Gênesis 47
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs NVI
1 — ausente —
1 José foi dar as notícias ao faraó: "Meu pai e meus irmãos chegaram de Canaã com suas ovelhas, seus bois e tudo o que lhes pertence, e estão agora em Gósen".
2 — ausente —
2 Depois escolheu cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Basa de maneꞌ a natane nae, “Emi nonoi-tataom ma ubeaꞌ?”
3 Perguntou-lhes o faraó: "Em que vocês trabalham? " Eles lhe responderam: "Teus servos são pastores, como os nossos antepassados".
4 Besaꞌ ia, fai hanas masalaeꞌ a nai dae Kanaꞌan losaꞌ ta hapu nanaaꞌ ma nau-aidoo soꞌ. Huu ria na, ami maiꞌ nusaꞌ ia fo leo lalai. Ami meni banda-manu mara boe. Besaꞌ ia ami hule neuꞌ papa mane fo fee ami leo nai dae Gosen, ela ami maboi banda-manu mara rai na.”
4 Disseram-lhe ainda: "Viemos morar aqui por uns tempos, porque a fome é rigorosa em Canaã, e os rebanhos de teus servos não têm pastagem. Agora, por favor, permite que teus servos se estabeleçam em Gósen".
5 Boe ma maneꞌ a nafada ria hihii-nanaun neuꞌ Yusuf nae, “Besaꞌ ia o papa ma no aꞌa-fadi mara rai ia so.
5 Então o faraó disse a José: "Seu pai e seus irmãos vieram a você,
6 De, ara bole tao nusaꞌ ia sama leoꞌ sira nusa-namo hehelin. Au bubuluꞌ dae Gosen, nana malole a naan seli nai nusaꞌ ia. De malole lenaꞌ ara leo reuꞌ na. Ma sira bea raboi ralelaꞌ banda no malole, sona ela sira boe urus au nuu kara reuꞌ na.”
6 e a terra do Egito está a sua disposição; faça com que seu pai e seus irmãos habitem na melhor parte da terra. Deixe-os morar em Gósen. E se você vê que alguns deles são competentes, coloque-os como responsáveis por meu rebanho".
7 Basa de Yusuf no papa na leo maneꞌ a reu, ela nalelaꞌ ana. Boe ma Yakob hule-haradoi neuꞌ Manetualain fo fee maneꞌ a ua-naleꞌ.
7 Então José levou seu pai Jacó ao faraó e o apresentou a ele. Depois Jacó abençoou o faraó,
8 Boe ma maneꞌ a natane Yakob nae, “Papa, teu mi hida ian so?”
8 e este lhe perguntou: "Quantos anos o senhor tem? "
9 Yakob nataa nae, “Au teu ki natun esa telu hulu so, tehuu au ta leo ahaniꞌ mamanaꞌ esaꞌ a. Au bei-baꞌi kara leo naꞌ boe. Maneniko nararaaꞌ ana noo si, sona au teuꞌ kara ta desi si fa. Tehuu henuꞌ noo doidoso.”
9 Jacó respondeu ao faraó: "São cento e trinta os anos da minha peregrinação. Foram poucos e difíceis e não chegam aos anos da peregrinação dos meus antepassados".
10 Basa de, Yakob nateꞌa maneꞌ a. Tehuu ana bei ta laꞌo fa, te ana hule bali fo Manetualain fee maneꞌ a ua-naleꞌ.
10 Então, Jacó abençoou o faraó e retirou-se.
11 Yusuf tuka maneꞌ a nafada na, de ana natudu fee si mamanaꞌ nai dae Gosen. Mamanaꞌ ria malole na seli. (Neuꞌ ko ara hule mamanaꞌ ria rae, ‘Rameses’.) Boe ma Yusuf papa na, ma aꞌa-fadi nara leo raroo reuꞌ na.
11 José instalou seu pai e seus irmãos e deu-lhes propriedade na melhor parte das terras do Egito, na região de Ramessés, conforme a ordem do faraó.
12 Yusuf boe sadia nanaaꞌ fee papa na, aꞌa-fadi nara, ro basa sao-ana nara, neme bauinaꞌ a mai losa aanaꞌ ara.
12 Providenciou também sustento para seu pai, para seus irmãos e para toda a sua família, de acordo com o número de filhos de cada um.
13 Fai laa-roes ria masalae naan seli, losaꞌ nai basa mamanaꞌ ara, nanaaꞌ taꞌa so. Neme Masir mai losa Kanaꞌan, lahenda ra roi mamaleꞌ ao nara so. Ara ta bisa roi-tao hata esa so boeꞌ, nana huu ramalaa raan seli.
13 Não havia mantimento em toda a região, pois a fome era rigorosa; tanto o Egito como Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Basa lahenda reme basa mamanaꞌ nai Masir, ma basa mamanaꞌ nai Kanaꞌan, mai fo asa nanaaꞌ nai Yusuf. Boe ma ana nabubua na katemaꞌ doiꞌ sira, de neu peda si reuꞌ maneꞌ a uma na.
14 José recolheu toda a prata que circulava no Egito e em Canaã, dada como pagamento do trigo que o povo comprava, e levou-a ao palácio do faraó.
15 Tepoꞌ ria lahenda Masir ro lahenda Kanaꞌan ara basa doi nara so. Huu ria na, ara ta bisa asa nanaaꞌ soꞌ. Boe ma ara mai rasare Yusuf, de hule rae, “Papa wakil, e! Fee ami nanaaꞌ dei, ela bosoꞌ ami mate no laas. Te ami doi mara basa si so.”
15 Quando toda a prata do Egito e de Canaã se esgotou, todos os egípcios foram suplicar a José: "Dá-nos comida! Não nos deixes morrer só porque a nossa prata acabou".
16 Boe ma Yusuf nataa nae, “Maneniko tebe emi doiꞌ taꞌa, sona tao leo iaꞌ: fee emi banda-manum leo au mai, fo seluꞌ neuꞌ nanaaꞌ.”
16 E José lhes disse: "Tragam então os seus rebanhos, e em troca lhes darei trigo, uma vez que a prata de vocês acabou".
17 Basa de ara fee banda-manu nara leo Yusuf reu, fo seluꞌ neuꞌ nanaaꞌ. Riꞌ sira dara nara, bibi, sapi ma keledei nara. Nana huu teuꞌ ria, Yusuf helu nae leoꞌ na so.
17 E trouxeram a José os rebanhos, e ele deu-lhes trigo em troca de cavalos, ovelhas, bois e jumentos. Durante aquele ano inteiro ele os sustentou em troca de todos os seus rebanhos.
18 Natafali teuꞌ a, boe ma ara leo Yusuf mai rae, “Papa wakil, e! Ami tui teaꞌ ia so. Ami doi mara, ma banda mara, papa seluꞌ ma katemaꞌ asa so. Besaꞌ ia ta hapu hata esa so boeꞌ. Ela noi ami ao-ina ma, ma oe-dae mara so.
18 O ano passou, e no ano seguinte voltaram a José, dizendo: "Não temos como esconder de ti, meu senhor, que uma vez que a nossa prata acabou e os nossos rebanhos lhe pertencem, nada mais nos resta para oferecer, a não ser os nossos próprios corpos e as nossas terras.
19 Bosoꞌ mataaꞌ ami mate. Maneniko ami mate, sona bea urus dae sira bali? Malole lenaꞌ ami dadi ata fee papa wakil. Ma papa boe hai ma ami oe-dae mara, fo soa si. Basa nana papa fee bini-kee, fo ami sele-tande fee papa. Basa nana ami sosotam, ma ami oe-daem ria, papa kati ni neniꞌ nanaaꞌ. Sadi bosoꞌ ami mate!”
19 Não deixes que morramos e que as nossas terras pereçam diante dos teus olhos! Compra-nos, juntamente com as terras, em troca de trigo, e nós, com as nossas terras, seremos escravos do faraó. Dá-nos sementes para que sobrevivamos e não morramos de fome, a fim de que a terra não fique desolada".
20 Huu no fai laa-roes boe-boe masalaeꞌ a, de lahenda Masir seꞌo heni oe-dae nara. Boe ma Yusuf asa na katemaꞌ dae nai Masir fo dadi neuꞌ maneꞌ a posakan.
20 Assim, José comprou todas as terras do Egito para o faraó. Todos os egípcios tiveram que vender os seus campos, pois a fome os obrigou a isso. A terra tornou-se propriedade do faraó.
21 No ria na, de basa anaraun Masir dadi reuꞌ maneꞌ a atan.
21 Quanto ao povo, José o reduziu à servidão, de uma à outra extremidade do Egito.
22 Tehuu Yusuf ta asa malaka agama ra oe-daen fa, nana huu maneꞌ a fee si nanaaꞌ naroo. Huu ria na, de ara ta parluu seꞌo sira oe-dae nara.
22 Somente as terras dos sacerdotes não foram compradas, porque, por lei, esses recebiam sustento regular do faraó, e disso viviam. Por isso não tiveram que vender as suas terras.
23 Tepoꞌ ria boe, Yusuf dedea no anaraun ara nae, “Besaꞌ ia emi dadi meuꞌ maneꞌ a atan so. Emi oe-dae mara boe, au asa a katemaꞌ asa, fee maneꞌ a so. De, emi hai ma bini-kee ia ra, fo meu sele neuꞌ dae sira leo.
23 Então José disse ao povo: "Ouçam! Hoje comprei vocês e suas terras para o faraó; aqui estão as sementes para que cultivem a terra.
24 Basa fo etu-oru, sona emi bati neuꞌ babatiꞌ lima. Babatiꞌ esa meni fee maneꞌ a. Ma sisa babatiꞌ haa nana mabini, ma emi mo kileoboboki mara mia.”
24 Mas vocês darão a quinta parte das suas colheitas ao faraó. Os outros quatro quintos ficarão para vocês como sementes para os campos e como alimento para vocês, seus filhos e os que vivem em suas casas".
25 Boe ma ara rataa rae, “Papa fee ami sodaꞌ a so, huu ria na ami hule makasi dodouꞌ. Ami nau dadi meuꞌ papa maneꞌ ata ma.”
25 Eles disseram: "Meu senhor, tu nos salvaste a vida. Visto que nos favoreceste, seremos escravos do faraó".
26 Basa de Yusuf tao atoran ria dadi neuꞌ hadas nai nusa Masir. Huu ria na, neme basa hade fo anaraun ara oru, sona ara bati neuꞌ babatiꞌ lima. Babatiꞌ esa ara fee maneꞌ a. Ara soa babatiꞌ haa. Adaꞌ noi malaka agama ra oe-daen, sona ta dadi reuꞌ maneꞌ a nuun fa. Yusuf atoran ria ara bei pake raroon losaꞌ besaꞌ ia.
26 Assim, quanto à terra, José estabeleceu o seguinte decreto no Egito, que permanece até hoje: Um quinto da produção pertence ao faraó. Somente as terras dos sacerdotes não se tornaram propriedade do faraó.
27 Mulai neme naꞌ mai, boe ma lahenda Israel ara leo rahaniꞌ Masir, nai dae Gosen. Ara dadi lahenda kamasuꞌi, ma tititi-nonosi nara tamba dodouꞌ.
27 Os israelitas se estabeleceram no Egito, na região de Gósen. Lá adquiriram propriedades, foram prolíferos e multiplicaram-se muito.
28 Nai Masir, Yakob bei nasoda seluꞌ teuꞌ sanahulu hitu, losaꞌ ria teun natun esa haa hulu hitu.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, e os anos da sua vida chegaram a cento e quarenta e sete.
29 Basa de fai mamate na naneneaꞌ so, boe ma ana naloo na Yusuf de nafadan nae, “Ana Usu, e! Au namemeda ka nana ta dooꞌ a soꞌ, te Manetualain naloo nafaliꞌ au. De au hule, maneniko sue au, sona o soo-supa, fo bosoꞌ matoi au nai dae Masir ia.
29 Aproximando-se a hora da sua morte, Israel chamou seu filho José e lhe disse: "Se quer agradar-me, ponha a mão debaixo da minha coxa e prometa que será bondoso e fiel comigo: Não me sepulte no Egito.
30 O muste muni faliꞌ au popora ka leo ita bei-baꞌin mamana roo-raten. Fo matoi au nai naa. Ria nana papa hihii-nanaun!”
30 Quando eu descansar com meus pais, leve-me daqui do Egito e sepulte-me junto a eles". José respondeu: "Farei como o senhor me pede".
31 Boe ma Yakob dedea nae, “Kalu leoꞌ na, sona besaꞌ ia o soo-supa dei, mae o tuka papa hihii-nanaun.”
31 Mas Jacó insistiu: "Jure-me". E José lhe jurou, e Israel curvou-se apoiado em seu bordão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.