Atos 9
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Hé hale, Sáule Malik or ummot ókkol ore dómki diyat edde zulúm gorát accíl. Íba boro imam or hañse giiyé,
1 Saulo, respirando ainda ameaças e morte contra os discípulos do Senhor, dirigiu-se ao sumo sacerdote
2 aar Damáskas cóor or mujilíc-hána ókkol ot dii bolla ceñṛí maiggé, zeéne íba ye zaré-zaré Malik or Torikat asé de lootfa, ítara beggún ore bañdí Jerúsalem ot aní fare, ítara morotfuain óuk yáh mayafuain.
2 e lhe pediu cartas para as sinagogas de Damasco, a fim de que, caso achasse alguns que eram do Caminho, tanto homens como mulheres, os levasse presos para Jerusalém.
3 Zaite-zaite íba zeñtté Damáskas or hañsáhañsi foóñicce, atíkka asman ottu eggwá foór íbar sairó ḍák ottu soimké,
3 Enquanto seguia pelo caminho, ao aproximar-se de Damasco, subitamente uma luz do céu brilhou ao seu redor.
4 baade íba meṛit forigilgói, aar endilla hoór de eggwá abas fúinne, “Sául, Sául, tui Añré zulúm gorór kiyá?”
4 Ele caiu por terra e ouviu uma voz que lhe dizia:
5 Sáule fusár gorér de, “Malik, Tuñí hon?”
5 Ele perguntou: — Senhor, quem é você? E a resposta foi:
6 Yala tui uṛí cóor or bútore zaa, tor ttu kii gorá foribó de híyan héṛe toré howá zaybo.”
6 Mas levante-se e entre na cidade, onde lhe dirão o que você deve fazer.
7 Oinno manúc zetará Sául or fúañti zaar, ítara ammúk ói tíyai táikkil, kiyólla-hoilé ítara abas swá fúner montor honókiyo re no dekér.
7 Os homens que viajavam com Saulo pararam emudecidos, ouvindo a voz, mas não vendo ninguém.
8 Tarfore Sául meṛi ttu uiṭṭé, lekin suk kúille rár kessú no dekér. Baade ítara íba re át ot dóri Damáskas ot loigiyé.
8 Então Saulo se levantou do chão e, abrindo os olhos, nada podia ver. E, guiando-o pela mão, levaram-no para Damasco.
9 Íba tin din foijjonto añdá accíl, aar honó hána-fina ná háa.
9 Esteve três dias sem ver, durante os quais nada comeu, nem bebeu.
10 Damáskas ot Ananiyas nam or ezzon ummot accíl, Malike yóggwa re ekkán dorcón ot hoór de, “Ó Ananiyas.”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor lhe apareceu numa visão e disse: Ao que ele respondeu: — Eis-me aqui, Senhor!
11 Baade Malike yóggwa re hoór de, “Uṭ, Uzu hoó de rasta yíbat zaa, aar Yohúdahr gór ot Sául nam or ézzon Tarsús cóor or manúc or talac gorgói. Íba ehón dua gorér.
11 Então o Senhor lhe disse:
12 Íba ye ekkán dorcón ot deikké de, ezzon Ananiyas nam or manúce aái íbar uore át díye, zeéne íba ye abar dekí fare.”
12 e, numa visão, viu entrar um homem, chamado Ananias, e impor-lhe as mãos, para que recuperasse a vista.
13 Ananiyase hoór de, “Malik, manúc íbar baabute añí boóut maincór ttu fúinni, íba ye Jerúsalem ot Tuáñr pak bonda ókkol ore hotó duk diyé deh,
13 Ananias, porém, respondeu: — Senhor, de muitos tenho ouvido a respeito desse homem, quanto mal tem feito aos teus santos em Jerusalém.
14 aar íba eṛé Tuáñr ebaadot goré de ítara beggún ore gereftar gorí bolla ḍoóñr imam ókkol ottu adíkar fai aiccé deh.”
14 E aqui em Damasco ele tem autorização dos principais sacerdotes para prender todos os que invocam o teu nome.
15 Montor Malike yóggwa re hoór de, “Tui zaa, kiyólla-hoilé íba óilde Añr basíloiya usíla, Beyohúdi ókkol or, baáñcca ókkol or, edde Boni Isráil ókkol or muúntu Añr nam foóñsai bolla.
15 Mas o Senhor disse a Ananias:
16 Añr nam or wasté íba ttu hodún duk faa foribó Añí íba re daháiyum.”
16 Pois eu mesmo vou mostrar a ele quanto deve sofrer pelo meu nome.
17 Tói Ananiyas zai hé gór gán ot góille, aar Sául or uore át dí hoór de, “Bái Sául, Malik Isá, zibá ye tuáñre eṛé aibárcot rastat dahá díyl, añré tuáñr hañse Íba ye difeṛáiye deh, zeéne tuñí abar dekí faro aar Pak-Ruh lói furaiya ó.”
17 Então Ananias foi e, entrando na casa, impôs as mãos sobre Saulo, dizendo: — Saulo, irmão, o Senhor Jesus, que apareceu a você no caminho para cá, me enviou para que você volte a ver e fique cheio do Espírito Santo.
18 Baade éhon or bútore Sául or suk ottu oóñc or ḍóilla kessú foijjé, aar íba ye abar dekí faijjé. Tarfore íba uṛí bápṭisma loiyé,
18 Imediatamente caíram dos olhos de Saulo umas coisas parecidas com escamas, e ele voltou a ver. A seguir, levantou-se e foi batizado.
19 aar hána háiye rár abar bol faiyé.
19 E, depois de comer, sentiu-se fortalecido. Saulo permaneceu alguns dias com os discípulos em Damasco.
20 aar honó deri no gorí mujilíc-hána ókkol ot Isár baabute tobolik gorát doijje de ki hoilé, Isá óilde Allar Fua.
20 E logo, nas sinagogas, proclamava Jesus, afirmando que ele é o Filho de Deus.
21 Zetará íbar boiyan fúinto ítara beggúne taajup ói hoitó de, “Manúc ibá kí ubá no, zibá ye Jerúsalem ot Isár ebaadotgár ókkol ore zulúm goittó? Ibá eṛé yó héndilla goré de ítara re gereftar gorí ḍoóñr imam ókkol or hañse loizaibár niyote aiccé de no né?”
21 Todos os que ouviam Saulo estavam atônitos e diziam: — Não é este o que exterminava em Jerusalém os que invocam o nome de Jesus e veio para cá precisamente para prender e levá-los aos principais sacerdotes?
22 Montor Sául dinbodin mozbut ówat accíl, aar Isá óilde Mosih de híyan or eén dolil ókkol diyat accíl, zeén níki Damáskas ot táke de Yohúdi ókkol toddó óizaytoi.
22 Saulo, porém, mais e mais se fortalecia e confundia os judeus que moravam em Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Boóut din guzori zaigói baade, Yohúdi ókkole íba re marifélai bolla ekkán sail gúraiye,
23 Decorridos muitos dias, os judeus resolveram matar Saulo,
24 montor Sáule ítarar hé sail or baabute zani faijjé. Ítara íba re marifélai bolla dine raite cóor or geiṭ ókkol ot faára díyat accíl,
24 mas ele ficou sabendo do plano deles. Dia e noite guardavam também os portões da cidade, para o matar.
25 montor íbar cárit ókkole raitta eggwá ḍoóñr lai ot gori íba re ḍebal or ekkán zanála báy nise lamaidiyé.
25 Mas os discípulos de Saulo tomaram-no de noite e, colocando-o num cesto, desceram-no pela muralha.
26 Baade Sául Jerúsalem ot giiyégoi. Héṛe íba ye ummot ókkol lói bóng óito kucíc goijjíl; montor ítara beggúne íba re ḍooraitó, kiyólla-hoilé íba sóiyi-sóiyi ummot bonigiyói de híyan ítara biccác no goittó.
26 Quando chegou a Jerusalém, Saulo procurou juntar-se aos discípulos de Jesus. Porém todos tinham medo dele, não acreditando que ele fosse discípulo.
27 Montor Bárnabase íba re sáhabi gún or hañse ainné. Yóggwa ye ítara re zanaiyé de, Sáule sofór ot zaibarcót rastar uore Malik ore hondilla gori deikkíl, Malike íba llói keéngori hotá hoóil, edde íba ye Damáskas ot Isár name keén hímmot or sáañte tobolik goijjíl.
27 Mas Barnabé, tomando-o consigo, levou-o aos apóstolos. Contou-lhes como Saulo tinha visto o Senhor no caminho, e que o Senhor tinha falado com ele. Também contou como, em Damasco, Saulo tinha pregado ousadamente em nome de Jesus.
28 Tarfore Sául ítarar fúañti táikkil, aar kúlamela góri Jerúsalem or agagurat zai hímmot or sáañte Malik or name tobolik gorát accíl.
28 E Saulo ficou com eles em Jerusalém, entrando e saindo, pregando ousadamente em nome do Senhor.
29 Íba ye Yohúdi zetarár zuban Girík ítara llói hotá hoitó edde barábari díto; montor ítara íba re marifélaito kucíc goittó.
29 Falava e discutia com os helenistas, mas eles procuravam matá-lo.
30 Zeñtté imandár báiyain de híyan or baabute zainné, ítara íba re nise Kaisáriyat aní Tarsús ot duñraidiyé.
30 Quando isto chegou ao conhecimento dos irmãos, levaram Saulo até Cesareia e dali o enviaram para Tarso.
31 Héñtte fura Yohúdiyar, Galil or, edde Samáriar zomát ókkol ot cánti accíl, aar híin torki ówat accíl. Ítara Malik ore ḍooraitó aar Pak-Ruhr tosólliye solitó; héndilla góri ítarar dol barát accíl.
31 Assim, a igreja tinha paz por toda a Judeia, Galileia e Samaria, edificando-se e caminhando no temor do Senhor; e, no consolo do Espírito Santo, crescia em número.
32 Fitor hárr zagat sofór goitté-goitté, ek dinná íba Liídiya farat Allar ze pak bonda ókkol asé ítarar hañse yó aiccé.
32 Passando Pedro por toda parte, foi também visitar os santos que moravam em Lida.
33 Héṛe íba ye Ainiyas nam or ezzon manúc loot faiyé, zibá añtur de hétolla añcṭo bosór fán bisánat fori asé.
33 Encontrou ali certo homem, chamado Eneias, que havia oito anos jazia de cama, pois era paralítico.
34 Fitore yóggwa re hoór de, “Ainiyas, Isá Mosih ye tuáñre gom goijjé; uṛó, tuáñr bisána boṛi loo.” Baade yóggwa éhon uṛí tíyaiye.
34 Pedro lhe disse: — Eneias, Jesus Cristo cura você! Levante-se e arrume a sua cama. Ele imediatamente se levantou.
35 Aar yóggwa re dekí Liídiyar edde Cáron elakar manúc beggún Malik or uzu fíjje.
35 Todos os habitantes de Lida e da região de Sarom viram Eneias e se converteram ao Senhor.
36 Joppa cóor ot Tabita nam or eggwá mayafua ummot accíl; Girík zuban ot híbar nam Dorkas, ziyán or torjuma “Óroin.” Híba ye hámica bálai goittó aar gorif ókkol ore modot goittó.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita, nome este que, traduzido, é Dorcas. Ela era notável pelas boas obras e esmolas que fazia.
37 Héñtte híba biyaram ói morigílgoi, aar manúc ókkole híba re dúwaidai baade uoror ṭalar ekkán kamárat raikké.
37 Aconteceu que, naqueles dias, ela adoeceu e veio a morrer. Depois de a lavarem, puseram o corpo num quarto do andar superior.
38 Liídiya fara gán Joppar ḍáke accíl. Ummot ókkole zettót Fitor héṛe asé de fúinne ítara dui zon manúc difeṛái íba re aros gorér de, “Tuñí añárar héṛe aité deri no goijjó.”
38 Como Lida ficava perto de Jope, os discípulos, ouvindo que Pedro estava ali, enviaram-lhe dois homens com o seguinte pedido: — Não se demore em vir até nós.
39 Hétunot Fitor uṛí ítarar fúañti giiyé. Zeñtté íba héṛe foóñicce, ítara íba re uoror ṭalar kamára gán ot ainné. Rari mayafuain beggún Fitor or sairó ḍák ottu tíyai táikke, aar Dorkase zinda tákite zedún kuruta edde hoorsuor ókkol banaáil híin beggún íba re hañdi-hañdi dahát doijje.
39 Pedro se aprontou e foi com eles. Quando chegou lá, eles o levaram ao quarto do andar superior. Todas as viúvas o cercaram, chorando e mostrando-lhe túnicas e vestidos que Dorcas tinha feito enquanto estava com elas.
40 Montor Fitore ítara beggún ore baáre neelaidi añṛú félai dua goijjé. Íba ye lac cwar uzu fíri hoór de, “Tabita, uṭ.” Tói híba ye suk kúille, aar Fitor ore deikké rár uṛí boiccé.
40 Mas Pedro mandou que todos saíssem, ajoelhou-se e orou; depois, voltando-se para o corpo, disse: — Tabita, levante-se! Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Baade Fitore híba re át ot dóri tuillé, aar rari mayafuain cóo imandár beggún ore matai híba re zinda gosáidiye.
41 Ele, dando-lhe a mão, ajudou-a a ficar em pé; e, chamando os santos, especialmente as viúvas, apresentou-a viva.
42 Hé hóbor gán Joppa agagurat fóligilgoi, aar boóut maincé Malik or uore iman ainné.
42 Isto se tornou conhecido em toda a cidade de Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Fitor boóut din foijjonto Joppat maze Sáimon nam or ézzon samarar ham-goróyar fúañti táikkil.
43 Pedro ficou em Jope muitos dias, na casa de um curtidor chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.