2 Coríntios 7

rhgc (RHGC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ó adorja ókkol, añára llói zettót hé waada ókkol gorá gíyeh, hétolla aiyó, añára jisím or edde ruhr hárr nafaki ttu nizoré pak-sáf gorí, aar héndilla góri Allar ḍoor rakí furafuri pak boni.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Añára re tuáñrar dil ot zaga doo. Añára toh no honókiyo re nainsáfi goijjí, no honókiyo re bigiṛifélaiyi, aar no honókiyo ttu fáida tuillí.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Añí tuáñra re hosúr dí bolla iín hoóir de no. Añí toh tuáñra re age lóti hoiyí, ki hoilé, tuáñra lla añárar dil ot eén zaga asé, moille beggún fúañti moijjum, basilé beggún fúañti basi táikkum.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Añr ttu tuáñrar uore ḍoóñr ekin asé; tuáñra re lói añí bicí borái gorí fari. Añí tosólliye furaiya óiyi; añárar tamám mosibot ot añr ttu bicí hoilé bicí kúci táke.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Añára toh Makedóniyat aái úddwa añárar gaa ye honó cúk nó faa, bólke añára hárr mikká ttu mosibot ot accílam: baáre accíl hoijja-fózzat, bútore accíl ḍoor.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Montor Alla, zibá ye mon cóñṛo goré de ítara re tosólli déh, Íba ye Titus or aá lói añára re tosólli díye;
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 siríf yóggwar aá lói no, bólke yóggwa re tuáñra ze tosólli díyo híin lói yó. Yóggwa ye añára re zanaiyé de, tuáñra añré saitó bicí azzu gorór, aar añr lla hañdahaṛi edde sintabáfani gorór; híine añí aró bicí kúci óiyi.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Añí añr ceñṛí lói tuáñra re dil ot duk diyí de óile yo, añí afsús na hái zodi yaar age afsús háilam de óile yo. Kiyólla-hoilé añí dekír de, ceñṛí híyane tuáñra re duk dilé yo siríf essát olla diyé deh.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Yala añí kúci de tuáñra re duk diyí de hétolla no, bólke etollá kiyólla-hoilé tuáñrar hé duke tuáñra re touwár uzu loigiyé. Kiyólla-hoilé tuáñra re duk diya giyéh de toh Allar moncá mozin éna, zeéne añárar zoriya tuáñrar honó hóti no.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Allar moncá mozin aiyé de duk-ferecani ye endilla touwá foida goré ziyáne nejat or uzu loiza, aar híyan ot afsús háibar kessú nái; montor duniyaibi duk-ferecani ye moot foida goré deh.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Tuáñra nize soó, Allar diiya hé duk-ferecani ye tuáñrar bútore kii-kii foida goijjé: hotó azzu, nizor sófai díbar hotó josba, gollot hórkot ókkol or uore hotó guccá, hotó ḍoor, hotó tomonna, hotó jus, edde gollot ham ókkol or sáñza dí bolla hotó toiyar. Tuáñra hárr mikká ttu sábut gorí daháiyo de, hé mutalek tuáñra behosúr.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Añí ceñṛí híyan tuáñrar hañse lekíle yo, híyan no zibá ye gollot goijjé yóggwar wasté aar no zibár uore gollot óiye yóggwar wasté, bólke etollá, zeéne tuáñra ttu añára lla ze ṭan asé híyan Allar muúntu tuáñrar hañse zahér óizagoi.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Añára tosólli hétolla faiyí deh.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Yóggwar hañse añí tuáñrar baabute borái goijjílam, aar híyan ot añr ttu córminda ówa nó fore. Bólke zendilla tuáñrar hañse añára hárr kessú sóiyi-sóiyi boiyan goijjí, héndilla Titus or muúntu añára ze borái goijjí híyan óu sóiyi sábut óiye.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Tuáñra beggúne yóggwa re keéngori ḍoore edde hafi-hafi estekbal gorí yore yóggwar hotá mainníla, híyan zeñtté yóggwa ttu monot uṛé, héñtte yóggwa ttu tuáñra lla ador aró bicí barízagoi.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Añí bicí kúci, kiyólla-hoilé hárr kessút añí tuáñra re bóraca gorí fari.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.