Atos 28

rhgc (RHGC) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Zeñtté añára héfazot or sáañte kul or uore foóñicci, añára zani faijjí de, hé ḍiya war nam óilde Meliti.
1 Uma vez em terra, descobrimos que a ilha se chamava Malta.
2 Hé ḍiyar bácinda ókkole añára re ódorbaára meérbani goijjíl. Híyala zór dér de edde ṭánḍa accíl ísafe, ítara ooin zolai añára beggún ore estekbal goijjé.
2 Os habitantes da ilha mostraram extraordinária bondade para conosco. Fizeram uma fogueira e receberam bem a todos nós, pois estava chovendo e fazia frio.
3 Páule zettót ek tara fúana dargwá dola gorí ooin ot diyé, tói gorome eggwá bic ola háf neeli aái íbar át sái hooñri doijje.
3 Paulo ajuntou um monte de gravetos; quando os colocava no fogo, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se à sua mão.
4 Héṛiyar bácinda ókkole zettót Pául or át ot háf fwa loṭki táikke de deikké, ítara ezzon ore ezzone hoór de, “Becók, e manúc cwa kúni; ibá doriya ttu basilé yo Insáfi nam or debota ye ibá re basitó no dér.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra agarrada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: "Certamente este homem é assassino, pois, tendo escapado do mar, a Justiça não lhe permite viver".
5 Lekin Páule háf fwa zári ooin ot félaidiye, aar íbar honó hóti nó.
5 Mas Paulo, sacudindo a cobra no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Manúc cúne ṭáaijje de, íbar gaa fúlizayboi, arnóile atíkka fori morizaybói, montor ítara boóut hotún entezar gorí baade dekér de, íba ttu kessú no ór, hétunot ítara nizor mon bodoli hoór de, “Íba eggwá debota!”
6 Eles, porém, esperavam que ele começasse a inchar ou que caísse morto de repente, mas, tendo esperado muito tempo e vendo que nada de estranho lhe sucedia, mudaram de idéia e passaram a dizer que ele era um deus.
7 Hé zagar ḍáke hé ḍiyar ebbe ḍoóñr manúc or zobin ókkol accíl. Manúc íbar nam óilde Fubili. Íba ye añára re estekbal goijjé, aar tin din fán añára re becábicí meémandari goijjé.
7 Próximo dali havia uma propriedade pertencente a Públio, o homem principal da ilha. Ele nos convidou a ficar em sua casa e, por três dias, bondosamente nos recebeu e nos hospedou.
8 Aar eén óiye, hé októt Fubilir baf gaatzore edde gaalamaniye bisánat fori accíl. Páule íba re saitó bútore giiyé, aar dua gorí baade íbar uore át dí íba re gom goijjé.
8 Seu pai estava doente, acamado, sofrendo de febre e disenteria. Paulo entrou para vê-lo e, depois de orar, impôs-lhe as mãos e o curou.
9 Yárbaade, hé ḍiyat accíl de baki biyaraimma beggún Pául or hañse aiccé, aar ítara re yó gom gorá gíyeh.
9 Tendo acontecido isso, os outros doentes da ilha vieram e foram curados.
10 Ítara añára re boóut ḍóilla torikaye izzot goijjé; aar añára héntu bacá lói bolla toiyar óiyi de októt, añára ttu sofór olla lage de híin beggún ítara zaáñs ot bóridiye.
10 Eles nos prestaram muitas honras e, quando estávamos para embarcar, forneceram-nos os suprimentos que necessitávamos.
11 Tin mac baade añára Alexzendariya cóor or zaáñs ot góri bacá lóiyí, ziyán fura cítkhal foijjonto hé ḍiyat accíl. Hé zaáñs sán ore “Zooñikka Debota,” bouli hoitó.
11 Passados três meses, embarcamos num navio que tinha passado o inverno na ilha; era um navio alexandrino, que tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Aar Sirakusa cóor ot zaáñs sán bañdí yore héṛe tin din táikki.
12 Aportando em Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Añára héntu zaáñs ot góri bacá lói Regiyon cóor ot foóñicci. Ek din baade doóinali boiyar baát doijje, aar tarfor din Puteli ṭoón ot foóñicci.
13 Dali partimos e chegamos a Régio. No dia seguinte, soprando o vento sul, prosseguimos, chegando a Potéoli no segundo dia.
14 Héṛe añára hoozzon imandár báiboináin loot faiyí, zetará añára re ítarar fúañti ek háfta tákito dawot dyíl. Héengori añára Rom ot foóñiccigoi.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. E depois fomos para Roma.
15 Héṛiyar imandár báiboináin ókkole zettót añára aiyír de fúinne, ítara añára llói milto hodún Appiyus or Bazar hoó de híyan or héddur aiccé, ar hodún Tinboóṛing hoó de híyan or héddur aiccé. Páule ítara re dekí Alla re cúkuriya goijjé, aar hímmot faiyé.
15 Os irmãos dali tinham ouvido falar que estávamos chegando e foram até a praça de Ápio e às Três Vendas para nos encontrar. Vendo-os, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se encorajado.
16 Añára Rom ot foóñsi baade Pául ore nizor ttu monehoó de héṛe táki bolla ezazot diya giyéh. Íba re ezzon fóouse faára díto.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão para morar por conta própria, sob a custódia de um soldado.
17 Tin din baade, Páule Yohúdir neta ókkol ore ekkán ot mataiyé, aar ítara zeñtté zoma óiye, Páule ítara re hoór de, “Ó báiyain, zodi añí añárar koum or edde añárar bafdada ókkol or rosóm ókkol or ulḍa kessú no goillé yo, toóu añré hodir ḍóilla góri Jerúsalem ottu Romi ókkol or át ot gosáidiya gíyeh.
17 Três dias depois, ele convocou os líderes dos judeus. Quando estes se reuniram, Paulo lhes disse: "Meus irmãos, embora eu não tenha feito nada contra o nosso povo nem contra os costumes dos nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Romi ókkol ottu añré zerá gorí baade eridito monehoóil, kiyólla-hoilé ítara añr ttu mora fore de héndilla honó hosúri nó faa.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, porque eu não era culpado de crime algum que merecesse pena de morte.
19 Montor Yohúdi ókkole zettót híyan ot bazá díye, añí mojbur ói Káisar ore apíl goijjí, háleke híyan or maáni añr ttu nizor koum or ulḍa elzam lagaibár niyot accíl de no.
19 Todavia, tendo os judeus feito objeção, fui obrigado a apelar para César, não porém, por ter alguma acusação contra o meu próprio povo.
20 Hétolla bóuli añí tuáñra re sai bolla edde tuáñra llói hotá hoi bolla tuáñra re mataiyí deh, kiyólla-hoilé Boni Isráil ókkole ze acá raké hé acár zoriya añré e síyol lói bañdá gíyeh.”
20 Por essa razão pedi para vê-los e conversar com vocês. Por causa da esperança de Israel é que estou preso com estas algemas".
21 Hétunot ítara íba re hoór de, “Añára tuáñr baabute Yohúdiya ttu honó ceñṛí nó fai, aar héntu ze báiyain eṛé aiccíl ítara ttu yó honókiye tuáñr baabute no honó hóbor díye, aar no honó hóraf hoiyé.
21 Eles responderam: "Não recebemos nenhuma carta da Judéia a seu respeito, e nenhum dos irmãos que vieram de lá relatou ou disse qualquer coisa de mal contra você.
22 Montor añára ttu tuáñr rai ókkol fúinto monehoór, kiyólla-hoilé añára zani de, fottí zagar maincé e fírkar ulḍa hotá ókkol hoó.”
22 Todavia, queremos ouvir de sua parte o que você pensa, pois sabemos que por todo lugar há gente falando contra esta seita".
23 Tói ítara Pául lói mili bolla eggwá din ṭík goijjé, aar ítara edde aró bicí manúc íba táke de zaga híyan ot aiccé. Tarfore Páule ítara re biínna ttu lóti háñzinna foijjonto Allar raijjor baabute buzáil edde gobá díyl, aar Muúsar Córiyot edde nobi ókkol or kitab ottu dahái dídi ítara re Isár baabute iman aná baitó kucíc goijjíl.
23 Assim combinaram encontrar-se com Paulo em dia determinado, indo em grupo ainda mais numeroso ao lugar onde ele estava. Desde a manhã até à tarde ele lhes deu explicações e lhes testemunhou do Reino de Deus, procurando convencê-los a respeito de Jesus, com base na Lei de Moisés e nos Profetas.
24 Íbar boiyan fúni kiyé-kiyé iman ainné, montor argúne ekin nó goré.
24 Alguns foram convencidos pelo que ele dizia, mas outros não creram.
25 Ítarar bútore zettót obonaboni foida óiye, Pául or e hotá fúni ítara zaat doijje, ki hoilé, “Pak-Ruh ye nobi Yesáyahr áta tuáñrar bafdada ókkol ore sóiyi hotá hoiyé, ki hoilé,
25 Discordaram entre si mesmos e começaram a ir embora, depois de Paulo ter feito esta declaração final: "Bem que o Espírito Santo falou aos seus antepassados, por meio do profeta Isaías:
26 E manúc cún or hañse zai hoógoi de,
26 ‘Vá a este povo e diga: "Ainda que estejam sempre ouvindo, vocês nunca entenderão; ainda que estejam sempre vendo, jamais perceberão".
27 Kiyólla-hoilé manúc ítarar dil toh doró óigiyoi,
27 Pois o coração deste povo se tornou insensível; de má vontade ouviram com os seus ouvidos, e fecharam os seus olhos. Se assim não fosse, poderiam ver com os olhos, ouvir com os ouvidos, entender com o coração e converter-se, e eu os curaria’.
28 “Hétolla añr ttu tuáñra re yián zanaidito monehoór de ki, Allar e nejat or hóbor Beyohúdi ókkol or hañse foóñsa gíyeh, aar ítara fúnibo.”
28 "Portanto, quero que saibam que esta salvação de Deus é enviada aos gentios; eles a ouvirão! "
29 Páule hotá híin hoiyé rár, Yohúdi ókkole afós ot bicí barábari dí giiyégoi.
29 Depois que ele disse isto, os judeus se retiraram, discutindo intensamente entre si.
30 Pául fura dui bosór foijjonto nizor bára gór ot táikkil, aar zetó zon íbar hañse aitó ítara beggún ore íba ye estekbal gorí,
30 Por dois anos inteiros Paulo permaneceu na casa que havia alugado, e recebia a todos os que iam vê-lo.
31 furafuri hímmot or sáañte honó bazá sára Allar raijjor baabute tobolik goittó edde Malik Isá Mosihr baabute taalim dito.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, abertamente e sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.