Atos 11
rhgc (RHGC) vs VC
1 Sáhabi gúne edde Yohúdiyar agagurat asé de imandár báiyain de fúinne de, Beyohúdi ókkole yó Allar kalam kobul goijjé.
1 Os apóstolos e os irmãos da Judéia ouviram dizer que também os pagãos haviam recebido a palavra de Deus.
2 Hétolla Fitor zeñtté uore Jerúsalem ot giiyé, ázomi goijjá imandár ókkole íba re hosúr díye,
2 E, quando Pedro subiu a Jerusalém, os fiéis que eram da circuncisão repreenderam-no:
3 ítara hoór de, “Tuñí be-ázomi goijjá maincór gór ot giiyó, aar ítarar fúañti hána yó háiyo.”
3 Por que entraste em casa de incircuncisos e comeste com eles?
4 Tói Fitore ítara re ekku ttu lóti beggún buzái hoór de,
4 Mas Pedro fez-lhes uma exposição de tudo o que acontecera, dizendo:
5 “Añí Joppa cóor ot dua gorír de októt ekkán dorcón deikkí, ziyán ot deikkílam de, ḍoóñr saddor or ḍóilla ekkán siz ore sair kuna ttu dóri asman ottu lamaidiya zar; híyan laimte-laimte añí ziyóñt así híñyot foóñicce.
5 Eu estava orando na cidade de Jope e, arrebatado em espírito, tive uma visão: uma coisa, à maneira duma grande toalha, presa pelas quatro pontas, descia do céu até perto de mim.
6 Añí saddor gán or uzu díyan dóri saiyí rár deikkí de, híyan or bútore zobin or sair ṭéingga januwar, jonggoli januwar, buke áñṛe de zandár, edde faik ókkol asé.
6 Olhei-a atentamente e distingui claramente quadrúpedes terrestres, feras, répteis e aves do céu.
7 Baade eggwá abase añré endilla yó hoór de fúinni, ‘Fitor, uṭ, iín ore marifélai háa.’
7 Ouvi também uma voz que me dizia: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
8 “Montor añí hoiyí de, ‘No, no, Malik; añí toh honódin kessú nafak yáh háram hána gal ot diyí de nái.’
8 Eu, porém, disse: De nenhum modo, Senhor, pois nunca entrou em minha boca coisa profana ou impura.
9 “Hétunot dusárabar asman ottu eggwá abas aái hoór de, ‘Alla ye ziyán ore pak-sáf goijjé híyan ore nafak bouli no hoóic.’
9 Outra vez falou a voz do céu: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
10 Héndilla tin bar foijjonto óiye, baade híin beggún ore asman ot waafes tulífela gíyeh.
10 Isto aconteceu três vezes e tudo tornou a ser levado ao céu.
11 “Hétukkun ot tin zon manúc zetará re añr hañse Kaisáriya ttu difeṛá gíyeh, ítara añára ze gór gán ot accílam híyan ot foóñicce.
11 Nisso chegaram três homens à casa onde eu estava, enviados a mim de Cesaréia.
12 Pak-Ruh ye añré honó cók-cubá sára ítarar fúañti zaito hoiyé. E sów zon báiyain itará yó añr fúañti giíl. Baade añára manúc cwar gór ot góilligoi.
12 O Espírito me disse que fosse com eles sem hesitar. Foram comigo também os seis irmãos aqui presentes e entramos na casa de Cornélio.
13 Yóggwa ye añára re hoiyé de, yóggwa ye yóggwar gór ot eggwá fírista deikké, zibá ye hoiyé de, ‘Honókiyo re Joppat difeṛó, aar Sáimon zibá re Fitor óu ḍake, íba re matai anó.
13 Este nos referiu então como em casa tinha visto um anjo diante de si, que lhe dissera: Envia alguém a Jope e chama Simão, que tem por sobrenome Pedro.
14 Íba ye tuáñre endilla hotá ókkol hoibó, ziíne tuñí edde tuáñr gór ṭíya ye nejat faiba.’
14 Ele te dirá as palavras pelas quais serás salvo tu e toda a tua casa.
15 “Baade añí zettót boiyan gorá cúru goijjí, ítarar uore Pak-Ruh lami aiccé, zendilla foóila cúrut añárar uore aiccíl.
15 Apenas comecei a falar, quando desceu o Espírito Santo sobre eles, como no princípio descera também sobre nós.
16 Hétunot añr ttu hotá waán monot uiṭṭíl ziyán Malike hoóil, ki hoilé, ‘Yaháya ye toh fanít éna bápṭisma díye, montor tuáñra re Pak-Ruh lói bápṭisma díya zaybo.’
16 Lembrei-me então das palavras do Senhor, quando disse: João batizou em água, mas vós sereis batizados no Espírito Santo.
17 Hétolla Alla ye zettót ítara re ekku ḍoilla hádiya diiyé, zendilla añára re diíl zeñtté añára Malik Isá Mosihr uore iman ainní, tói añí hon abar Alla re oóñlitam?”
17 Pois, se Deus lhes deu a mesma graça que a nós, que cremos no Senhor Jesus Cristo, com que direito me oporia eu a Deus?
18 Ítara híin fúni nizám ói táikkil aar Allar taarif gorí hoór de, “Tóoile toh Alla ye Beyohúdi ókkol ore yó touwá gorí ofúrani zindigi faibar toóufik diiyé.”
18 Depois de terem ouvido essas palavras, eles se calaram e deram glória a Deus, dizendo: Portanto, também aos pagãos concedeu Deus o arrependimento que conduz à vida!
19 Esṭífen or uore lóti cúru óiye de zulúm or zoriya ze imandár ókkol dorbodor óigilgoi, ítara zaite-zaite Fonikcíya elakat, Sáifrus ḍiyat, edde Enṭiyok ot foijjonto foóñiccegoi. Ítara Yohúdi ókkol ore bade ar honókiyor hañse kalam tobolik no goittó.
19 Entretanto, aqueles que foram dispersados pela perseguição que houve no tempo de Estêvão chegaram até a Fenícia, Chipre e Antioquia, pregando a palavra só aos judeus.
20 Montor ítarar bútore Sáifrus or edde Kurenir hoozzon manúc accíl, zetará Enṭiyok ot zai Girík manúc ókkol ore yó Malik Isár baabute kúchóbor tobolik goijjíl.
20 Alguns deles, porém, que eram de Chipre e de Cirene, entrando em Antioquia, dirigiram-se também aos gregos, anunciando-lhes o Evangelho do Senhor Jesus.
21 Malik or át ítarar uore accíl de hétolla becábicí manúc ókkole iman aní Malik or uzu fíjjil.
21 A mão do Senhor estava com eles e grande foi o número dos que receberam a fé e se converteram ao Senhor.
22 Hé hóbor híyan Jerúsalem ot asé de zomát or hañse foóñicce rár, ítara Bárnabas ore Enṭiyok ot difeṛáiye.
22 A notícia dessas coisas chegou aos ouvidos da Igreja de Jerusalém. Enviaram então Barnabé até Antioquia.
23 Yóggwa zeñtté héṛe foóñicce, Alla ye ítara re rahámot goijjé de dekí bicí kúci óiye, aar ítara re nosíyot goijjé de, fura dile Malik loi laigga táki bolla.
23 Ao chegar lá, alegrou-se, vendo a graça de Deus, e a todos exortava a perseverar no Senhor com firmeza de coração,
24 Hé Bárnabas ézzon nekkar bonda accíl, zibá Pak-Ruh lói edde imane furaiya. Héñtte bicí manúc ókkol ore Malik or hañse aná gíyeh.
24 pois era um homem de bem e cheio do Espírito Santo e de fé. Assim uma grande multidão uniu-se ao Senhor.
25 Yárbaade Sául ore tuwaitó Bárnabas Tarsús ot giiyé,
25 Em seguida, partiu Barnabé para Tarso, à procura de Saulo. Achou-o e levou-o para Antioquia.
26 aar íba re tuwai fai Enṭiyok ot ainné. Héṛe ítara duní zon zomát or manúc ókkol or fúañti fura ek bosór táikkil aar bicí manúc ore taalim dyíl. Enṭiyok óilde foóila zaga, ziyán ot ummot ókkol ore Isáyi hoói ḍaka giyéh.
26 Durante um ano inteiro eles tomaram parte nas reuniões da comunidade e instruíram grande multidão, de maneira que em Antioquia é que os discípulos, pela primeira vez, foram chamados pelo nome de cristãos.
27 Hé októt Jerúsalem ottu hoozzon nobi héṛe Enṭiyok ot aiccé.
27 Por aqueles dias desceram alguns profetas de Jerusalém a Antioquia.
28 Ítara ttu ezzon or nam accíl Agabos, zibá ye tíyai yore Pak-Ruhr hédaiyote agun hotá hoiyé de ki, fura duniyait eggwá ḍoóñr raṭ óibo. Hotá híyan baáñcca Kalediyus or hókumot or októt fura óoil.
28 Um deles, chamado Ágabo, levantou-se e deu a entender pelo Espírito que haveria uma grande fome em toda a terra. Esta, com efeito, veio no reinado de Cláudio.
29 Héñtte ummot ókkole zee zedún dii fare hédun dii, Yohúdiyat asé de imandár báiboináin dor hañse modot foóñsaibar fáisela goijjé.
29 Os discípulos resolveram, cada um conforme as suas posses, enviar socorro aos irmãos da Judéia.
30 Ítara hé modot tun Yohúdiyar zomát or murubbi-neta ókkol or hañse Bárnabas edde Sául or áta foóñsail.
30 Assim o fizeram e o enviaram aos anciãos por intermédio de Barnabé e Saulo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.