Lucas 14

rhgc (RHGC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ekbar eén óiye, ek ebaadot-or-din zeñtté Isá Féroci ókkol or ezzon sóddar or gór ot hána háito giiyé, manúc ókkole Íbar uore háas nozor raikkíl.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 Héṛe Íbar muúntu endilla ezzon manúc accíl zibá ttu fúla biyaram asé.
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Isá ye alem edde Féroci ókkol ottu fusár gorér de, “Ebaadot-or-din biyaram gom goríbar zayes asé né nái?”
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Montor ítara nizám mári táikkil. Íba ye manúc cwa re áte dóri gom goijjé, baade duñraidiyé.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Tarfore Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñrar bútore endilla hon asó, zee niki nizor fua yáh doóñra-goru ebaadot-or-din kuwat forilé, yíba re éhon-éhon tulí no loiba de?”
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Montor ítara híyan or honó zuwab di nó fare.
6 A isto nada puderam responder.
7 Isá ye zeñtté dawot faiyé de meéman ókkole hondilla gori izzoitta zaga basíloor de deikké, Íba ye ítara re ekkán meésal diyé:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 “Honókiye tuáñre boiraitta hánat dawot dilé, zai yore izzoitta zagat no boiccógoi, kiyólla-hoilé óitofare yóggwa ye tuáñr túaro izzotdár ézzon ore dawot diyé.
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 Zodi boiyó, zee niki tuáñre edde íba re dawot diyé, yóggwa ye aái tuáñre hoibó de, ‘Tuáñr zaga gán e manúc cwa re doo.’ Hétunot tuáñr ttu córom fai, nisor zagat zai buá foribó.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Yárbodol, dawot faile, zai yore nisor zagat boiccógoi, zeéne zee niki tuáñre dawot diyé, yóggwa ye aái hoó de, ‘Dustó, uoror zagat zai boiyógoi.’ Hétunot tuñí tuáñr fúañti hána háar de ítara beggún or muúntu izzot faiba.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 Kiyólla-hoilé zee niki nizoré nize ḍoóñr kúwala, ítare cóñṛo gorá zaybo; aar zee niki nizoré nize cóñṛo kúwala, ítare ḍoóñr gorá zaybo.”
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Baade Isá ye zee niki Íba re dawot diyé yóggwa re hoór de, “Tuñí duúñijjar yáh biyal or hána goríle, tuáñr dustó ókkol ore, báiyain dore, eganaguiccí re, yáh atehañsór tuangor ókkol ore dawot no diyó; zodi doh, ítara yó waafes tuáñre dawot di fúñzaydibo.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Yár túaro, tuñí hána goríle, lulá, leng, edde añdá manúc ókkol ore dawot diyo,
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 tói tuñí borhot faiba, kiyólla-hoilé ítara toh tuáñre fúñzaidi no faribó; aar forhésgar ókkol háñcor-or-din zinda ói uṛíbo de híyala tuñí bodola faiba.”
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 Isár fúañti hána háito boiccé de ítara ttu ezzone híyan fúni hoór de, “Mubarek ubá zibá ye Allar raijjot hána háibo.”
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Íba ye yóggwa re hoór de, “Ezzon maincé eggwá ḍoóñr hána goijjé, aar boóut kiyó re dawot diyé.
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Hánar októ óiye rár, ítara re endilla hoói matai bolla yóggwa ye nizor goóur difeṛáiye, ‘Aiyó, yala beggún toiyar óiye.’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 “Montor ítara zon-zon beggúne bahána diyat doijje. Foóilar íte hoór de, ‘Añí ekkán zaga kinní, añr ttu híyan saitó zaa foribó; meérbani góri añré maf goró.’
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 “Ar ezzone hoór de, ‘Añí fañs zura doóñra-goru kinní, añí híin háṛibo né saitó zair; meérbani góri añré maf goró.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 “Aró ézzone hoór de, ‘Añí noya-noya biyá goijjí deh; añí aái no faijjum.’
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 “Tói goóur gwá aái tar girós ore híin zanaiyé. Baade gór or giróse guccá góri nizor goóur ore hoór de, ‘Toratori cóor or rasta-rasta edde goldi-goldi zai gorif, mazur, añdá edde leng ókkol ore angói.’
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 “Tarfore goóur gwá ye hoór de, ‘Malik, tuñí zeén hókum goijjó héen goijjá óiye, lekin aijjó zaga háli asé.’
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 “Giróse goóur gwá re hoór de, ‘Baáre rasta-rasta edde foñté-foñté zaa, zai manúc ókkol ore eṛé ai bolla mojbur goríc, zeéne añr gór bórizagoi.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Kiyólla-hoilé añí tuáñra re hoóir, zetará re dawot diya giyéh, ítara honókiye añr hána hái no faribó.’ ”
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ekbar zeñtté becábicí manúc Isár fúañti zaat accíl, Íba ye fíri ítara re hoór de,
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “Zee niki Añr héṛe aiyé yóggwa ye nizor baf, maa, bou, fuain, báiyain edde bóinain ore, bólke nizor zan ore úddwa Añré goré de yár túaro hom muhábbot no goillé, yóggwa Añr ummot ói no fare.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Zee niki nizor kúruc no boói Añr fisáli dore, yóggwa Añr ummot ói no fare.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 “Kiyólla-hoilé tuáñrar bútore endilla hon asé, ekkán minár banaitó sailé age boói nizor ttu híyan furafuri banai bolla kula de hédun ṭiañ-foicá asé né nái kiyas no goríbo dé?
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Arnóile toh zeñtté yóggwa ye guijja gán tulí baade guñṛa tulí no fare, zetará dekíbo ítara beggúne yóggwa re téceraibo,
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 eén hoói, ‘E manúc cwa ye bana cúru goijjíl, montor guñṛa tulí nó fare.’
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 “Yáto, endilla baáñcca hon asé, arek baáñcca llói larái goittó zaibar tákile age boói nizor doc ázar fóous lói, nizor hélaf aibó de kuri ázar fóous or mukabela gorí faribó né no faribó kiyas no goríbo dé?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 No faribó de óile, yóggwa ye duré tákite nomainda difeṛái, bonizaybói lla corót or aros goríbo.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Borabor héndilla, tuáñra ttu zee niki nizor hárr kessú eri no deh, yóggwa Añr ummot ói no fare.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 “Nun toh gom jiníc, montor zodi nun or dok zaagói, tóoile híin ore keéngori abar nuncá gorá zaybo?
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Híin toh no zobin olla ham aiyé aar no fáñic ísafe ham aiyé; maincé híin ore baáre félaide.
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.