Gênesis 48
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs NAA
1 Ta doo bea boeꞌ te, lahenda mai rafada Yusuf rae, papa na hedi beraꞌ so. De ana no anan dua si, Manase no Efraim, fo reu dama baꞌin Yakob.
1 Passadas estas coisas, disseram a José: — Seu pai está doente. Então José tomou consigo seus dois filhos, Manassés e Efraim.
2 Yakob namanene Yusuf asa mai so, boe ma ana laꞌa ao na fo natuuꞌ neuꞌ koi lain.
2 E avisaram a Jacó: — Eis que o seu filho José vem visitá-lo. Israel fez um esforço e se sentou na cama.
3 Boe ma ana nafada Yusuf nae, “Ana Usu, e! Faiꞌ naa ra Manetualain fo Manakuasa Kahereꞌ Nan Seli, natudu Ao na neuꞌ au so, nai koro Lus nai dae Kanaꞌan. Nai naa Ana helu au.
3 Então Jacó disse a José: — O Deus Todo-Poderoso me apareceu na cidade de Luz, na terra de Canaã, me abençoou
4 Ana dedea nae, ‘Neuꞌ ko Au fee o upu-ana mara tamba dodouꞌ, ela o tititi-nonosim dadi reuꞌ lahenda nusa bauinaꞌ. Neuꞌ ko Au boe fee nusaꞌ ia neuꞌ o tititi-nonosi mara, fo dadi neuꞌ sira posakan losaꞌ dae-bafoꞌ a noe.’
4 e me disse: “Eis que eu o farei fecundo e o multiplicarei. De você farei uma multidão de povos e à sua descendência darei esta terra como propriedade perpétua.”
5 Besaꞌ ia, o anam Efraim no Manase, sira hak na leo iaꞌ: au leo Masir mai, te boki sira dua so. Leo mae leoꞌ na boe, besaꞌ ia au tao dua si sama leoꞌ au ana boki kara, leoꞌ Ruben no Simeon.
5 E agora os seus dois filhos, que lhe nasceram na terra do Egito antes que eu viesse para junto de você aqui no Egito, são meus. Efraim e Manassés serão meus, assim como Rúben e Simeão são meus.
6 Tehuu maneniko o boki seluꞌ, sona ria nana o anam. Au ta tao si reuꞌ ana ki soꞌ. Ela sira dei sipo posakaꞌ neme sira aꞌan Efraim no Manase mai.
6 Mas os filhos que você gerar depois deles serão seus; segundo o nome de um de seus irmãos serão chamados na sua herança.
7 Au tao leo naꞌ, fo afarene o mamam Rahel. Tepoꞌ fo ami fali meme Mesopotamia mai leo Kanaꞌan meu, losa eno taladaꞌ naneneaꞌ koroꞌ Efrata nai dae Kanaꞌan, boe ma o mama ma boki de maten. Tepoꞌ ria, au susa an seli! Boe ma au atoi ni nai enoꞌ fo leo koro Efrata neu a, suu na.” (Besaꞌ ia ara fee koroꞌ ria nade, Betlehem.)
7 Quando eu vinha de Padã, para minha tristeza morreu Raquel na terra de Canaã, no caminho, a pouca distância de Efrata; eu a sepultei ali no caminho de Efrata, que é Belém.
8 — ausente —
8 Quando Israel viu os filhos de José, perguntou: — Quem são estes?
9 — ausente —
9 José respondeu a seu pai: — São meus filhos, que Deus me deu aqui. Israel disse: — Traga-os para perto de mim, para que eu os abençoe.
10 — ausente —
10 Os olhos de Israel já estavam fracos por causa da velhice, de modo que não podia ver bem. Por isso José levou os filhos para perto dele; e ele os beijou e os abraçou.
11 Basa boe ma ana dedea no Yusuf nae, “Doo-naru basa ia, au afi ae bate ta aneta o, o soꞌ. Tehuu besaꞌ ia, Manetualain tao lena ria bali, losaꞌ au bei bisa ita o ana mara.”
11 Então Israel disse a José: — Eu não esperava ver o seu rosto outra vez; e eis que Deus me permitiu ver também os seus filhos.
12 Basa de Yusuf naheoꞌ heni ana nara reme Yakob mai, boe ma ana sundaꞌ undulaka na, ma mata-idun neta dae a, nai papa na matan.
12 E José, tirando-os dentre os joelhos de seu pai, se prostrou com o rosto em terra, diante dele.
13 Basa de Yusuf foa. Boe ma ana fee ana nara rapadeiꞌ raneneaꞌ ro papa na. Ana fee ana uluꞌ a, Manase, napadei neuꞌ Yakob boboa ona na; ma fadiꞌ a, Efraim neuꞌ Yakob boboa ii na.
13 Depois José pegou os dois filhos e os colocou diante do pai. Pegou Efraim com a mão direita, para que ficasse à esquerda de Israel, e Manassés com a mão esquerda, para que ficasse à direita de Israel.
14 Yakob sakaꞌ fua lima na fo hule fee dua si ua-naleꞌ, te ana narali na lima ona na fuan neuꞌ Efraim, fadiꞌ a laka na, ma ana fua lima ii na neuꞌ Manase aꞌa a, laka na.
14 Mas Israel estendeu a mão direita e a pôs sobre a cabeça de Efraim, que era o mais novo, e pôs a mão esquerda sobre a cabeça de Manassés, cruzando assim as mãos, mesmo sendo Manassés o primogênito.
15 Boe ma ana hule-haradoi fo ela Manetualain fee Yusuf ua-naleꞌ nae,
15 E Israel abençoou José, dizendo: — O Deus em cuja presença andaram meus pais Abraão e Isaque, o Deus que tem sido o meu pastor durante a minha vida até este dia,
16 Ana poꞌi-tata na au eme basa soe rupaꞌ ara mai.
16 o Anjo que me tem livrado de todo mal, abençoe estes meninos! Que por meio deles seja lembrado o meu nome e o nome de meus pais Abraão e Isaque! Que cresçam e se tornem uma multidão sobre a terra.
17 Tehuu Yusuf nita papa na fua lima ona na neuꞌ Efraim fadiꞌ a laka na, de ana narali papa na lima na, fo fuan neuꞌ Manase aꞌa a laka na.
17 José viu que seu pai havia posto a mão direita sobre a cabeça de Efraim e isto não lhe agradou. Pegou a mão de seu pai para mudá-la da cabeça de Efraim para a cabeça de Manassés.
18 Ana nafada papa na nae, “Papa, e! Bosoꞌ tao leo naꞌ. Te Efraim nana fadiꞌ ria. Uluꞌ a ta ria fa. Papa ka muste fua lima ona ma neuꞌ Manase, aꞌa a laka na. Huu fo ana uluꞌ a hak na ria.”
18 E José disse ao pai: — Não assim, meu pai, pois o primogênito é este; ponha a mão direita sobre a cabeça dele.
19 Tehuu papan Yakob ta nau fa. Ana nae, “Ana on, e! Tebe au bubuluꞌ! Tehuu neuꞌ ko Manase dadi kahereꞌ, ma ria tititi-nonosin tamba dodouꞌ losaꞌ dadi lahenda nusa bauinaꞌ. Tehuu fadin Efraim neuꞌ ko kahereꞌ lena neme ria mai. Ma ria tititi-nonosin, neuꞌ ko dodouꞌ raan seli losaꞌ ara dadi lahenda nusa kahereꞌ dodouꞌ.”
19 Mas seu pai recusou e disse: — Eu sei, meu filho, eu sei. Ele também será um povo, também ele será grande. Mas o seu irmão menor será maior do que ele, e a sua descendência será uma multidão de nações.
20 Basa boe ma ana nafada ana sira dua nae, “Maneniko lahenda Israel hule Manetualain fee lahenda ua-naleꞌ, sira boe seseiꞌ emi dua nade mara. Neuꞌ ko ara hule rae, ‘Ela leoꞌ bea na Manetualain fee o ua-naleꞌ, sama leoꞌ Ana fee ua-naleꞌ neuꞌ Efraim no Manase.’ ”
20 Assim, os abençoou naquele dia, declarando: — Por vocês Israel abençoará, dizendo: “Deus faça com você como fez com Efraim e com Manassés.” E assim Israel pôs Efraim antes de Manassés.
21 Basa boe ma Yakob nafada Yusuf nae, “Ana ki on, e! Ta doo a soꞌ, te au mate. Tehuu neuꞌ ko Manetualain tulu-fali emi, ma noo faliꞌ emi leo bei-baꞌi mara nusa-namon meu.
21 Depois Israel disse a José: — Eis que estou morrendo, mas Deus estará com vocês e os fará voltar à terra de seus pais.
22 Tehuu besaꞌ ia, au bati fee o lena nemeꞌ aꞌa-fadi mara mai. Huu fo au fee tamba o leteꞌ nai dae Kanaꞌan, fo maulu na au alea an neme lahenda Amori ra mai, tepoꞌ fo au atati o si a.”
22 Dou a você uma parte a mais que a seus irmãos, um declive montanhoso, o qual tomei das mãos dos amorreus com a minha espada e com o meu arco.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 48, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.