Atos 28
rhgc (RHGC) vs NVT
1 Zeñtté añára héfazot or sáañte kul or uore foóñicci, añára zani faijjí de, hé ḍiya war nam óilde Meliti.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Hé ḍiyar bácinda ókkole añára re ódorbaára meérbani goijjíl. Híyala zór dér de edde ṭánḍa accíl ísafe, ítara ooin zolai añára beggún ore estekbal goijjé.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 Páule zettót ek tara fúana dargwá dola gorí ooin ot diyé, tói gorome eggwá bic ola háf neeli aái íbar át sái hooñri doijje.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Héṛiyar bácinda ókkole zettót Pául or át ot háf fwa loṭki táikke de deikké, ítara ezzon ore ezzone hoór de, “Becók, e manúc cwa kúni; ibá doriya ttu basilé yo Insáfi nam or debota ye ibá re basitó no dér.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Lekin Páule háf fwa zári ooin ot félaidiye, aar íbar honó hóti nó.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Manúc cúne ṭáaijje de, íbar gaa fúlizayboi, arnóile atíkka fori morizaybói, montor ítara boóut hotún entezar gorí baade dekér de, íba ttu kessú no ór, hétunot ítara nizor mon bodoli hoór de, “Íba eggwá debota!”
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Hé zagar ḍáke hé ḍiyar ebbe ḍoóñr manúc or zobin ókkol accíl. Manúc íbar nam óilde Fubili. Íba ye añára re estekbal goijjé, aar tin din fán añára re becábicí meémandari goijjé.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 Aar eén óiye, hé októt Fubilir baf gaatzore edde gaalamaniye bisánat fori accíl. Páule íba re saitó bútore giiyé, aar dua gorí baade íbar uore át dí íba re gom goijjé.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Yárbaade, hé ḍiyat accíl de baki biyaraimma beggún Pául or hañse aiccé, aar ítara re yó gom gorá gíyeh.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Ítara añára re boóut ḍóilla torikaye izzot goijjé; aar añára héntu bacá lói bolla toiyar óiyi de októt, añára ttu sofór olla lage de híin beggún ítara zaáñs ot bóridiye.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Tin mac baade añára Alexzendariya cóor or zaáñs ot góri bacá lóiyí, ziyán fura cítkhal foijjonto hé ḍiyat accíl. Hé zaáñs sán ore “Zooñikka Debota,” bouli hoitó.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 Aar Sirakusa cóor ot zaáñs sán bañdí yore héṛe tin din táikki.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Añára héntu zaáñs ot góri bacá lói Regiyon cóor ot foóñicci. Ek din baade doóinali boiyar baát doijje, aar tarfor din Puteli ṭoón ot foóñicci.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 Héṛe añára hoozzon imandár báiboináin loot faiyí, zetará añára re ítarar fúañti ek háfta tákito dawot dyíl. Héengori añára Rom ot foóñiccigoi.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Héṛiyar imandár báiboináin ókkole zettót añára aiyír de fúinne, ítara añára llói milto hodún Appiyus or Bazar hoó de híyan or héddur aiccé, ar hodún Tinboóṛing hoó de híyan or héddur aiccé. Páule ítara re dekí Alla re cúkuriya goijjé, aar hímmot faiyé.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Añára Rom ot foóñsi baade Pául ore nizor ttu monehoó de héṛe táki bolla ezazot diya giyéh. Íba re ezzon fóouse faára díto.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Tin din baade, Páule Yohúdir neta ókkol ore ekkán ot mataiyé, aar ítara zeñtté zoma óiye, Páule ítara re hoór de, “Ó báiyain, zodi añí añárar koum or edde añárar bafdada ókkol or rosóm ókkol or ulḍa kessú no goillé yo, toóu añré hodir ḍóilla góri Jerúsalem ottu Romi ókkol or át ot gosáidiya gíyeh.
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Romi ókkol ottu añré zerá gorí baade eridito monehoóil, kiyólla-hoilé ítara añr ttu mora fore de héndilla honó hosúri nó faa.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Montor Yohúdi ókkole zettót híyan ot bazá díye, añí mojbur ói Káisar ore apíl goijjí, háleke híyan or maáni añr ttu nizor koum or ulḍa elzam lagaibár niyot accíl de no.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Hétolla bóuli añí tuáñra re sai bolla edde tuáñra llói hotá hoi bolla tuáñra re mataiyí deh, kiyólla-hoilé Boni Isráil ókkole ze acá raké hé acár zoriya añré e síyol lói bañdá gíyeh.”
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Hétunot ítara íba re hoór de, “Añára tuáñr baabute Yohúdiya ttu honó ceñṛí nó fai, aar héntu ze báiyain eṛé aiccíl ítara ttu yó honókiye tuáñr baabute no honó hóbor díye, aar no honó hóraf hoiyé.
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Montor añára ttu tuáñr rai ókkol fúinto monehoór, kiyólla-hoilé añára zani de, fottí zagar maincé e fírkar ulḍa hotá ókkol hoó.”
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Tói ítara Pául lói mili bolla eggwá din ṭík goijjé, aar ítara edde aró bicí manúc íba táke de zaga híyan ot aiccé. Tarfore Páule ítara re biínna ttu lóti háñzinna foijjonto Allar raijjor baabute buzáil edde gobá díyl, aar Muúsar Córiyot edde nobi ókkol or kitab ottu dahái dídi ítara re Isár baabute iman aná baitó kucíc goijjíl.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Íbar boiyan fúni kiyé-kiyé iman ainné, montor argúne ekin nó goré.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Ítarar bútore zettót obonaboni foida óiye, Pául or e hotá fúni ítara zaat doijje, ki hoilé, “Pak-Ruh ye nobi Yesáyahr áta tuáñrar bafdada ókkol ore sóiyi hotá hoiyé, ki hoilé,
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 E manúc cún or hañse zai hoógoi de,
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 Kiyólla-hoilé manúc ítarar dil toh doró óigiyoi,
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 “Hétolla añr ttu tuáñra re yián zanaidito monehoór de ki, Allar e nejat or hóbor Beyohúdi ókkol or hañse foóñsa gíyeh, aar ítara fúnibo.”
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 Páule hotá híin hoiyé rár, Yohúdi ókkole afós ot bicí barábari dí giiyégoi.
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Pául fura dui bosór foijjonto nizor bára gór ot táikkil, aar zetó zon íbar hañse aitó ítara beggún ore íba ye estekbal gorí,
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 furafuri hímmot or sáañte honó bazá sára Allar raijjor baabute tobolik goittó edde Malik Isá Mosihr baabute taalim dito.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.