Lucas 14
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Ekbar eén óiye, ek ebaadot-or-din zeñtté Isá Féroci ókkol or ezzon sóddar or gór ot hána háito giiyé, manúc ókkole Íbar uore háas nozor raikkíl.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 Héṛe Íbar muúntu endilla ezzon manúc accíl zibá ttu fúla biyaram asé.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Isá ye alem edde Féroci ókkol ottu fusár gorér de, “Ebaadot-or-din biyaram gom goríbar zayes asé né nái?”
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 Montor ítara nizám mári táikkil. Íba ye manúc cwa re áte dóri gom goijjé, baade duñraidiyé.
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 Tarfore Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñrar bútore endilla hon asó, zee niki nizor fua yáh doóñra-goru ebaadot-or-din kuwat forilé, yíba re éhon-éhon tulí no loiba de?”
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 Montor ítara híyan or honó zuwab di nó fare.
6 A isto nada puderam responder.
7 Isá ye zeñtté dawot faiyé de meéman ókkole hondilla gori izzoitta zaga basíloor de deikké, Íba ye ítara re ekkán meésal diyé:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 “Honókiye tuáñre boiraitta hánat dawot dilé, zai yore izzoitta zagat no boiccógoi, kiyólla-hoilé óitofare yóggwa ye tuáñr túaro izzotdár ézzon ore dawot diyé.
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 Zodi boiyó, zee niki tuáñre edde íba re dawot diyé, yóggwa ye aái tuáñre hoibó de, ‘Tuáñr zaga gán e manúc cwa re doo.’ Hétunot tuáñr ttu córom fai, nisor zagat zai buá foribó.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Yárbodol, dawot faile, zai yore nisor zagat boiccógoi, zeéne zee niki tuáñre dawot diyé, yóggwa ye aái hoó de, ‘Dustó, uoror zagat zai boiyógoi.’ Hétunot tuñí tuáñr fúañti hána háar de ítara beggún or muúntu izzot faiba.
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 Kiyólla-hoilé zee niki nizoré nize ḍoóñr kúwala, ítare cóñṛo gorá zaybo; aar zee niki nizoré nize cóñṛo kúwala, ítare ḍoóñr gorá zaybo.”
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Baade Isá ye zee niki Íba re dawot diyé yóggwa re hoór de, “Tuñí duúñijjar yáh biyal or hána goríle, tuáñr dustó ókkol ore, báiyain dore, eganaguiccí re, yáh atehañsór tuangor ókkol ore dawot no diyó; zodi doh, ítara yó waafes tuáñre dawot di fúñzaydibo.
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 Yár túaro, tuñí hána goríle, lulá, leng, edde añdá manúc ókkol ore dawot diyo,
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 tói tuñí borhot faiba, kiyólla-hoilé ítara toh tuáñre fúñzaidi no faribó; aar forhésgar ókkol háñcor-or-din zinda ói uṛíbo de híyala tuñí bodola faiba.”
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Isár fúañti hána háito boiccé de ítara ttu ezzone híyan fúni hoór de, “Mubarek ubá zibá ye Allar raijjot hána háibo.”
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 Íba ye yóggwa re hoór de, “Ezzon maincé eggwá ḍoóñr hána goijjé, aar boóut kiyó re dawot diyé.
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Hánar októ óiye rár, ítara re endilla hoói matai bolla yóggwa ye nizor goóur difeṛáiye, ‘Aiyó, yala beggún toiyar óiye.’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 “Montor ítara zon-zon beggúne bahána diyat doijje. Foóilar íte hoór de, ‘Añí ekkán zaga kinní, añr ttu híyan saitó zaa foribó; meérbani góri añré maf goró.’
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 “Ar ezzone hoór de, ‘Añí fañs zura doóñra-goru kinní, añí híin háṛibo né saitó zair; meérbani góri añré maf goró.’
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 “Aró ézzone hoór de, ‘Añí noya-noya biyá goijjí deh; añí aái no faijjum.’
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 “Tói goóur gwá aái tar girós ore híin zanaiyé. Baade gór or giróse guccá góri nizor goóur ore hoór de, ‘Toratori cóor or rasta-rasta edde goldi-goldi zai gorif, mazur, añdá edde leng ókkol ore angói.’
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 “Tarfore goóur gwá ye hoór de, ‘Malik, tuñí zeén hókum goijjó héen goijjá óiye, lekin aijjó zaga háli asé.’
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 “Giróse goóur gwá re hoór de, ‘Baáre rasta-rasta edde foñté-foñté zaa, zai manúc ókkol ore eṛé ai bolla mojbur goríc, zeéne añr gór bórizagoi.
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 Kiyólla-hoilé añí tuáñra re hoóir, zetará re dawot diya giyéh, ítara honókiye añr hána hái no faribó.’ ”
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Ekbar zeñtté becábicí manúc Isár fúañti zaat accíl, Íba ye fíri ítara re hoór de,
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “Zee niki Añr héṛe aiyé yóggwa ye nizor baf, maa, bou, fuain, báiyain edde bóinain ore, bólke nizor zan ore úddwa Añré goré de yár túaro hom muhábbot no goillé, yóggwa Añr ummot ói no fare.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Zee niki nizor kúruc no boói Añr fisáli dore, yóggwa Añr ummot ói no fare.
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 “Kiyólla-hoilé tuáñrar bútore endilla hon asé, ekkán minár banaitó sailé age boói nizor ttu híyan furafuri banai bolla kula de hédun ṭiañ-foicá asé né nái kiyas no goríbo dé?
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Arnóile toh zeñtté yóggwa ye guijja gán tulí baade guñṛa tulí no fare, zetará dekíbo ítara beggúne yóggwa re téceraibo,
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 eén hoói, ‘E manúc cwa ye bana cúru goijjíl, montor guñṛa tulí nó fare.’
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 “Yáto, endilla baáñcca hon asé, arek baáñcca llói larái goittó zaibar tákile age boói nizor doc ázar fóous lói, nizor hélaf aibó de kuri ázar fóous or mukabela gorí faribó né no faribó kiyas no goríbo dé?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 No faribó de óile, yóggwa ye duré tákite nomainda difeṛái, bonizaybói lla corót or aros goríbo.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Borabor héndilla, tuáñra ttu zee niki nizor hárr kessú eri no deh, yóggwa Añr ummot ói no fare.
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 “Nun toh gom jiníc, montor zodi nun or dok zaagói, tóoile híin ore keéngori abar nuncá gorá zaybo?
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Híin toh no zobin olla ham aiyé aar no fáñic ísafe ham aiyé; maincé híin ore baáre félaide.
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.