Atos 9

rhgc (RHGC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Hé hale, Sáule Malik or ummot ókkol ore dómki diyat edde zulúm gorát accíl. Íba boro imam or hañse giiyé,
1 Saulo, respirando ainda ameaças e morte contra os discípulos do Senhor, dirigiu-se ao sumo sacerdote
2 aar Damáskas cóor or mujilíc-hána ókkol ot dii bolla ceñṛí maiggé, zeéne íba ye zaré-zaré Malik or Torikat asé de lootfa, ítara beggún ore bañdí Jerúsalem ot aní fare, ítara morotfuain óuk yáh mayafuain.
2 e lhe pediu cartas para as sinagogas de Damasco, a fim de que, caso achasse alguns que eram do Caminho, assim homens como mulheres, os levasse presos para Jerusalém.
3 Zaite-zaite íba zeñtté Damáskas or hañsáhañsi foóñicce, atíkka asman ottu eggwá foór íbar sairó ḍák ottu soimké,
3 Seguindo ele estrada fora, ao aproximar-se de Damasco, subitamente uma luz do céu brilhou ao seu redor,
4 baade íba meṛit forigilgói, aar endilla hoór de eggwá abas fúinne, “Sául, Sául, tui Añré zulúm gorór kiyá?”
4 e, caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Sáule fusár gorér de, “Malik, Tuñí hon?”
5 Ele perguntou: Quem és tu, Senhor? E a resposta foi: Eu sou Jesus, a quem tu persegues;
6 Yala tui uṛí cóor or bútore zaa, tor ttu kii gorá foribó de híyan héṛe toré howá zaybo.”
6 mas levanta-te e entra na cidade, onde te dirão o que te convém fazer.
7 Oinno manúc zetará Sául or fúañti zaar, ítara ammúk ói tíyai táikkil, kiyólla-hoilé ítara abas swá fúner montor honókiyo re no dekér.
7 Os seus companheiros de viagem pararam emudecidos, ouvindo a voz, não vendo, contudo, ninguém.
8 Tarfore Sául meṛi ttu uiṭṭé, lekin suk kúille rár kessú no dekér. Baade ítara íba re át ot dóri Damáskas ot loigiyé.
8 Então, se levantou Saulo da terra e, abrindo os olhos, nada podia ver. E, guiando-o pela mão, levaram-no para Damasco.
9 Íba tin din foijjonto añdá accíl, aar honó hána-fina ná háa.
9 Esteve três dias sem ver, durante os quais nada comeu, nem bebeu.
10 Damáskas ot Ananiyas nam or ezzon ummot accíl, Malike yóggwa re ekkán dorcón ot hoór de, “Ó Ananiyas.”
10 Ora, havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. Disse-lhe o Senhor numa visão: Ananias! Ao que respondeu: Eis-me aqui, Senhor!
11 Baade Malike yóggwa re hoór de, “Uṭ, Uzu hoó de rasta yíbat zaa, aar Yohúdahr gór ot Sául nam or ézzon Tarsús cóor or manúc or talac gorgói. Íba ehón dua gorér.
11 Então, o Senhor lhe ordenou: Dispõe-te, e vai à rua que se chama Direita, e, na casa de Judas, procura por Saulo, apelidado de Tarso; pois ele está orando
12 Íba ye ekkán dorcón ot deikké de, ezzon Ananiyas nam or manúce aái íbar uore át díye, zeéne íba ye abar dekí fare.”
12 e viu entrar um homem, chamado Ananias, e impor-lhe as mãos, para que recuperasse a vista.
13 Ananiyase hoór de, “Malik, manúc íbar baabute añí boóut maincór ttu fúinni, íba ye Jerúsalem ot Tuáñr pak bonda ókkol ore hotó duk diyé deh,
13 Ananias, porém, respondeu: Senhor, de muitos tenho ouvido a respeito desse homem, quantos males tem feito aos teus santos em Jerusalém;
14 aar íba eṛé Tuáñr ebaadot goré de ítara beggún ore gereftar gorí bolla ḍoóñr imam ókkol ottu adíkar fai aiccé deh.”
14 e para aqui trouxe autorização dos principais sacerdotes para prender a todos os que invocam o teu nome.
15 Montor Malike yóggwa re hoór de, “Tui zaa, kiyólla-hoilé íba óilde Añr basíloiya usíla, Beyohúdi ókkol or, baáñcca ókkol or, edde Boni Isráil ókkol or muúntu Añr nam foóñsai bolla.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este é para mim um instrumento escolhido para levar o meu nome perante os gentios e reis, bem como perante os filhos de Israel;
16 Añr nam or wasté íba ttu hodún duk faa foribó Añí íba re daháiyum.”
16 pois eu lhe mostrarei quanto lhe importa sofrer pelo meu nome.
17 Tói Ananiyas zai hé gór gán ot góille, aar Sául or uore át dí hoór de, “Bái Sául, Malik Isá, zibá ye tuáñre eṛé aibárcot rastat dahá díyl, añré tuáñr hañse Íba ye difeṛáiye deh, zeéne tuñí abar dekí faro aar Pak-Ruh lói furaiya ó.”
17 Então, Ananias foi e, entrando na casa, impôs sobre ele as mãos, dizendo: Saulo, irmão, o Senhor me enviou, a saber, o próprio Jesus que te apareceu no caminho por onde vinhas, para que recuperes a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Baade éhon or bútore Sául or suk ottu oóñc or ḍóilla kessú foijjé, aar íba ye abar dekí faijjé. Tarfore íba uṛí bápṭisma loiyé,
18 Imediatamente, lhe caíram dos olhos como que umas escamas, e tornou a ver. A seguir, levantou-se e foi batizado.
19 aar hána háiye rár abar bol faiyé.
19 E, depois de ter-se alimentado, sentiu-se fortalecido. Então, permaneceu em Damasco alguns dias com os discípulos.
20 aar honó deri no gorí mujilíc-hána ókkol ot Isár baabute tobolik gorát doijje de ki hoilé, Isá óilde Allar Fua.
20 E logo pregava, nas sinagogas, a Jesus, afirmando que este é o Filho de Deus.
21 Zetará íbar boiyan fúinto ítara beggúne taajup ói hoitó de, “Manúc ibá kí ubá no, zibá ye Jerúsalem ot Isár ebaadotgár ókkol ore zulúm goittó? Ibá eṛé yó héndilla goré de ítara re gereftar gorí ḍoóñr imam ókkol or hañse loizaibár niyote aiccé de no né?”
21 Ora, todos os que o ouviam estavam atônitos e diziam: Não é este o que exterminava em Jerusalém os que invocavam o nome de Jesus e para aqui veio precisamente com o fim de os levar amarrados aos principais sacerdotes?
22 Montor Sául dinbodin mozbut ówat accíl, aar Isá óilde Mosih de híyan or eén dolil ókkol diyat accíl, zeén níki Damáskas ot táke de Yohúdi ókkol toddó óizaytoi.
22 Saulo, porém, mais e mais se fortalecia e confundia os judeus que moravam em Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Boóut din guzori zaigói baade, Yohúdi ókkole íba re marifélai bolla ekkán sail gúraiye,
23 Decorridos muitos dias, os judeus deliberaram entre si tirar-lhe a vida;
24 montor Sáule ítarar hé sail or baabute zani faijjé. Ítara íba re marifélai bolla dine raite cóor or geiṭ ókkol ot faára díyat accíl,
24 porém o plano deles chegou ao conhecimento de Saulo. Dia e noite guardavam também as portas, para o matarem.
25 montor íbar cárit ókkole raitta eggwá ḍoóñr lai ot gori íba re ḍebal or ekkán zanála báy nise lamaidiyé.
25 Mas os seus discípulos tomaram-no de noite e, colocando-o num cesto, desceram-no pela muralha.
26 Baade Sául Jerúsalem ot giiyégoi. Héṛe íba ye ummot ókkol lói bóng óito kucíc goijjíl; montor ítara beggúne íba re ḍooraitó, kiyólla-hoilé íba sóiyi-sóiyi ummot bonigiyói de híyan ítara biccác no goittó.
26 Tendo chegado a Jerusalém, procurou juntar-se com os discípulos; todos, porém, o temiam, não acreditando que ele fosse discípulo.
27 Montor Bárnabase íba re sáhabi gún or hañse ainné. Yóggwa ye ítara re zanaiyé de, Sáule sofór ot zaibarcót rastar uore Malik ore hondilla gori deikkíl, Malike íba llói keéngori hotá hoóil, edde íba ye Damáskas ot Isár name keén hímmot or sáañte tobolik goijjíl.
27 Mas Barnabé, tomando-o consigo, levou-o aos apóstolos; e contou-lhes como ele vira o Senhor no caminho, e que este lhe falara, e como em Damasco pregara ousadamente em nome de Jesus.
28 Tarfore Sául ítarar fúañti táikkil, aar kúlamela góri Jerúsalem or agagurat zai hímmot or sáañte Malik or name tobolik gorát accíl.
28 Estava com eles em Jerusalém, entrando e saindo, pregando ousadamente em nome do Senhor.
29 Íba ye Yohúdi zetarár zuban Girík ítara llói hotá hoitó edde barábari díto; montor ítara íba re marifélaito kucíc goittó.
29 Falava e discutia com os helenistas; mas eles procuravam tirar-lhe a vida.
30 Zeñtté imandár báiyain de híyan or baabute zainné, ítara íba re nise Kaisáriyat aní Tarsús ot duñraidiyé.
30 Tendo, porém, isto chegado ao conhecimento dos irmãos, levaram-no até Cesareia e dali o enviaram para Tarso.
31 Héñtte fura Yohúdiyar, Galil or, edde Samáriar zomát ókkol ot cánti accíl, aar híin torki ówat accíl. Ítara Malik ore ḍooraitó aar Pak-Ruhr tosólliye solitó; héndilla góri ítarar dol barát accíl.
31 A igreja, na verdade, tinha paz por toda a Judeia, Galileia e Samaria, edificando-se e caminhando no temor do Senhor, e, no conforto do Espírito Santo, crescia em número.
32 Fitor hárr zagat sofór goitté-goitté, ek dinná íba Liídiya farat Allar ze pak bonda ókkol asé ítarar hañse yó aiccé.
32 Passando Pedro por toda parte, desceu também aos santos que habitavam em Lida.
33 Héṛe íba ye Ainiyas nam or ezzon manúc loot faiyé, zibá añtur de hétolla añcṭo bosór fán bisánat fori asé.
33 Encontrou ali certo homem, chamado Eneias, que havia oito anos jazia de cama, pois era paralítico.
34 Fitore yóggwa re hoór de, “Ainiyas, Isá Mosih ye tuáñre gom goijjé; uṛó, tuáñr bisána boṛi loo.” Baade yóggwa éhon uṛí tíyaiye.
34 Disse-lhe Pedro: Eneias, Jesus Cristo te cura! Levanta-te e arruma o teu leito. Ele, imediatamente, se levantou.
35 Aar yóggwa re dekí Liídiyar edde Cáron elakar manúc beggún Malik or uzu fíjje.
35 Viram-no todos os habitantes de Lida e Sarona, os quais se converteram ao Senhor.
36 Joppa cóor ot Tabita nam or eggwá mayafua ummot accíl; Girík zuban ot híbar nam Dorkas, ziyán or torjuma “Óroin.” Híba ye hámica bálai goittó aar gorif ókkol ore modot goittó.
36 Havia em Jope uma discípula por nome Tabita, nome este que, traduzido, quer dizer Dorcas; era ela notável pelas boas obras e esmolas que fazia.
37 Héñtte híba biyaram ói morigílgoi, aar manúc ókkole híba re dúwaidai baade uoror ṭalar ekkán kamárat raikké.
37 Ora, aconteceu, naqueles dias, que ela adoeceu e veio a morrer; e, depois de a lavarem, puseram-na no cenáculo.
38 Liídiya fara gán Joppar ḍáke accíl. Ummot ókkole zettót Fitor héṛe asé de fúinne ítara dui zon manúc difeṛái íba re aros gorér de, “Tuñí añárar héṛe aité deri no goijjó.”
38 Como Lida era perto de Jope, ouvindo os discípulos que Pedro estava ali, enviaram-lhe dois homens que lhe pedissem: Não demores em vir ter conosco.
39 Hétunot Fitor uṛí ítarar fúañti giiyé. Zeñtté íba héṛe foóñicce, ítara íba re uoror ṭalar kamára gán ot ainné. Rari mayafuain beggún Fitor or sairó ḍák ottu tíyai táikke, aar Dorkase zinda tákite zedún kuruta edde hoorsuor ókkol banaáil híin beggún íba re hañdi-hañdi dahát doijje.
39 Pedro atendeu e foi com eles. Tendo chegado, conduziram-no para o cenáculo; e todas as viúvas o cercaram, chorando e mostrando-lhe túnicas e vestidos que Dorcas fizera enquanto estava com elas.
40 Montor Fitore ítara beggún ore baáre neelaidi añṛú félai dua goijjé. Íba ye lac cwar uzu fíri hoór de, “Tabita, uṭ.” Tói híba ye suk kúille, aar Fitor ore deikké rár uṛí boiccé.
40 Mas Pedro, tendo feito sair a todos, pondo-se de joelhos, orou; e, voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo a Pedro, sentou-se.
41 Baade Fitore híba re át ot dóri tuillé, aar rari mayafuain cóo imandár beggún ore matai híba re zinda gosáidiye.
41 Ele, dando-lhe a mão, levantou-a; e, chamando os santos, especialmente as viúvas, apresentou-a viva.
42 Hé hóbor gán Joppa agagurat fóligilgoi, aar boóut maincé Malik or uore iman ainné.
42 Isto se tornou conhecido por toda Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Fitor boóut din foijjonto Joppat maze Sáimon nam or ézzon samarar ham-goróyar fúañti táikkil.
43 Pedro ficou em Jope muitos dias, em casa de um curtidor chamado Simão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.