Gênesis 37
rhg (RHG) vs VC
1 Yakub Kenan dešot taka šuru goijje, ze dešot hibar baf bidešitta hisabe takkil.
1 Jacó habitou na região onde seu pai havia morado, na terra de Canaã.
2 In oilde Yakubor bongšor kahani.
2 Eis a história da descendência de Jacó: José, ainda jovem, com a idade de dezessete anos, apascentava o rebanho com seus irmãos, os filhos de Bala e os filhos de Zelfa, mulheres de seu pai; e ele contou ao seu pai as más conversas dos irmãos.
3 Israile hibar fuwain beggunottuwaro Yusufore beši ador gorito, kiyollahoile hite aššilde hibar bura halor fut; hitare ugguwa lamba kuruta banai dil.
3 Israel amava José mais do que todos os outros filhos, porque ele era o filho de sua velhice; e mandara-lhe fazer uma túnica de várias cores.
4 Hitarar bafe Yusufore hitarattuwaro beši ador gorede dekiyore, hitare ingša gorito edde hitar loi hono hota šundor gori hoi no farito.
4 Seus irmãos, vendo que seu pai o preferia a eles, conceberam ódio contra ele e não podiam mais tratá-lo com bons modos.
5 Bade Yusufe ek šoppon deikke, edde hin zehon hitar báiyaindore hoiye, hitara Yusufore aro beši ingša goijje.
5 Ora, José teve um sonho, e o contou aos seus irmãos, que o detestaram ainda mais:
6 Hibaye hitarare hodde, "Funo, ãi ekkan šoppon dekki:
6 "Ouvi, disse-lhes ele, o sonho que tive:
7 So, ãra gĩyũ kũṛat tara bandir, ar so, ãr tarawa uṛi tiyaiye, ar tũwarar taragune ãr tarawar sairo ḍakottu tiyaiyore hibare soida goijje."
7 estávamos ligando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e se pôs de pé, enquanto os vossos o cercavam e se prostravam diante dele."
8 Toi hitar báiyainde hitare hodde, "Tui ki hãsa ãrar uwore razagiri goribi? Tui ki hãsa ãrar uwore šašon solaibi?" Hitar šoppon edde hotalla buli hitara hitare aro beši ingša goijje.
8 Seus irmãos disseram-lhe: "Quererias, porventura, reinar sobre nós e tornar-te nosso senhor?" E odiaram-no ainda mais por causa de seus sonhos e de suas palavras.
9 Bade Yusufe aro ekkan šoppon deikke, edde hiyanore hitar báiyaindore hoiye. Hite hodde, "So, ãi aro ekkan šoppon dekilam, ar so, beile, sande edde egarowa taraye ãre soida goredde dekilam."
9 José teve ainda outro sonho, que contou aos seus irmãos. "Tive, disse ele, ainda um sonho: o sol, a lua e onze estrelas prostravam-se diante de mim."
10 Hite zehon hitar bafore edde báiyaindore hoiye, bafe hitare dõk diye edde hodde, "Tui in hondilla šoppon dekkili? Ãi, tor ma edde tor báiyain okkol, beggune aiyore ki hãsa tor sarme meṛit soida foijjum?"
10 Ele contou isso ao seu pai e aos seus irmãos, mas foi repreendido por seu pai: "Que significa, disse-lhe ele, este sonho que tiveste? Viremos, porventura, eu, tua mãe e teus irmãos, a nos prostrar por terra diante de ti?"
11 Hitar báiyainde hitar loi riš gora šuru goijje, kintu hitar bafe he hota monot rakidiye.
11 Seus irmãos ficaram, pois, com inveja dele, mas seu pai guardou a lembrança desse acontecimento.
12 Ek bar Yusufor báiyainde Šekimot hitarar bafor soolor zãk soraito giye,
12 Os irmãos de José foram apascentar os rebanhos de seu pai em Siquém.
13 toi Israile Yusufore hodde, "Tor báiyainde Šekimot soolor zãk soradde no ne? Ikka ai, ãi tore hitarar hãse defeṛai."
13 Israel disse a José: "Teus irmãos guardam os rebanhos em Siquém. Vem: vou mandar-te a eles." "Eis-me aqui", respondeu José.
14 Toi bafe hodde, "Tui zaiyore tor báiyain edde soolor zãkgun ken ase nai sagoi, edde aiyore ãr hãse zanais." Toi hibaye hitare Hebronor ḍeilottu defeṛaiye.
14 "Vai, pois, ver se tudo corre bem a teus irmãos e ao rebanho, e traze-me notícias deles." Enviou-o do vale de Hebron, e José foi a Siquém.
15 ekzon manuše hitare lot faiye, ar so, maṛot gura fira goredde dekiyore he manušwaye fusar goredde: "Tui kiyor talaš gorodde?"
15 Um homem encontrou-o errando pelo campo: "Que buscas?" perguntou ele.
16 Yusufe hodde, "Ãi ãr báiyaindor talaš goridde, meherbani gori ãre ekka ho, hitara goru sool hoṛe sorar?"
16 "Busco meus irmãos, respondeu ele. Dize-me onde apascentam os rebanhos."
17 Manušwaye hodde, "Hitara entu giyegoi. Ãi hitara 'Aio, ãra Dotanot zai' hen hodde funnilam."
17 E o homem respondeu: "Partiram daqui e ouvi-os dizer: Vamos a Dotain." Partiu então José em busca dos seus irmãos e encontrou-os em Dotain.
18 Hitara Yusuf aiyedde durottu loti deikke edde hitarar hãse no fõsibar agottu, hitara hitare marifelaibolla felain goijje.
18 Eles o viram de longe. Antes que José se aproximasse, combinaram entre si como o haveriam de matar;
19 Hitara ekzonore ekzone hodde, "Oi so, šoppon dekoya aiyer!
19 e disseram: "Eis o sonhador que chega.
20 Aio, ãra hitare mari felai, bade hono ek faṭkuwat felai di, bade hoiyum, hitare hono fahari zanuware hái felaiye. Tarfore hitar šopponor doša ki o saiyum."
20 Vamos, matemo-lo e atiremo-lo numa cisterna; diremos depois que uma fera o devorou; e então veremos de que lhe aproveitaram os seus sonhos."
21 Kintu Rubene zehon ei hota funniye, hitarar hatottu Yusufore basaito saiye. Hite hodde: "No, ãra hitare zane mari no felai,
21 Ouvindo-o, porém, Rubem, quis livra-lo de suas mãos: "Não lhe tiremos a vida, disse ele.
22 lou no bayo; hitare eṛe bošotisara elehar ei faṭkuwat maze felai do, kintu hitar uwore hat no tuillo." Rubene endilla hoiyede oilde Yusufore hitarar hatottu basaibolla edde hitare bafor hãse uwafes firai loizai faribolla.
22 Não derrameis sangue. Jogai-o naquela cisterna, no deserto, mas não levanteis vossa mão contra ele." Pois Rubem pensava livrá-lo de suas mãos para o reconduzir ao pai.
23 Toi Yusuf zehon báiyaindor hãse fõisse, hitar gat finda aššilde he šundojja lamba kurutawa faṛi kuli loifelaye.
23 Quando José se aproximou de seus irmãos, eles o despojaram de sua túnica, daquela bela túnica de várias cores que trazia,
24 Toi hitara hibare dori faṭkuwawat felai diye. Faṭkuwawa hali aššil, ar heṛe hono fani no aššil.
24 e jogaram-no numa cisterna velha, que não tinha água.
25 Tarfore hitara hána haito boišše, hen šomot hitara suk tuli saiye, ar so, Giliyad name ek zagattu ek dol Ismaili šodori goroya aiyer. Hitara ũṛor fiṛot gori kušbo mosolla, rezom edde duf, hin okkol loi Mišor dešot zadde.
25 E, sentando-se para comer, eis que, levantando os olhos, viram surgir no horizonte uma caravana de ismaelitas vinda de Galaad. Seus camelos estavam carregados de resina, de bálsamo e de ládano, que transportavam para o Egito.
26 Toi Ehudaye hitar báiyaindore hodde, "Báiware marifelaiyore lukai erile ãrar ki lab oibo?
26 Então Judá disse aos seus irmãos: "Que nos aproveita matar nosso irmão e ocultar o seu sangue?
27 Aio, ãra hitare ei Ismaili okkolor hãse besifelai, hitar gat hat no di, kiyollahoile hite to ãrar nizor bái, ek lou-gustor." Ar hitar báiyainde he hota fuinne.
27 Vinde e vendamo-lo aos ismaelitas. Não levantemos nossas mãos contra ele, pois, afinal, é nosso irmão, nossa carne." Seus irmãos concordaram.
28 Toi Midiyaniyo šodori goroya okkol zehon hitarar ḍake aišše, hitara Yusufore faṭkuwattu tuille ṭani tuille edde kuriwa rufar ṭiyar bodole hitare he Ismaili okkolor hãse besifelaiye, ar hitara Yusufore Mišorot loiainne.
28 E, quando passaram os negociantes madianitas, tiraram José da cisterna e venderam-no por vinte moedas de prata aos ismaelitas, que o levaram para o Egito.
29 Bade Rubene faṭkuwar ḍake firi giye edde dekedde Yusuf heṛe nai, henot hite nizor hor faiṭṭe,
29 Rubem voltou à cisterna, e eis que José já não estava ali.
30 hitar báiyaindor hãse firi giye edde hodde: "Fuwawa to nai, ãi hoṛe zaiyum?"
30 Rasgou então suas vestes e voltou para junto dos seus irmãos: "O menino desapareceu, disse ele. E eu, para onde irei?"
31 Bade hitara Yusufor kurutawa loiye, ar uggwa soolor so zorgorai he kurutaware louwot buraiye.
31 Tomaram então a túnica de José, mataram um cabrito e a mergulharam no seu sangue.
32 Toi hitara he lamba kurutaware hitarar bafor hãse defeṛaiye edde hodde: "Ãra iba faiyi. Tũi bala gori so iba tũwar futor kuruta oi ne naki no?"
32 E mandaram-na levar ao seu pai com esta mensagem: "Eis o que encontramos: vê se não é, porventura, a túnica do teu filho."
33 Hibaye kurutawa sini faijje edde hodde, "Iba to ãr futor kuruta, hitare hono fahari zanuware hái felaiye. Yusufore hameka hanhan gorifelaiye."
33 Jacó reconheceu-a e exclamou: "É a túnica de meu filho! Uma fera o devorou! José foi estraçalhado!"
34 Toi Yakube hibar nizor hoor faiṭṭe, kĩyailot salar šoṭ berai bout din foijjonto fuwalla šuk goijje.
34 E, rasgando as vestes, cobriu-se de um saco, e chorou o seu filho por muito tempo.
35 Hibar hár futain edde ziyainde hibare šantona dito saiye, kintu hiba hono bote šanti no o, aro hodde, "Ãi šuk goitte goitte ãr fuwar hãse fatalot zaiyumboi." Ar bafe futolla handat roiye.
35 Todos os seus filhos e filhas vieram consolá-lo, mas ele não aceitou nenhuma condolência: "É chorando, disse ele, que descerei para junto de meu filho na habitação dos mortos." Foi assim que o seu pai o chorou.
36 Ar eṛe Midiyaniyo okkole Yusufore Mišor dešot Feruwanor ofisar okkolor butore Putifar name ekzon fahardar okkolor soddaror hãse besifelaiye.
36 Os madianitas venderam-no a Putifar, no Egito, eunuco do faraó e chefe da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.