João 11

rhgc (RHGC) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Lasár nam or ézzon manúc ocúk accíl. Yóggwa óilde Betániya farar, ziyán ot yóggwar bóin Moriyam edde Morota yó tákito.
1 Estava, então, enfermo um certo Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Hé Moriyam óilde ubá zibá ye Malik or ṭéng ot añtor ḍálidi nizor sul loi fuñsídil. Ze Lasár ocúk accíl, yóggwa óilde híbar bái.
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com unguento e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo.
3 Hétolla yóggwar bóinain de Isár hañse hotá foóñsaiye de, “Malik, Tuñí zaré ador goró, yóggwa ttu ocúk óiye.”
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Híyan fúinne rár Isá ye hoór de, “Hé ocúk yóggwar moot olla óiye de no, bólke Allar mohíma lla óiye de, zeéne híyan or zoriya Allar Fuar mohíma zahér ó.”
4 E Jesus, ouvindo isso, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Isá ye Morota re, híbar bóin ore, edde Lasár ore ador goittó.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Toóu Íba ye yóggwa ocúk de fúni, Íba ze zagat accíl héṛe aró dui din táikkil.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Baade Íba ye cárit tun ore hoór de, “Aiyó, añára abar Yohúdiyat zai.”
7 Depois disso, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Cárit tune Íba re hoór de, “Rabbí, yaar hooddin age toh Yohúdi ókkole Tuáñre cíl or dola maitto saáil, toóu Tuñí héṛe abar zaito soór dé?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Isá ye zuwab der de, “Din ot ki baró gónḍa nái ne? Honókiye zodi din ot áñṛe, íte ujáṭ na há, kiyólla-hoilé íte toh duniyair foór deké.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Montor honókiye zodi rait ot áñṛe, íte ujáṭ há, kiyólla-hoilé ítar bútore foór nái.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Híin hoói baade, Íba ye ítara re hoór de, “Añárar dustó Lasár gúm ot foijjé, montor Añí yóggwa re tulídito zair.”
11 Assim falou e, depois, disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Tói cárit tune Íba re hoór de, “Malik, yóggwa gúm ot foijjé de óile, yóggwa ṭík óizayboi.”
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Háleke Isá ye hoiyé de óilde yóggwar moot or baabute, montor ítara ṭáaijjil de endilla gúm or hotá hoiyé bóuli.
13 Mas Jesus dizia isso da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 Hétolla Isá ye ítara re sáf-sáf góri eén hoóifelaiye, “Lasár morigiyói.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto,
15 Añí héṛe nu accílam de híyan olla tuáñrar zoriya kúci, zeéne tuáñra ekin gorí faro. Aiyó, añára yóggwar héṛe zai.”
15 e folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis. Mas vamos ter com ele.
16 Hétunot Tómas, zibá re Zooñikka hoói ḍake, yóggwa ye nizor sáañti cárit tun ore hoór de, “Áñṛo, añára yó zai, zeéne añára Íbar fúañti mori fari.”
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Baade Isá zeñtté héṛe foóñicce, Íba ye zani faijjé de, Lasár ore hobor ot diyé de sair din óigiyoi.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Betániya gán Jerúsalem or ḍáke accíl, siríf dui mail ánik duré deh.
18 (Ora, Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios.)
19 Bicí Yohúdi ókkol Morota edde Moriyam or héṛe aiccíl, ítara re ítarar bái or baabute tosólli dí bolla.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Zeñtté Morota ye Isá aiyér de fúinne, híba ye Isá llói milto giiyé, montor Moriyam gór ot táigilgoi.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Morota ye Isá re hoór de, “Ó Malik, Tuñí zodi eṛé óita, añr bái no moritó.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Montor añí yián zani, Tuñí ehón óu Alla ttu ziín magibá, Alla ye híin Tuáñre diibo.”
22 Mas também, agora, sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Isá ye híba re hoór de, “Tor bái abar zinda ói uṛíbo.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Morota ye Íba re hoór de, “Añí zani háñcor or din yóggwa abar zinda ói uṛíbo.”
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último Dia.
25 Isá ye híba re hoór de, “Háñcor edde zindigi óilam de Añí. Zee niki Añr uore iman ané, yóggwa morilé yo zinda tákibo,
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 aar zee niki zinda asé aar Añr uore iman ané, yóggwa bilkúl no moribó. Tui híyan ekin gorós né?”
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isso?
27 Híba ye zuwab der de, “Ói, Malik, añí iman ainní de, Tuñí óilade Allar Fua Mosih, zibá duniyait aibár hotá accíl.”
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Híyan hoói baade, híba zai nizor bóin Moriyam ore matai zuitégori hoór de, “Ustat eṛé asé, Íba ye tuáñre ḍaker.”
28 E, dito isso, partiu e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e chama-te.
29 Híyan fúni híba toratori uṛí Isár hañse giiyé.
29 Ela, ouvindo isso, levantou-se logo e foi ter com ele.
30 Héñtte Isá farat nó foóñse, bólke aijjó uṛé zeṛé Morota ye Íba llói dola óoil.
30 (Ainda Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 Ze Yohúdi ókkole Moriyam or fúañti gór ot tái híba re tosólli díyat accíl, ítara Moriyam toratori uṛí baárkule zaargói de dekí híbar fisá doijje. Ítara ṭáaijje de, Moriyam hobor ot hañditó zaar.
31 Vendo, pois, os judeus que estavam com ela em casa e a consolavam que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Zeñtté Moriyam uṛé foóñicce zeṛé Isá asé, híba ye Íba re dekí Íbar ṭéng ot fori hoór de, “Ó Malik, Tuñí zodi eṛé óita, añr bái no moritó.”
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Isá ye híbar edde híbar fúañti aiccé de Yohúdi ókkol or hañdani deikké rár, Nizor dil ot bicí ferecan laiggíl, edde feṭfuri uiṭṭíl.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito e perturbou-se.
34 Íba ye fusár gorér de, “Yóggwa re hoṛé raikkó?”
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Isá hañdat doijje.
35 Jesus chorou.
36 Hétolla Yohúdi ókkole hoór de, “Soó, Ibá ye yóggwa re hondilla ador goittó!”
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Lekin ítara kiyé-kiyé hoór de, “E Manúc zibá ye añdár suk kúli díyl, Ibá ye saitó bóuli kí hé manúc cwa re no more fán gorí no faitto né?”
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 Hétolla Isá ttu Nizor bútore abar bicí ferecan lagi, hobor or héṛe giiyé. Hobor gwá óilde eggwá kúñda, aar yíbar muk ot ekkán cíl ouzaiya accíl.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, foi ao sepulcro; e era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Isá ye hoór de, “Cíl lan larifélo.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Isá ye híba re hoór de, “Añí toré hoiyí de no né, zodi ekin gorós, Allar mohíma dekíbi bóuli?”
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Tói ítara cíl lan larifélaiye. Aar Isá ye uormikká suk tulí hoór de, “Ó Baf, Tuñí Añr hotá fúinno de hétolla Añí Tuáñre cúkuriya zanair.
41 Tiraram, pois, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 Añí zani Tuñí hámica Añr hotá fúno, montor Añr sairókul ttu ze manúc cún tíyai asé, ítarar wasté Añí yián hoóir, zeéne ítara ekin goré de, Añré Tuñí beh difeṛáiyo.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse
43 Híin hoói yore Isá ye ḍoóñr abase ḍak mari hoór de, “Lasár, neeliai!”
43 E, tendo dito isso, clamou com grande voz: Lázaro, vem para fora.
44 Tói morigiyói de yóggwa neeli aáigiyoi, yóggwar át edde ṭéng gun hohón or hoor loi baindá, aar yóggwar muk kán ekkán hoor loi beráiya.
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto, envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Yohúdi ókkol zetará Moriyam or héṛe aiccíl, ítara Isá ye ziyán goijjé híyan dekí boóut zone Íbar uore iman ainné.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria e que tinham visto o que Jesus fizera creram nele.
46 Montor ítarar bútottu hodúne zai, Isá ye ziín goijjé híin Féroci ókkol ore zanaiyégoi.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Tói ḍoóñr imam ókkole edde Féroci ókkole fótuayi-mujilíc ore míṭing matai hoór de, “Añára ehón kii goittám? Hé Manúc cwa ye toh boóut keramot ókkol gorér.
47 Depois, os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho e diziam: Que faremos? Porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Zodi añára Íba re endilla eridi rakí, tóoile beggúne Íbar uore iman anífelaibo, aar Romi ókkole aái añárar pak zaga edde añárar koum ore kobza gorífelaibo.”
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Montor ítarar bútore Káiyafas nam or zibá hé bosór boro imam accíl, yóggwa ye ítara re hoór de, “Tuáñra toh bilkúl kessú no zano,
49 E Caifás, um deles, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 aar tuáñra yián óu báfi no soór de ki, tuáñra lla beétor óilde fura koum dónco óizar túaro manúc beggún olla ekzon manúc moron.”
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Yóggwa ye híyan nizor bole hoiyé de no, bólke yóggwa hé bosór boro imam accíl ísafe, yóggwa ye agun hotá hoiyé de ki, Yohúdi koum olla Isá moribó;
51 Ora, ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 siríf hé koum olla no, bólke Allar fuain ókkol zetará ikká-uikká dorbodor óigiyoi ítara re ekkán ot zoma gorí bolla yó.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Hé din lóti ítara Isá re marifélaito sólla gorát doijje.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Hétolla Isá ye Yohúdi ókkol or bútore kúlamela góri ar aá-zaa no gorér, bólke héntu moidan elakar ḍáke asé de Eferaim nam or ekkán cóor ot giiyégoi, aar Nizor cárit tun ore looi héṛe tákat doijje.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali andava com os seus discípulos.
55 Héñtte Yohúdi ókkol or Azadir-id ḍáke aiccé, aar id or age nizoré pak-sáf gorí bolla boóut manúc fara ttu uore Jerúsalem ot giiyé.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Ítara Isá re talac gorát accíl, aar baitul-mukaddos or uṛán ot tíyai ezzon ottu ezzone fusár gorér de, “Tuáñra kii ṭáaro? Íba id ot ebbe nu aibó níki?”
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Ḍoóñr imam ókkole edde Féroci ókkole hókum zari goijjé de, zodi honókiye Isá hoṛé asé de zane de óile íte ítara re hóbor dito, zeéne ítara Íba re gereftar gorí fare.
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.