Gênesis 47
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs BKJ
1 — ausente —
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 Basa de maneꞌ a natane nae, “Emi nonoi-tataom ma ubeaꞌ?”
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Besaꞌ ia, fai hanas masalaeꞌ a nai dae Kanaꞌan losaꞌ ta hapu nanaaꞌ ma nau-aidoo soꞌ. Huu ria na, ami maiꞌ nusaꞌ ia fo leo lalai. Ami meni banda-manu mara boe. Besaꞌ ia ami hule neuꞌ papa mane fo fee ami leo nai dae Gosen, ela ami maboi banda-manu mara rai na.”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Boe ma maneꞌ a nafada ria hihii-nanaun neuꞌ Yusuf nae, “Besaꞌ ia o papa ma no aꞌa-fadi mara rai ia so.
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 De, ara bole tao nusaꞌ ia sama leoꞌ sira nusa-namo hehelin. Au bubuluꞌ dae Gosen, nana malole a naan seli nai nusaꞌ ia. De malole lenaꞌ ara leo reuꞌ na. Ma sira bea raboi ralelaꞌ banda no malole, sona ela sira boe urus au nuu kara reuꞌ na.”
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Basa de Yusuf no papa na leo maneꞌ a reu, ela nalelaꞌ ana. Boe ma Yakob hule-haradoi neuꞌ Manetualain fo fee maneꞌ a ua-naleꞌ.
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 Boe ma maneꞌ a natane Yakob nae, “Papa, teu mi hida ian so?”
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Yakob nataa nae, “Au teu ki natun esa telu hulu so, tehuu au ta leo ahaniꞌ mamanaꞌ esaꞌ a. Au bei-baꞌi kara leo naꞌ boe. Maneniko nararaaꞌ ana noo si, sona au teuꞌ kara ta desi si fa. Tehuu henuꞌ noo doidoso.”
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 Basa de, Yakob nateꞌa maneꞌ a. Tehuu ana bei ta laꞌo fa, te ana hule bali fo Manetualain fee maneꞌ a ua-naleꞌ.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Yusuf tuka maneꞌ a nafada na, de ana natudu fee si mamanaꞌ nai dae Gosen. Mamanaꞌ ria malole na seli. (Neuꞌ ko ara hule mamanaꞌ ria rae, ‘Rameses’.) Boe ma Yusuf papa na, ma aꞌa-fadi nara leo raroo reuꞌ na.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Yusuf boe sadia nanaaꞌ fee papa na, aꞌa-fadi nara, ro basa sao-ana nara, neme bauinaꞌ a mai losa aanaꞌ ara.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Fai laa-roes ria masalae naan seli, losaꞌ nai basa mamanaꞌ ara, nanaaꞌ taꞌa so. Neme Masir mai losa Kanaꞌan, lahenda ra roi mamaleꞌ ao nara so. Ara ta bisa roi-tao hata esa so boeꞌ, nana huu ramalaa raan seli.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Basa lahenda reme basa mamanaꞌ nai Masir, ma basa mamanaꞌ nai Kanaꞌan, mai fo asa nanaaꞌ nai Yusuf. Boe ma ana nabubua na katemaꞌ doiꞌ sira, de neu peda si reuꞌ maneꞌ a uma na.
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Tepoꞌ ria lahenda Masir ro lahenda Kanaꞌan ara basa doi nara so. Huu ria na, ara ta bisa asa nanaaꞌ soꞌ. Boe ma ara mai rasare Yusuf, de hule rae, “Papa wakil, e! Fee ami nanaaꞌ dei, ela bosoꞌ ami mate no laas. Te ami doi mara basa si so.”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 Boe ma Yusuf nataa nae, “Maneniko tebe emi doiꞌ taꞌa, sona tao leo iaꞌ: fee emi banda-manum leo au mai, fo seluꞌ neuꞌ nanaaꞌ.”
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Basa de ara fee banda-manu nara leo Yusuf reu, fo seluꞌ neuꞌ nanaaꞌ. Riꞌ sira dara nara, bibi, sapi ma keledei nara. Nana huu teuꞌ ria, Yusuf helu nae leoꞌ na so.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 Natafali teuꞌ a, boe ma ara leo Yusuf mai rae, “Papa wakil, e! Ami tui teaꞌ ia so. Ami doi mara, ma banda mara, papa seluꞌ ma katemaꞌ asa so. Besaꞌ ia ta hapu hata esa so boeꞌ. Ela noi ami ao-ina ma, ma oe-dae mara so.
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 Bosoꞌ mataaꞌ ami mate. Maneniko ami mate, sona bea urus dae sira bali? Malole lenaꞌ ami dadi ata fee papa wakil. Ma papa boe hai ma ami oe-dae mara, fo soa si. Basa nana papa fee bini-kee, fo ami sele-tande fee papa. Basa nana ami sosotam, ma ami oe-daem ria, papa kati ni neniꞌ nanaaꞌ. Sadi bosoꞌ ami mate!”
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 Huu no fai laa-roes boe-boe masalaeꞌ a, de lahenda Masir seꞌo heni oe-dae nara. Boe ma Yusuf asa na katemaꞌ dae nai Masir fo dadi neuꞌ maneꞌ a posakan.
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 No ria na, de basa anaraun Masir dadi reuꞌ maneꞌ a atan.
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Tehuu Yusuf ta asa malaka agama ra oe-daen fa, nana huu maneꞌ a fee si nanaaꞌ naroo. Huu ria na, de ara ta parluu seꞌo sira oe-dae nara.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 Tepoꞌ ria boe, Yusuf dedea no anaraun ara nae, “Besaꞌ ia emi dadi meuꞌ maneꞌ a atan so. Emi oe-dae mara boe, au asa a katemaꞌ asa, fee maneꞌ a so. De, emi hai ma bini-kee ia ra, fo meu sele neuꞌ dae sira leo.
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 Basa fo etu-oru, sona emi bati neuꞌ babatiꞌ lima. Babatiꞌ esa meni fee maneꞌ a. Ma sisa babatiꞌ haa nana mabini, ma emi mo kileoboboki mara mia.”
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Boe ma ara rataa rae, “Papa fee ami sodaꞌ a so, huu ria na ami hule makasi dodouꞌ. Ami nau dadi meuꞌ papa maneꞌ ata ma.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Basa de Yusuf tao atoran ria dadi neuꞌ hadas nai nusa Masir. Huu ria na, neme basa hade fo anaraun ara oru, sona ara bati neuꞌ babatiꞌ lima. Babatiꞌ esa ara fee maneꞌ a. Ara soa babatiꞌ haa. Adaꞌ noi malaka agama ra oe-daen, sona ta dadi reuꞌ maneꞌ a nuun fa. Yusuf atoran ria ara bei pake raroon losaꞌ besaꞌ ia.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Mulai neme naꞌ mai, boe ma lahenda Israel ara leo rahaniꞌ Masir, nai dae Gosen. Ara dadi lahenda kamasuꞌi, ma tititi-nonosi nara tamba dodouꞌ.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Nai Masir, Yakob bei nasoda seluꞌ teuꞌ sanahulu hitu, losaꞌ ria teun natun esa haa hulu hitu.
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 Basa de fai mamate na naneneaꞌ so, boe ma ana naloo na Yusuf de nafadan nae, “Ana Usu, e! Au namemeda ka nana ta dooꞌ a soꞌ, te Manetualain naloo nafaliꞌ au. De au hule, maneniko sue au, sona o soo-supa, fo bosoꞌ matoi au nai dae Masir ia.
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 O muste muni faliꞌ au popora ka leo ita bei-baꞌin mamana roo-raten. Fo matoi au nai naa. Ria nana papa hihii-nanaun!”
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 Boe ma Yakob dedea nae, “Kalu leoꞌ na, sona besaꞌ ia o soo-supa dei, mae o tuka papa hihii-nanaun.”
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.