João 11

rhgc (RHGC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Lasár nam or ézzon manúc ocúk accíl. Yóggwa óilde Betániya farar, ziyán ot yóggwar bóin Moriyam edde Morota yó tákito.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Hé Moriyam óilde ubá zibá ye Malik or ṭéng ot añtor ḍálidi nizor sul loi fuñsídil. Ze Lasár ocúk accíl, yóggwa óilde híbar bái.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Hétolla yóggwar bóinain de Isár hañse hotá foóñsaiye de, “Malik, Tuñí zaré ador goró, yóggwa ttu ocúk óiye.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Híyan fúinne rár Isá ye hoór de, “Hé ocúk yóggwar moot olla óiye de no, bólke Allar mohíma lla óiye de, zeéne híyan or zoriya Allar Fuar mohíma zahér ó.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Isá ye Morota re, híbar bóin ore, edde Lasár ore ador goittó.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Toóu Íba ye yóggwa ocúk de fúni, Íba ze zagat accíl héṛe aró dui din táikkil.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Baade Íba ye cárit tun ore hoór de, “Aiyó, añára abar Yohúdiyat zai.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Cárit tune Íba re hoór de, “Rabbí, yaar hooddin age toh Yohúdi ókkole Tuáñre cíl or dola maitto saáil, toóu Tuñí héṛe abar zaito soór dé?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Isá ye zuwab der de, “Din ot ki baró gónḍa nái ne? Honókiye zodi din ot áñṛe, íte ujáṭ na há, kiyólla-hoilé íte toh duniyair foór deké.
9 Jesus respondeu:
10 Montor honókiye zodi rait ot áñṛe, íte ujáṭ há, kiyólla-hoilé ítar bútore foór nái.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Híin hoói baade, Íba ye ítara re hoór de, “Añárar dustó Lasár gúm ot foijjé, montor Añí yóggwa re tulídito zair.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Tói cárit tune Íba re hoór de, “Malik, yóggwa gúm ot foijjé de óile, yóggwa ṭík óizayboi.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Háleke Isá ye hoiyé de óilde yóggwar moot or baabute, montor ítara ṭáaijjil de endilla gúm or hotá hoiyé bóuli.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Hétolla Isá ye ítara re sáf-sáf góri eén hoóifelaiye, “Lasár morigiyói.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Añí héṛe nu accílam de híyan olla tuáñrar zoriya kúci, zeéne tuáñra ekin gorí faro. Aiyó, añára yóggwar héṛe zai.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Hétunot Tómas, zibá re Zooñikka hoói ḍake, yóggwa ye nizor sáañti cárit tun ore hoór de, “Áñṛo, añára yó zai, zeéne añára Íbar fúañti mori fari.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Baade Isá zeñtté héṛe foóñicce, Íba ye zani faijjé de, Lasár ore hobor ot diyé de sair din óigiyoi.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Betániya gán Jerúsalem or ḍáke accíl, siríf dui mail ánik duré deh.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Bicí Yohúdi ókkol Morota edde Moriyam or héṛe aiccíl, ítara re ítarar bái or baabute tosólli dí bolla.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Zeñtté Morota ye Isá aiyér de fúinne, híba ye Isá llói milto giiyé, montor Moriyam gór ot táigilgoi.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Morota ye Isá re hoór de, “Ó Malik, Tuñí zodi eṛé óita, añr bái no moritó.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Montor añí yián zani, Tuñí ehón óu Alla ttu ziín magibá, Alla ye híin Tuáñre diibo.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Isá ye híba re hoór de, “Tor bái abar zinda ói uṛíbo.”
23 Jesus disse a ela:
24 Morota ye Íba re hoór de, “Añí zani háñcor or din yóggwa abar zinda ói uṛíbo.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Isá ye híba re hoór de, “Háñcor edde zindigi óilam de Añí. Zee niki Añr uore iman ané, yóggwa morilé yo zinda tákibo,
25 Então Jesus declarou:
26 aar zee niki zinda asé aar Añr uore iman ané, yóggwa bilkúl no moribó. Tui híyan ekin gorós né?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Híba ye zuwab der de, “Ói, Malik, añí iman ainní de, Tuñí óilade Allar Fua Mosih, zibá duniyait aibár hotá accíl.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Híyan hoói baade, híba zai nizor bóin Moriyam ore matai zuitégori hoór de, “Ustat eṛé asé, Íba ye tuáñre ḍaker.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Híyan fúni híba toratori uṛí Isár hañse giiyé.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Héñtte Isá farat nó foóñse, bólke aijjó uṛé zeṛé Morota ye Íba llói dola óoil.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Ze Yohúdi ókkole Moriyam or fúañti gór ot tái híba re tosólli díyat accíl, ítara Moriyam toratori uṛí baárkule zaargói de dekí híbar fisá doijje. Ítara ṭáaijje de, Moriyam hobor ot hañditó zaar.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Zeñtté Moriyam uṛé foóñicce zeṛé Isá asé, híba ye Íba re dekí Íbar ṭéng ot fori hoór de, “Ó Malik, Tuñí zodi eṛé óita, añr bái no moritó.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Isá ye híbar edde híbar fúañti aiccé de Yohúdi ókkol or hañdani deikké rár, Nizor dil ot bicí ferecan laiggíl, edde feṭfuri uiṭṭíl.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Íba ye fusár gorér de, “Yóggwa re hoṛé raikkó?”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Isá hañdat doijje.
35 Jesus chorou.
36 Hétolla Yohúdi ókkole hoór de, “Soó, Ibá ye yóggwa re hondilla ador goittó!”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Lekin ítara kiyé-kiyé hoór de, “E Manúc zibá ye añdár suk kúli díyl, Ibá ye saitó bóuli kí hé manúc cwa re no more fán gorí no faitto né?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Hétolla Isá ttu Nizor bútore abar bicí ferecan lagi, hobor or héṛe giiyé. Hobor gwá óilde eggwá kúñda, aar yíbar muk ot ekkán cíl ouzaiya accíl.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Isá ye hoór de, “Cíl lan larifélo.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Isá ye híba re hoór de, “Añí toré hoiyí de no né, zodi ekin gorós, Allar mohíma dekíbi bóuli?”
40 Jesus respondeu:
41 Tói ítara cíl lan larifélaiye. Aar Isá ye uormikká suk tulí hoór de, “Ó Baf, Tuñí Añr hotá fúinno de hétolla Añí Tuáñre cúkuriya zanair.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Añí zani Tuñí hámica Añr hotá fúno, montor Añr sairókul ttu ze manúc cún tíyai asé, ítarar wasté Añí yián hoóir, zeéne ítara ekin goré de, Añré Tuñí beh difeṛáiyo.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Híin hoói yore Isá ye ḍoóñr abase ḍak mari hoór de, “Lasár, neeliai!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Tói morigiyói de yóggwa neeli aáigiyoi, yóggwar át edde ṭéng gun hohón or hoor loi baindá, aar yóggwar muk kán ekkán hoor loi beráiya.
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Yohúdi ókkol zetará Moriyam or héṛe aiccíl, ítara Isá ye ziyán goijjé híyan dekí boóut zone Íbar uore iman ainné.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Montor ítarar bútottu hodúne zai, Isá ye ziín goijjé híin Féroci ókkol ore zanaiyégoi.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Tói ḍoóñr imam ókkole edde Féroci ókkole fótuayi-mujilíc ore míṭing matai hoór de, “Añára ehón kii goittám? Hé Manúc cwa ye toh boóut keramot ókkol gorér.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Zodi añára Íba re endilla eridi rakí, tóoile beggúne Íbar uore iman anífelaibo, aar Romi ókkole aái añárar pak zaga edde añárar koum ore kobza gorífelaibo.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Montor ítarar bútore Káiyafas nam or zibá hé bosór boro imam accíl, yóggwa ye ítara re hoór de, “Tuáñra toh bilkúl kessú no zano,
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 aar tuáñra yián óu báfi no soór de ki, tuáñra lla beétor óilde fura koum dónco óizar túaro manúc beggún olla ekzon manúc moron.”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Yóggwa ye híyan nizor bole hoiyé de no, bólke yóggwa hé bosór boro imam accíl ísafe, yóggwa ye agun hotá hoiyé de ki, Yohúdi koum olla Isá moribó;
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 siríf hé koum olla no, bólke Allar fuain ókkol zetará ikká-uikká dorbodor óigiyoi ítara re ekkán ot zoma gorí bolla yó.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Hé din lóti ítara Isá re marifélaito sólla gorát doijje.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Hétolla Isá ye Yohúdi ókkol or bútore kúlamela góri ar aá-zaa no gorér, bólke héntu moidan elakar ḍáke asé de Eferaim nam or ekkán cóor ot giiyégoi, aar Nizor cárit tun ore looi héṛe tákat doijje.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Héñtte Yohúdi ókkol or Azadir-id ḍáke aiccé, aar id or age nizoré pak-sáf gorí bolla boóut manúc fara ttu uore Jerúsalem ot giiyé.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Ítara Isá re talac gorát accíl, aar baitul-mukaddos or uṛán ot tíyai ezzon ottu ezzone fusár gorér de, “Tuáñra kii ṭáaro? Íba id ot ebbe nu aibó níki?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Ḍoóñr imam ókkole edde Féroci ókkole hókum zari goijjé de, zodi honókiye Isá hoṛé asé de zane de óile íte ítara re hóbor dito, zeéne ítara Íba re gereftar gorí fare.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.