Gênesis 42

Rote Rikou Alkitab (RGU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tepoꞌ ria, papa Yakob namanene lahenda rae hapu hade nai Masir, de ana nafada ana nara nae, “Ana kara, ee! Ubeaꞌ taon de emi matuuꞌ moi mamakokoaꞌ a leo iaꞌ!
1 Sabedor Jacó de que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: Por que estais aí a olhar uns para os outros?
2 Au amanene so rae, hapu nanaaꞌ nai Masir. Malole lenaꞌ emi meu asa nai naa dei, fo ela ita bosoꞌ mate huu laas a.”
2 E ajuntou: Tenho ouvido que há cereais no Egito; descei até lá e comprai-nos deles, para que vivamos e não morramos.
3 Basa boe ma, Yusuf aꞌan sanahulu si, rahehere ao nara fo sakaꞌ reu asa nanaaꞌ nai Masir.
3 Então, desceram dez dos irmãos de José, para comprar cereal do Egito.
4 Tehuu Yakob ta nau poꞌi Yusuf fadin, Benyamin fo no aꞌa nara reu belaꞌ a. Ana afi nae, “Bosoꞌ losa anaꞌ ria hapu soe bali!”
4 A Benjamim, porém, irmão de José, não enviou Jacó na companhia dos irmãos, porque dizia: Para que não lhe suceda, acaso, algum desastre.
5 Huu no lahenda nai basa mamanaꞌ ara ramanene so, rae hapu nanaaꞌ nai Masir, de lahenda dodouꞌ reu asa nai naa. Fai laas ria boe, losa nai dae Kanaꞌan. Basa de Yakob ana nara boe tuka reu asa nai naa.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel; porque havia fome na terra de Canaã.
6 Tepoꞌ ria, Yusuf dadi neuꞌ maneꞌ a lima boa ona na nai Masir so. Maneniko lahenda reme basa mamanaꞌ ara mai fo asa hade, sona Yusuf riꞌ seꞌo fee si. Huu ria na, fai fo aꞌa nara losa, ara reu sundaꞌ undulaka nara, fee hada-horomata neuꞌ ana, losaꞌ mata-idu nara neta dae a.
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra; e os irmãos de José vieram e se prostraram rosto em terra, perante ele.
7 — ausente —
7 Vendo José a seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer, e lhes falou asperamente, e lhes perguntou: Donde vindes? Responderam: Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 — ausente —
8 José reconheceu os irmãos; porém eles não o reconheceram.
9 Basa de Yusuf nafarene maꞌulu na meis na. De ana nabibiiꞌ asa nae, “Au ta amahere fa! Tantu emi basa ia nana manalalafa. Emi mai lalafa dae Masir eno-maan, basa nana matafali mai suu ami, hete!”
9 Então, se lembrou José dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: Vós sois espiões e viestes para ver os pontos fracos da terra.
10 Tehuu ara rataa rae, “Taꞌa, papa! Ami ia nana adaꞌ noi papa lahenda nadedenum. Tebe-tebe ami adaꞌ noi mai asa nanaaꞌ.
10 Responderam-lhe: Não, senhor meu; mas vieram os teus servos para comprar mantimento.
11 Ami basa ia nana papaꞌ esa. Ami ta manalalafa fa, papa! Ami lahenda roo-tetuꞌ.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; os teus servos não são espiões.
12 Tehuu Yusuf dedea nasapaa nae, “Hee! Emi dedea fufudiꞌ! Bosoꞌ mapuputaꞌ au! Tebe emi ia nana manalalafa. Tantu emi mai lalafa nusaꞌ ia eno-maan.”
12 Ele, porém, lhes respondeu: Nada disso; pelo contrário, viestes para ver os pontos fracos da terra.
13 Basa de, ara radedea laka rae, “Taꞌa, papa wakil! Ami adaꞌ noi papa lahenda nadedenum! Ami meme dae Kanaꞌan mai. Ami lahenda sanahulu dua. Ami basa papaꞌ esa. Ami fadi mateꞌa tei-susu ma foa elan no ami papa ma. Ma ami fadim esa, neꞌes ana so.”
13 Eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, outro já não existe.
14 Yusuf nataa natafaliꞌ nae, “Taꞌa! Tebe leoꞌ bisinaaꞌ a hata fo au afada a! Emi ia nana memaꞌ manalalafa.
14 Então, lhes falou José: É como já vos disse: sois espiões.
15 Au nau soba emi, ela au bubuluꞌ ae bisinaꞌ a emi dedeam ria, tebe do taꞌa. Au soo-supa! Maneniko emi fadi mateꞌa tei-susum ria ta leo iaꞌ mai fa, sona emi ta bisa laꞌo ela nusaꞌ ia!
15 Nisto sereis provados: pela vida de Faraó, daqui não saireis, sem que primeiro venha o vosso irmão mais novo.
16 De, emi here ma lahenda esa, fo neu nala emi fadi mateꞌa tei-susum ria leo iaꞌ mai. Fekeꞌ ara, sona au ena si. Au nau ita emi dedea tetebeꞌ do taꞌa. Maneniko taꞌa, sona memaꞌ tebe emi manalalafa.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão; vós ficareis detidos para que sejam provadas as vossas palavras, se há verdade no que dizeis; ou se não, pela vida de Faraó, sois espiões.
17 Basa de, Yusuf nadenu fo ena si faiꞌ telu nai uma huhukuꞌ a.
17 E os meteu juntos em prisão três dias.
18 Fai katelu na, boe ma Yusuf neu dedea no si rai uma huhukuꞌ daleꞌ nae, “Lahenda esa aun biiꞌ neuꞌ Manetualain. Ma au tuka aroo Ria hihii-nanaun. De ela emi bisa masoda, au nau poꞌi emi. Tehuu no naeetuꞌ esa.
18 Ao terceiro dia, disse-lhes José: Fazei o seguinte e vivereis, pois temo a Deus.
19 Maneniko emi tui teaꞌ, sona emi musti matudu fee au buti. Eno na leo iaꞌ: au ena ahere lahenda esa adaꞌ bui dale. Fekeꞌ ara fali fo meni fee kileoboboki mara nanaaꞌ. Huu fo ara rahani emi fali meni nanaaꞌ.
19 Se sois homens honestos, fique detido um de vós na casa da vossa prisão; vós outros ide, levai cereal para suprir a fome das vossas casas.
20 Basa sona moo emi fadim ria mai, ela dadi buti nae emi nana lahenda roo-tetuꞌ. Fo ela au bosoꞌ huku amate emi.”
20 E trazei-me vosso irmão mais novo, com o que serão verificadas as vossas palavras, e não morrereis. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Basa de, ara dedea raoꞌ rae, “Besaꞌ ia ita hapu babalaꞌ neme maulu na ita sala na, fo riꞌ taon neuꞌ ita fadi na a. Ita tita ni doidoso naan seli so, losaꞌ ana hule tutulu-fafali, tehuu ita ta tao daleꞌ neuꞌ ana. Huu ria na, de besaꞌ ia ita doidoso leoꞌ ia.”
21 Então, disseram uns aos outros: Na verdade, somos culpados, no tocante a nosso irmão, pois lhe vimos a angústia da alma, quando nos rogava, e não lhe acudimos; por isso, nos vem esta ansiedade.
22 Boe ma Ruben nafarereneꞌ fee si nae, “Ae, Fadi kara, e! Maulu na au asalaꞌe emi, fo bosoꞌ tatao anaꞌ ria, hete! Tehuu emi ta tao daleꞌ neuꞌ au dedea-nafada ki ria. De, besaꞌ ia ita hapu huhukuꞌ nana huu ita lepa-tasaa ta Yusuf daa na.”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos disse eu: Não pequeis contra o jovem? E não me quisestes ouvir. Pois vedes aí que se requer de nós o seu sangue.
23 Ara dedea rae leoꞌ na, tehuu ta bubuluꞌ rae, Yusuf nala sira dedea na. Nana huu, Yusuf dedea no si pake dedea Masir, basa nana mana nesimata a salin leo dedea Ibrani neu.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por intérprete.
24 Yusuf namanene si dedea rae leoꞌ na, boe ma ana foa ela si, de mesaꞌ ana neu dola nai mamana fekeꞌ. Ana dola basa, boe ma fali seluꞌ leo aꞌa nara neu. Basa de nadenu lahenda ra heke ra Simeon nai toranoo nara matan.
24 E, retirando-se deles, chorou; depois, tornando, lhes falou; tomou a Simeão dentre eles e o algemou na presença deles.
25 Basa boe ma, Yusuf pareta pagawe nara, fo radai hade neuꞌ aꞌa nara karong nara, ma peda faliꞌ sira esaꞌko doin neuꞌ karong nara bafan. Ana nadenu fo fee si tua-lepa boe. De, pagawe sira tao tuka Yusuf pareta na.
25 Ordenou José que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho; e assim lhes foi feito.
26 Basa ria boe ma, Yusuf aꞌa nara fua hade karong ara reuꞌ keledei nara. Basa de ara fali reus.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Nai eno taladaꞌ ara hahae ao nara. Boe ma esa nemeꞌ sira mai sefi karong na, fo nau hani keledei na. Tehuu ana nita doi na manafuaꞌ nai hade lain.
27 Abrindo um deles o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, deu com o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Ana kekes ara! Ana naloo aꞌa nara nae, “Awii! Mai mitaꞌ ia dei. Ita soe ia so! Ara fee faliꞌ au doi ka nai au karong ka.”
28 Então, disse aos irmãos: Devolveram o meu dinheiro; aqui está na boca do saco de cereal. Desfaleceu-lhes o coração, e, atemorizados, entreolhavam-se, dizendo: Que é isto que Deus nos fez?
29 Basa de ara laꞌo raroo. Losa Kanaꞌan, boe ma ara tui papa na basa-basan fo laꞌe si a.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Ara tui rae, “Papa, e! Mane Masir lima boa onan ria talalu naan seli. Dedea-nafadan meruꞌ-meruꞌ mesan. Ana neo ami nae, ami meu lalafa ria nusa na.
30 O homem, o senhor da terra, falou conosco asperamente e nos tratou como espiões da terra.
31 Tehuu ami mataa mae, ‘Taꞌa! Ami tui teaꞌ. Ami ta lahenda manalalafa fa.
31 Dissemos-lhe: Somos homens honestos; não somos espiões;
32 Ami lahenda malole. Ami basa lahenda sanahulu dua. Ami papaꞌ esa. Tehuu esa neꞌe sana so, ma mateꞌa tei-susuꞌ a foa elan no ami papa ma nai Kanaꞌan.’
32 somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Basa boe ma malaka ria nae, ‘Au nau soba emi ia tui teaꞌ do taꞌa! Emi muste foa ela esa nahaniꞌ ia. Fekeꞌ ara fali, meni hade fee kileoboboki mara, ela bosoꞌ mates no laas a.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que sois homens honestos: deixai comigo um de vossos irmãos, tomai o cereal para remediar a fome de vossas casas e parti;
34 Emi muste mo fadi ma mai dei. No ria na, besaꞌ ko au bubuluꞌ ae emi ta manalalafa fa, tehuu memaꞌ emi lahenda roos. Basa sona besaꞌ ko poꞌi emi toranoom fo au ena ni a. Ma au fee emi lelaꞌ, fo emi bole leo beaꞌ meu a, nai nusaꞌ ia.’ ”
34 trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espiões, mas homens honestos. Então, vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Tui basa, boe ma ara ofe karong ara isi nara. Te ara kekes ara, huu fo esaꞌko nitaꞌ doin bei hapun nai sira karong nara. Yakob no ana nara rita leoꞌ na, boe ma ara bii raan seli.
35 Aconteceu que, despejando eles os sacos de cereal, eis cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal; e viram as trouxinhas com o dinheiro, eles e seu pai, e temeram.
36 Boe ma, Yakob dedea no ana nara nae, “Emi nanatao mamopo au ana kara so. Yusuf neꞌes ana so. Basa de, Simeon boe leoꞌ na. Besaꞌ ia emi nau mo Benyamin bali? Tebe-tebe emi nau tao doidoso fee au!”
36 Então, lhes disse Jacó, seu pai: Tendes-me privado de filhos: José já não existe, Simeão não está aqui, e ides levar a Benjamim! Todas estas coisas me sobrevêm.
37 Boe ma Ruben dedea no papa na nae, “Papa, e! Fee au oo Benyamin leo. Au riꞌ lepa-asaa an. Au helu, neuꞌ ko au oo faliꞌ ana leo papa ka mai. Tehuu maneniko taꞌa, sona ela papa ka maisa au ana tou ki dua si.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: Mata os meus dois filhos, se to não tornar a trazer; entrega-mo, e eu to restituirei.
38 Tehuu Yakob nafada natafaliꞌ nae, “Ta bisa fa! Emi ta bole moo Benyamin. Ria aꞌan Yusuf, maten so. Besaꞌ ia ela noi ria mesaꞌ ana. Maneniko ria boe hapu soe nai eno taladaꞌ, emi tao au susa losaꞌ loe dae boloꞌ a.”
38 Ele, porém, disse: Meu filho não descerá convosco; seu irmão é morto, e ele ficou só; se lhe sucede algum desastre no caminho por onde fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.