Gênesis 47

Rote Rikou Alkitab (RGU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 — ausente —
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 — ausente —
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Basa de maneꞌ a natane nae, “Emi nonoi-tataom ma ubeaꞌ?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Besaꞌ ia, fai hanas masalaeꞌ a nai dae Kanaꞌan losaꞌ ta hapu nanaaꞌ ma nau-aidoo soꞌ. Huu ria na, ami maiꞌ nusaꞌ ia fo leo lalai. Ami meni banda-manu mara boe. Besaꞌ ia ami hule neuꞌ papa mane fo fee ami leo nai dae Gosen, ela ami maboi banda-manu mara rai na.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Boe ma maneꞌ a nafada ria hihii-nanaun neuꞌ Yusuf nae, “Besaꞌ ia o papa ma no aꞌa-fadi mara rai ia so.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 De, ara bole tao nusaꞌ ia sama leoꞌ sira nusa-namo hehelin. Au bubuluꞌ dae Gosen, nana malole a naan seli nai nusaꞌ ia. De malole lenaꞌ ara leo reuꞌ na. Ma sira bea raboi ralelaꞌ banda no malole, sona ela sira boe urus au nuu kara reuꞌ na.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Basa de Yusuf no papa na leo maneꞌ a reu, ela nalelaꞌ ana. Boe ma Yakob hule-haradoi neuꞌ Manetualain fo fee maneꞌ a ua-naleꞌ.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Boe ma maneꞌ a natane Yakob nae, “Papa, teu mi hida ian so?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Yakob nataa nae, “Au teu ki natun esa telu hulu so, tehuu au ta leo ahaniꞌ mamanaꞌ esaꞌ a. Au bei-baꞌi kara leo naꞌ boe. Maneniko nararaaꞌ ana noo si, sona au teuꞌ kara ta desi si fa. Tehuu henuꞌ noo doidoso.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Basa de, Yakob nateꞌa maneꞌ a. Tehuu ana bei ta laꞌo fa, te ana hule bali fo Manetualain fee maneꞌ a ua-naleꞌ.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Yusuf tuka maneꞌ a nafada na, de ana natudu fee si mamanaꞌ nai dae Gosen. Mamanaꞌ ria malole na seli. (Neuꞌ ko ara hule mamanaꞌ ria rae, ‘Rameses’.) Boe ma Yusuf papa na, ma aꞌa-fadi nara leo raroo reuꞌ na.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Yusuf boe sadia nanaaꞌ fee papa na, aꞌa-fadi nara, ro basa sao-ana nara, neme bauinaꞌ a mai losa aanaꞌ ara.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Fai laa-roes ria masalae naan seli, losaꞌ nai basa mamanaꞌ ara, nanaaꞌ taꞌa so. Neme Masir mai losa Kanaꞌan, lahenda ra roi mamaleꞌ ao nara so. Ara ta bisa roi-tao hata esa so boeꞌ, nana huu ramalaa raan seli.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Basa lahenda reme basa mamanaꞌ nai Masir, ma basa mamanaꞌ nai Kanaꞌan, mai fo asa nanaaꞌ nai Yusuf. Boe ma ana nabubua na katemaꞌ doiꞌ sira, de neu peda si reuꞌ maneꞌ a uma na.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Tepoꞌ ria lahenda Masir ro lahenda Kanaꞌan ara basa doi nara so. Huu ria na, ara ta bisa asa nanaaꞌ soꞌ. Boe ma ara mai rasare Yusuf, de hule rae, “Papa wakil, e! Fee ami nanaaꞌ dei, ela bosoꞌ ami mate no laas. Te ami doi mara basa si so.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Boe ma Yusuf nataa nae, “Maneniko tebe emi doiꞌ taꞌa, sona tao leo iaꞌ: fee emi banda-manum leo au mai, fo seluꞌ neuꞌ nanaaꞌ.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Basa de ara fee banda-manu nara leo Yusuf reu, fo seluꞌ neuꞌ nanaaꞌ. Riꞌ sira dara nara, bibi, sapi ma keledei nara. Nana huu teuꞌ ria, Yusuf helu nae leoꞌ na so.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Natafali teuꞌ a, boe ma ara leo Yusuf mai rae, “Papa wakil, e! Ami tui teaꞌ ia so. Ami doi mara, ma banda mara, papa seluꞌ ma katemaꞌ asa so. Besaꞌ ia ta hapu hata esa so boeꞌ. Ela noi ami ao-ina ma, ma oe-dae mara so.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Bosoꞌ mataaꞌ ami mate. Maneniko ami mate, sona bea urus dae sira bali? Malole lenaꞌ ami dadi ata fee papa wakil. Ma papa boe hai ma ami oe-dae mara, fo soa si. Basa nana papa fee bini-kee, fo ami sele-tande fee papa. Basa nana ami sosotam, ma ami oe-daem ria, papa kati ni neniꞌ nanaaꞌ. Sadi bosoꞌ ami mate!”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Huu no fai laa-roes boe-boe masalaeꞌ a, de lahenda Masir seꞌo heni oe-dae nara. Boe ma Yusuf asa na katemaꞌ dae nai Masir fo dadi neuꞌ maneꞌ a posakan.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 No ria na, de basa anaraun Masir dadi reuꞌ maneꞌ a atan.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Tehuu Yusuf ta asa malaka agama ra oe-daen fa, nana huu maneꞌ a fee si nanaaꞌ naroo. Huu ria na, de ara ta parluu seꞌo sira oe-dae nara.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Tepoꞌ ria boe, Yusuf dedea no anaraun ara nae, “Besaꞌ ia emi dadi meuꞌ maneꞌ a atan so. Emi oe-dae mara boe, au asa a katemaꞌ asa, fee maneꞌ a so. De, emi hai ma bini-kee ia ra, fo meu sele neuꞌ dae sira leo.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Basa fo etu-oru, sona emi bati neuꞌ babatiꞌ lima. Babatiꞌ esa meni fee maneꞌ a. Ma sisa babatiꞌ haa nana mabini, ma emi mo kileoboboki mara mia.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Boe ma ara rataa rae, “Papa fee ami sodaꞌ a so, huu ria na ami hule makasi dodouꞌ. Ami nau dadi meuꞌ papa maneꞌ ata ma.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Basa de Yusuf tao atoran ria dadi neuꞌ hadas nai nusa Masir. Huu ria na, neme basa hade fo anaraun ara oru, sona ara bati neuꞌ babatiꞌ lima. Babatiꞌ esa ara fee maneꞌ a. Ara soa babatiꞌ haa. Adaꞌ noi malaka agama ra oe-daen, sona ta dadi reuꞌ maneꞌ a nuun fa. Yusuf atoran ria ara bei pake raroon losaꞌ besaꞌ ia.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Mulai neme naꞌ mai, boe ma lahenda Israel ara leo rahaniꞌ Masir, nai dae Gosen. Ara dadi lahenda kamasuꞌi, ma tititi-nonosi nara tamba dodouꞌ.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Nai Masir, Yakob bei nasoda seluꞌ teuꞌ sanahulu hitu, losaꞌ ria teun natun esa haa hulu hitu.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Basa de fai mamate na naneneaꞌ so, boe ma ana naloo na Yusuf de nafadan nae, “Ana Usu, e! Au namemeda ka nana ta dooꞌ a soꞌ, te Manetualain naloo nafaliꞌ au. De au hule, maneniko sue au, sona o soo-supa, fo bosoꞌ matoi au nai dae Masir ia.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 O muste muni faliꞌ au popora ka leo ita bei-baꞌin mamana roo-raten. Fo matoi au nai naa. Ria nana papa hihii-nanaun!”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Boe ma Yakob dedea nae, “Kalu leoꞌ na, sona besaꞌ ia o soo-supa dei, mae o tuka papa hihii-nanaun.”
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.