Atos 22

rhgc (RHGC) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 “Ó báiyain aar bafáin, ehón añí añr sófai díyum, fúno.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Manúc ókkole íba ye Hibrú zubane hotá hoór de fúni aró nizám ói táikkil.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Añí ézzon Yohúdi, añí Kilicíyar Tarsús ot zormo óiyi, montor ḍoóñr óiyi de e cóor ot; añí Gamaliel ottu cíkka faiyí, zibá ye añré añárar bafdada ókkol or Córiyot or baabute furafuri cíkaiye. Aijkal zendilla tuáñra beggún ottu Alla lla jus asé héndilla añr ttu yó héñtte jus accíl.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Hétolla añí e Torikat soilto de ítarar uore more fán zulúm goittám, aar beṛaáin beṛiyáin duní gún ore gereftar gorí ziyól ot dítam.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Boro imam edde fótuayi-mujilíc or murubbi beggún híyan or gobá asé. Añí tará ttu Damáskas ot asé de Yohúdi báiyain dor hañse loizai bolla ceñṛí fai yore héṛe giílam, zeéne añí héṛe zai yore yó manúc ítara re Jerúsalem ot sáñza dí bolla bañdí aní fari.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Montor eén óiye, añí zaite-zaite duúñijja góri Damáskas ot foóñsir de októt, atíkka asman ottu eggwá ḍoóñr foór añr sairó ḍák ottu soimké.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Añí meṛit forigiyígoi, aar añré endilla hoór de eggwá abas fúinni, ‘Sául, Sául, tui añré kiyólla zulúm gorór?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Tói añí fusár goijjí de, ‘Malik, Tuñí hon?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Zetará añr fúañti accíl ítara yó hé foór gwá deikkíl, montor añr llói hotá hoór de Íbar abas ítara nó fúne.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Añí fusár goijjí de, ‘Malik, añr ttu kii gorá foribó?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Añí zettót hé foór or tozolliye kessú no dekír, añr fúañti accíl de manúc cúne añré át ot dóri Damáskas ot loigiyé.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Héṛe Ananiyas nam or ezzon dindár manúc accíl, zibá ye Córiyot díyan or sáañte amól goittó, aar héṛiyar Yohúdi beggúne yóggwa re bicí izzot goittó.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Yóggwa añr héṛe aiccé, aar añr ḍák ottu tíyai añré hoór de, ‘Bái Sául, tuáñr dekíbar toóufik fíri aiyóuk.’ Hétunot añí yóggwa re dekí faijjí.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Baade Yóggwa ye hoór de, ‘Añárar bafdada ókkol or Alla ye tuáñre basíloiye, Íbar moncá zani bolla, aar Insáfwala wa re dekí bolla, edde Íbar muk or hotá fúni bolla.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Kiyólla-hoilé tuñí ziín deikkó edde fúinno híin or baabute tamám manúc ókkol or hañse tuñí Íbar gobá óiba.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ehón aar deri kiyá gorór? Uṛó, bápṭisma loh aar Íbar nam ḍaki tuáñr guná ókkol dúifelo.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Baade eén óiye, zeñtté añí Jerúsalem ot waafes aái baitul-mukaddos or bútore dua gorír, añí ekkán dorcón deikkí,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 ziyán ot Malike añré hoór de, ‘Toratori gor! Ehón-ehón Jerúsalem sári zaagói, kiyólla-hoilé eṛíyar maincé Añr baabute tor gobá no gosíbo.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Hétunot añí hoóir de, ‘Malik, manúc ítara toh zane, añí fottí mujilíc-hánat zai-zai, Tuáñr uore iman ané de ítara re ziyól ot dítam edde mara-dóra goittám deh.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Tuáñr gobá Esṭífen ore mariféla zar de októt óu añí ḍáke tíyai accílam. Añí ham híyan ot furafuri razi accílam, aar zetará yóggwa re marifélar ítarar hoorsuor ókkol sooñi accílam.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Hétunot Malike añré hoór de, ‘Zaa, Añí toré duré Beyohúdi ókkol or héṛe difeṛáiyum.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Manúc ókkole Pául or hotá hétukkun foijjonto fúnat accíl. Baade ítara guzoran mari hoór de, “Itaré duniyai ttu fúraifelo! Ite zinda tákibar laayek no.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ítara zettót guzori-guzori nizor hoorsuor melá márer, aar boiyar ot dúil urar,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 zonnal lwá ye hókum díye de, Pául ore gáñṭit aná zay bolla, aar hoiyé de, manúc ókkole íbar hélaf endilla gori kiyólla guzorer de híyan zani fare fán Pául ore soóñk mari zerá gorí bolla.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ítara íba re soóñk mari bolla baindé de októt, Páule ḍáke tíyai accíl de cáap pwá re hoór de, “Honó hosúri faa nó zah de héndilla ézzon Romi manúc ore soóñk maron kí tuáñra lla kaanuni ham?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Cáap pwá ye híyan fúinne rár, zonnal lwár hañse zai hoór de, “Tuñí iín kii goittó soór? Ibá toh Romi manúc.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Hétunot zonnal lwá aái Pául ottu fusár gorér de, “Añré hoósai, tui Romi manúc níki?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Zonnale íba re hoór de, “Añr ttu Rom or nagorita óite boóut ṭiañ-foicá diiya foijjé.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Zetará íba re zerá goittó aiccíl ítara híyan fúinne mottor íba ttu fisságiyoi, aar íba Romi manúc de híyan zani fari zonnal lwá yó ḍooraigiyói, kiyólla-hoilé yóggwa ye Pául ore bañdí raikkíl.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Yohúdi ókkole Pául ore kiyólla elzam der de híyan zonnal lwá ttu fakkagori zainto monehoór de hétolla, tarfor din yóggwa ye Pául ore kúlidiye, aar hókum díye de, ḍoóñr imam edde fótuayi-mujilíc or membór beggún dola óito. Baade yóggwa ye Pául ore nise aní ítarar muúntu tíyagaraiye.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.