbar boc ací-sair bosór óiye. Híba baitul-mukaddos ottu honó mikká no zaito, bólke ruza rakí edde dua gorí-gorí raite dine ebaadot gorát tákito.
37 e vivido como viúva até os 84 anos. Nunca deixava o templo, adorando a Deus dia e noite, em jejum e oração.
38 Hétunot híba aái Allar cúkur gorát doijje, aar uitará beggún ore Fua war baabute howát doijje zetará Jerúsalem or azadir entezar ot accíl.
38 Chegou ali naquele momento e começou a louvar a Deus. Falava a respeito da criança a todos que esperavam a redenção de Jerusalém.
39 Baade zeñtté Yusúf edde Moriyame Mabud or Córiyot mutafek hárr kessú gorífelaiye, ítara Galil ot nizor cóor Nasárat ot waafes aáigiyoi.
39 Após cumprirem todas as exigências da lei do Senhor, os pais de Jesus voltaram para casa em Nazaré, na Galileia.
40 Baade Fua wa giyan or sáañte ḍoóñr ówat edde mozbut ówat accíl; aar Allar rahámot Íbar uore accíl.
40 Ali o menino foi crescendo, saudável e forte. Era cheio de sabedoria, e o favor de Deus estava sobre ele.
41 Isár bafmaa fottí bosór Azadir-id olla Jerúsalem ot zaito.
41 Todos os anos, os pais de Jesus iam a Jerusalém para a festa da Páscoa.
42 Zeñtté Íba baró bosór óiye, ítara hé niyom mozin héṛe id ot giiyé.
42 Quando Jesus completou doze anos, foram à festa, como de costume.
43 Id fúrai baade ítara waafes aáizargoi de októt, Fua Isá Jerúsalem ot táigiyoi; montor Íbar bafmaa ye hoi no fare.
43 Terminada a celebração, partiram de volta para Nazaré, mas Jesus ficou para trás, em Jerusalém, sem que seus pais notassem sua falta.
44 Bólke Isá manúc or dol or bútore asé bóuli ṭáari ítara ek din or foñt ot giiyégoi, baade ítara nizor egana-guiccí edde sinforiso maincór bútore Íba re tuwat doijje.
44 Pensaram que ele estivesse entre os demais viajantes, mas depois de caminharem um dia inteiro começaram a procurá-lo entre os parentes e amigos.
45 Zeñtté ítara Íba re tuwai nó faa, Íba re tuwai-tuwai Jerúsalem ot waafes giiyé.
45 Como não o encontravam, voltaram a Jerusalém para procurá-lo.
46 Tin din baade ítara Íba re baitul-mukaddos ot alem ókkol or mazé boói ítarar hotá fúner de edde ítara re súwala-súwali gorér de loot faiyé.
46 Por fim, depois de três dias, acharam Jesus no templo, sentado entre os mestres da lei, ouvindo-os e fazendo perguntas.
47 Aar zetará Íbar hotá fúinne, ítara beggún Íbar buzáye edde zuwabe taajup óiye.
47 Todos que o ouviam se admiravam de seu entendimento e de suas respostas.
48 Zeñtté Íbar bafmaa ye Íba re deikké, ítara ammúk óigiyoi. Maa ye Íba re hoór de, “O Fut, Tuñí añára llói héndilla kiyá goijjó? Soósai, Tuáñr baf loi añí loi sinta gorí-gorí Tuáñre tuwat así.”
48 Quando o viram, seus pais ficaram perplexos. Sua mãe lhe disse: “Filho, por que você fez isso conosco? Seu pai e eu estávamos aflitos, procurando você por toda parte”.
49 Isá ye ítara re hoór de, “Tuáñra Añré tuwoór kiyá? Tuáñra no zano né, Añr ttu Añr Baf or gór ot tákar zorur dé?”
49 “Mas por que me procuravam?”, perguntou ele. “Não sabiam que eu devia estar na casa de meu Pai?”
50 Montor Íba ye ítara re ziyán hoiyé híyan ítara nó buzé.
50 Não entenderam, porém, o que ele quis dizer.
51 Baade Íba ítarar fúañti bacá lói nise Nasárat ot waafes aiccé, aar ítarar hotá mani soillíl. Aar Íbar maa ye hotá híin beggún nizor dil ot gañtí raikkíl.
51 Então voltou com os pais para Nazaré, e lhes era obediente. Sua mãe guardava todas essas coisas no coração.
52 Isá giyane edde gaafiṛé, Allar edde manúc or muhábbote barí uṛát accíl.
52 Jesus crescia em sabedoria, em estatura e no favor de Deus e das pessoas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.