Gênesis 50
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs NTLH
1 Basa de Yusuf holu na papa na, boe ma ana boreu. Ana deꞌi nasarerei papa na.
1 José se atirou sobre o pai, chorando e beijando o seu rosto.
2 Boe ma Yusuf pareta lahenda mana urus poporaꞌ a, fo tao modo-aidoo neuꞌ Yakob popora na, ela bosoꞌ nasalaꞌ.
2 Ele deu ordem aos médicos que estavam ao seu serviço para embalsamarem o corpo do seu pai, e assim eles fizeram.
3 De, ara urus poporaꞌ ria losa faiꞌ haa hulu, tuka sira hada na. Yakob mamate na, nana basa lahenda Masir ara boe dola. Ara tao leo naꞌ losa faiꞌ hitu hulu, sama leoꞌ mate sira lahenda bauinan.
3 Gastaram quarenta dias para fazer isso, o tempo normal para embalsamar um corpo. E os egípcios ficaram de luto setenta dias.
4 Basa faiꞌ hitu hulu, boe ma Yusuf nafada pegawe nara nae, “Nenene! Au hule fo emi meni au dedea ki ia, meu mafada maneꞌ a mae leo iaꞌ:
4 Quando passou o tempo do luto, José falou com os altos funcionários do palácio do rei do Egito. Ele disse: — Façam o favor de levar ao rei a seguinte mensagem:
5 ‘Fai fo au papa ka sakaꞌ mate, ana helu au fo uu atoi popora na nai dae Kanaꞌan. De au hule maneꞌ a poꞌi au ela u atoi papa ka. Basa sona besaꞌ ko au fali leo iaꞌ mai.’ ”
5 “Quando o meu pai estava para morrer, ele me fez jurar que eu o sepultaria no túmulo que ele mesmo preparou no país de Canaã. Por favor, deixe-me ir sepultar o meu pai, que depois eu voltarei.”
6 Maneꞌ a namanene leoꞌ na, boe ma nataa nae, “Maneniko o helu leoꞌ na soaneuꞌ papa ma, sona muu matoin nai na leo.”
6 O rei respondeu: — Vá e sepulte o seu pai, como ele fez você jurar que faria.
7 Boe ma Yusuf neu natoi papa na. Lahenda dodouꞌ tuka roo ni reu boe. Manatukaꞌ sira, nana maneꞌ a pegawe nara, ma basa lahenda bauinaꞌ reme Masir mai.
7 E assim José foi sepultar o seu pai. Com ele foram as autoridades ligadas ao rei, os altos funcionários do palácio e todos os líderes do Egito.
8 Yusuf aꞌa-fadi nara, ma basa lahenda mana noi nara boe tuka reu ratoi Yakob. Foa ela nai Gosen, nana adaꞌ noi saoina nara ro ana aanaꞌ ara, ma sira banda-manun.
8 Foram também as famílias de José, dos seus irmãos e de Jacó. Deixaram na terra de Gosém somente as crianças pequenas, as ovelhas, as cabras e o gado.
9 Soldadu dodouꞌ tuka boe. Ruma saꞌe kareta, ma ruma saꞌe dara. Huu no manatukaꞌ ara dodou raan seli, de manamatoi sira ranononda naru na seli.
9 Também foram homens a cavalo e em carretas, de modo que o grupo era muito grande.
10 Basa si laꞌo losaꞌ lena lee Yarden, nai mamanaꞌ esa nade Atad. Lahenda biasa mai popoꞌo hade nai na. Yusuf asa boreu papa na mamaten nai mamanaꞌ ria. Boe ma ara mete seluꞌ hatuꞌ hitu bali.
10 Quando chegaram a Atade, que fica a leste do rio Jordão, fizeram uma cerimônia de sepultamento num terreiro onde o trigo é malhado. Ali choraram muito alto durante sete dias.
11 Lahenda Kanaꞌan rai naa, rita susa leoꞌ na, boe ma ara dedea rae, “Ae! Emi mete dei. Lahenda Masir ara mete mamates, sona ara dola raan seli.” Huu ria na, de lahenda ra fee mamanaꞌ ria nade, Abel-Misraim. Sosoa na nae, ‘Lahenda Masir lumata-pinuidun.’
11 Quando os moradores de Canaã viram tanta gente chorando, disseram: “Como é impressionante o choro desses egípcios!” Por isso puseram naquele lugar o nome de Abel-Misraim .
12 Yakob ana nara tao tuka sama leoꞌ sira hehelun ria.
12 Assim, os filhos de Jacó fizeram com o seu pai tudo o que ele havia ordenado.
13 De, ara oꞌo reni Yakob popora na, de reu ratoin nai leaꞌ fo naneneaꞌ koro Makpela no Mamre. Abraham asa na mamanaꞌ ria so, neme lahenda leo Het mai, nade Efron, fo ana taon dadi neuꞌ sira mamana roo-raten.
13 Eles levaram o seu corpo até Canaã e o sepultaram na caverna de Macpela, a leste de Manre, no terreno que Abraão havia comprado de Efrom, o heteu, para ser a sepultura da família.
14 Yusuf natoi basa papa na, boe ma no basa aꞌa-fadi nara ma lahenda fekeꞌ fo reu ratoi a, ara fali leo Masir reu.
14 Depois do sepultamento, José voltou para o Egito com os irmãos e com todos os que o haviam acompanhado.
15 Ara losa Masir, boe ma Yusuf aꞌa nara mulai biiꞌ. Huu no sira papa na neꞌes ana so, boe ma ara dedea rao nara rae, “Ae! Emi afi dei! Uniꞌko leo Yusuf bei napeda daleꞌ no ita, de ana balas ita tatao tadalu na neuꞌ ana a, sona leoꞌ bea?”
15 Depois da morte do pai, os irmãos de José disseram: — Talvez José tenha ódio de nós e vá se vingar de todo o mal que lhe fizemos.
16 Basa de rala haraꞌ fo fee reu rafada Yusuf rae leoꞌ ia: “Papa wakil. Ami bei mafarene tepo fo ita papa na bei nasoda, ana nadenu ami
16 Então mandaram dizer a José: — Antes que o seu pai morresse,
17 fo mafada papa mae, ‘Usu muste nafarene heni aꞌa nara sala-sikon. Nana huu maulu na ara tao tadaluꞌ soaneuꞌ ana so.’ Ami boe mafarene neme uluꞌ mai ita papa na doꞌo-tabe neuꞌ Manetualain. Ami boe dadi meuꞌ Manetualain ata nara. Huu ria na, besaꞌ ia ami hule ampon, nana huu ami tao masalaꞌ papa so.”
17 ele mandou que pedíssemos a você o seguinte: “Por favor, perdoe a maldade e o pecado dos seus irmãos, que o maltrataram.” Portanto, pedimos que perdoe a nossa maldade, pois somos servos do Deus do seu pai. Quando recebeu essa mensagem, José chorou.
18 Basa boe ma aꞌa nara mai mataꞌ, de sundaꞌ undulaka nara reuꞌ Yusuf mata na, ma ara dedea rae, “Ela leoꞌ bea na papa tao ami dadi meuꞌ papa atam.”
18 Depois os próprios irmãos vieram, se curvaram diante dele e disseram: — Aqui estamos; somos seus criados.
19 Tehuu Yusuf nafada si nae, “Aꞌa kara, e! Emi bosoꞌ bii bali! Adaꞌ noi Manetualain riꞌ nanuu hak huku lahenda. Tehuu au ia, sona taꞌa.
19 Mas José respondeu: — Não tenham medo; eu não posso me colocar no lugar de Deus.
20 Maulu na tebe emi mala haraꞌ, fo tao tadaluꞌ soaneuꞌ au. Tehuu emi hihii-nanau tadalum ria, Manetualain naralin so fo dadi malole. Huu ria na, de Ana soꞌu naa au dadi malaka bauinaꞌ, fo ela lahenda dodouꞌ bisa hapu sodaꞌ.
20 É verdade que vocês planejaram aquela maldade contra mim, mas Deus mudou o mal em bem para fazer o que hoje estamos vendo, isto é, salvar a vida de muita gente.
21 De, besaꞌ ia au afada emi, fo bosoꞌ bii bali. Huu fo au helu neuꞌ ko au relu-atanae emi, ma basa upu-ana mara.”
21 Não tenham medo. Eu cuidarei de vocês e dos seus filhos. Assim, ele os acalmou com palavras carinhosas, que tocaram o coração deles.
22 Basa de Yusuf no aꞌa-fadin basa si leo rahaniꞌ Masir. Ana nasoda losa teuꞌ natun esa sanahulu.
22 José ficou morando no Egito, ele e a família do seu pai. José viveu cento e dez anos
23 Ana bei nita Efraim upu-anan. Ma ria riꞌ nahao-nafati Manase upu nara boe, siꞌ Makir ana nara.
23 e chegou a ver os netos de Efraim. Ele também pegou no colo, como membros da família, os filhos do seu neto Maquir, que era filho de Manassés.
24 Yusuf nafada aꞌa nara nae, “Aꞌa kara, e! Au ameda an nana fai mamate ka naneneaꞌ so. Tehuu au amahere Manetualain naboi-nasamao emi. Ria riꞌ neuꞌ ko poꞌi-tata na emi meme nusaꞌ ia mai. Ria boe napipipi-nalalaꞌo emi fali leo nusaꞌ fo Ana soo-supa so, helu feen neu baꞌi Abraham, baꞌi Isak, ma ita Papan Yakob.”
24 Certo dia José disse aos irmãos: — Eu vou morrer logo, mas estou certo de que Deus virá ajudá-los e os levará deste país para a terra que ele jurou dar a Abraão, a Isaque e a Jacó.
25 Boe ma Yusuf hule toranoo nara, soo-supa rae, “Emi muste helu maiꞌ au dei. Maneniko losa tepoꞌ fo Manetualain no faliꞌ emi leo nusaꞌ ria meu, sona emi muste meni au dui-aalu ka boe.”
25 Então José pediu à sua gente que fizesse um juramento. Ele disse: — Estou certo de que Deus virá ajudar vocês. Quando isso acontecer, levem o meu corpo com vocês.
26 Basa boe ma Yusuf maten nai Masir, neu teun natun esa sanahulu. Ara tao modo-aidoo neuꞌ popora na. Boe ma ara tatana etun neuꞌ opaꞌ daleꞌ.
26 José morreu com cento e dez anos. O seu corpo foi embalsamado e posto num caixão, no Egito.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 50, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.