Gênesis 42

Rote Rikou Alkitab (RGU) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Tepoꞌ ria, papa Yakob namanene lahenda rae hapu hade nai Masir, de ana nafada ana nara nae, “Ana kara, ee! Ubeaꞌ taon de emi matuuꞌ moi mamakokoaꞌ a leo iaꞌ!
1 Vendo então Jacó que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 Au amanene so rae, hapu nanaaꞌ nai Masir. Malole lenaꞌ emi meu asa nai naa dei, fo ela ita bosoꞌ mate huu laas a.”
2 Disse mais: Eis que tenho ouvido que há mantimentos no Egito; descei para lá, e comprai-nos dali, para que vivamos e não morramos.
3 Basa boe ma, Yusuf aꞌan sanahulu si, rahehere ao nara fo sakaꞌ reu asa nanaaꞌ nai Masir.
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 Tehuu Yakob ta nau poꞌi Yusuf fadin, Benyamin fo no aꞌa nara reu belaꞌ a. Ana afi nae, “Bosoꞌ losa anaꞌ ria hapu soe bali!”
4 A Benjamim, porém, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, porque dizia: Para que lhe não suceda, porventura, algum desastre.
5 Huu no lahenda nai basa mamanaꞌ ara ramanene so, rae hapu nanaaꞌ nai Masir, de lahenda dodouꞌ reu asa nai naa. Fai laas ria boe, losa nai dae Kanaꞌan. Basa de Yakob ana nara boe tuka reu asa nai naa.
5 Assim, entre os que iam lá foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 Tepoꞌ ria, Yusuf dadi neuꞌ maneꞌ a lima boa ona na nai Masir so. Maneniko lahenda reme basa mamanaꞌ ara mai fo asa hade, sona Yusuf riꞌ seꞌo fee si. Huu ria na, fai fo aꞌa nara losa, ara reu sundaꞌ undulaka nara, fee hada-horomata neuꞌ ana, losaꞌ mata-idu nara neta dae a.
6 José, pois, era o governador daquela terra; ele vendia a todo o povo da terra; e os irmãos de José chegaram e inclinaram-se a ele, com o rosto em terra.
7 — ausente —
7 E José, vendo os seus irmãos, conheceu-os; porém mostrou-se estranho para com eles, e falou-lhes asperamente, e disse-lhes: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 — ausente —
8 José, pois, conheceu os seus irmãos; mas eles não o conheceram.
9 Basa de Yusuf nafarene maꞌulu na meis na. De ana nabibiiꞌ asa nae, “Au ta amahere fa! Tantu emi basa ia nana manalalafa. Emi mai lalafa dae Masir eno-maan, basa nana matafali mai suu ami, hete!”
9 Então José lembrou-se dos sonhos que havia tido deles e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 Tehuu ara rataa rae, “Taꞌa, papa! Ami ia nana adaꞌ noi papa lahenda nadedenum. Tebe-tebe ami adaꞌ noi mai asa nanaaꞌ.
10 E eles lhe disseram: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Ami basa ia nana papaꞌ esa. Ami ta manalalafa fa, papa! Ami lahenda roo-tetuꞌ.”
11 Todos nós somos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 Tehuu Yusuf dedea nasapaa nae, “Hee! Emi dedea fufudiꞌ! Bosoꞌ mapuputaꞌ au! Tebe emi ia nana manalalafa. Tantu emi mai lalafa nusaꞌ ia eno-maan.”
12 E ele lhes disse: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 Basa de, ara radedea laka rae, “Taꞌa, papa wakil! Ami adaꞌ noi papa lahenda nadedenum! Ami meme dae Kanaꞌan mai. Ami lahenda sanahulu dua. Ami basa papaꞌ esa. Ami fadi mateꞌa tei-susu ma foa elan no ami papa ma. Ma ami fadim esa, neꞌes ana so.”
13 E eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã; e eis que o mais novo está com nosso pai hoje; mas um já não existe.
14 Yusuf nataa natafaliꞌ nae, “Taꞌa! Tebe leoꞌ bisinaaꞌ a hata fo au afada a! Emi ia nana memaꞌ manalalafa.
14 Então lhes disse José: Isso é o que vos tenho dito, sois espias;
15 Au nau soba emi, ela au bubuluꞌ ae bisinaꞌ a emi dedeam ria, tebe do taꞌa. Au soo-supa! Maneniko emi fadi mateꞌa tei-susum ria ta leo iaꞌ mai fa, sona emi ta bisa laꞌo ela nusaꞌ ia!
15 Nisto sereis provados; pela vida de Faraó, não saireis daqui senão quando vosso irmão mais novo vier aqui.
16 De, emi here ma lahenda esa, fo neu nala emi fadi mateꞌa tei-susum ria leo iaꞌ mai. Fekeꞌ ara, sona au ena si. Au nau ita emi dedea tetebeꞌ do taꞌa. Maneniko taꞌa, sona memaꞌ tebe emi manalalafa.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, e vossas palavras sejam provadas, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 Basa de, Yusuf nadenu fo ena si faiꞌ telu nai uma huhukuꞌ a.
17 E pô-los juntos, em prisão, três dias.
18 Fai katelu na, boe ma Yusuf neu dedea no si rai uma huhukuꞌ daleꞌ nae, “Lahenda esa aun biiꞌ neuꞌ Manetualain. Ma au tuka aroo Ria hihii-nanaun. De ela emi bisa masoda, au nau poꞌi emi. Tehuu no naeetuꞌ esa.
18 E ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 Maneniko emi tui teaꞌ, sona emi musti matudu fee au buti. Eno na leo iaꞌ: au ena ahere lahenda esa adaꞌ bui dale. Fekeꞌ ara fali fo meni fee kileoboboki mara nanaaꞌ. Huu fo ara rahani emi fali meni nanaaꞌ.
19 Se sois homens de retidão, que fique um de vossos irmãos preso na casa de vossa prisão; e vós ide, levai mantimento para a fome de vossa casa,
20 Basa sona moo emi fadim ria mai, ela dadi buti nae emi nana lahenda roo-tetuꞌ. Fo ela au bosoꞌ huku amate emi.”
20 E trazei-me o vosso irmão mais novo, e serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 Basa de, ara dedea raoꞌ rae, “Besaꞌ ia ita hapu babalaꞌ neme maulu na ita sala na, fo riꞌ taon neuꞌ ita fadi na a. Ita tita ni doidoso naan seli so, losaꞌ ana hule tutulu-fafali, tehuu ita ta tao daleꞌ neuꞌ ana. Huu ria na, de besaꞌ ia ita doidoso leoꞌ ia.”
21 Então disseram uns aos outros: Na verdade, somos culpados acerca de nosso irmão, pois vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava; nós porém não ouvimos, por isso vem sobre nós esta angústia.
22 Boe ma Ruben nafarereneꞌ fee si nae, “Ae, Fadi kara, e! Maulu na au asalaꞌe emi, fo bosoꞌ tatao anaꞌ ria, hete! Tehuu emi ta tao daleꞌ neuꞌ au dedea-nafada ki ria. De, besaꞌ ia ita hapu huhukuꞌ nana huu ita lepa-tasaa ta Yusuf daa na.”
22 E Rúben respondeu-lhes, dizendo: Não vo-lo dizia eu: Não pequeis contra o menino; mas não ouvistes; e vedes aqui, o seu sangue também é requerido.
23 Ara dedea rae leoꞌ na, tehuu ta bubuluꞌ rae, Yusuf nala sira dedea na. Nana huu, Yusuf dedea no si pake dedea Masir, basa nana mana nesimata a salin leo dedea Ibrani neu.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Yusuf namanene si dedea rae leoꞌ na, boe ma ana foa ela si, de mesaꞌ ana neu dola nai mamana fekeꞌ. Ana dola basa, boe ma fali seluꞌ leo aꞌa nara neu. Basa de nadenu lahenda ra heke ra Simeon nai toranoo nara matan.
24 E retirou-se deles e chorou. Depois tornou a eles, e falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e amarrou-o perante os seus olhos.
25 Basa boe ma, Yusuf pareta pagawe nara, fo radai hade neuꞌ aꞌa nara karong nara, ma peda faliꞌ sira esaꞌko doin neuꞌ karong nara bafan. Ana nadenu fo fee si tua-lepa boe. De, pagawe sira tao tuka Yusuf pareta na.
25 E ordenou José, que enchessem os seus sacos de trigo, e que lhes restituíssem o seu dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem comida para o caminho; e fizeram-lhes assim.
26 Basa ria boe ma, Yusuf aꞌa nara fua hade karong ara reuꞌ keledei nara. Basa de ara fali reus.
26 E carregaram o seu trigo sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Nai eno taladaꞌ ara hahae ao nara. Boe ma esa nemeꞌ sira mai sefi karong na, fo nau hani keledei na. Tehuu ana nita doi na manafuaꞌ nai hade lain.
27 E, abrindo um deles o seu saco, para dar pasto ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro; porque eis que estava na boca do seu saco.
28 Ana kekes ara! Ana naloo aꞌa nara nae, “Awii! Mai mitaꞌ ia dei. Ita soe ia so! Ara fee faliꞌ au doi ka nai au karong ka.”
28 E disse a seus irmãos: Devolveram o meu dinheiro, e ei-lo também aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração, e pasmavam, dizendo um ao outro: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 Basa de ara laꞌo raroo. Losa Kanaꞌan, boe ma ara tui papa na basa-basan fo laꞌe si a.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã; e contaram-lhe tudo o que lhes aconteceu, dizendo:
30 Ara tui rae, “Papa, e! Mane Masir lima boa onan ria talalu naan seli. Dedea-nafadan meruꞌ-meruꞌ mesan. Ana neo ami nae, ami meu lalafa ria nusa na.
30 O homem, o senhor da terra, falou conosco asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 Tehuu ami mataa mae, ‘Taꞌa! Ami tui teaꞌ. Ami ta lahenda manalalafa fa.
31 Mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 Ami lahenda malole. Ami basa lahenda sanahulu dua. Ami papaꞌ esa. Tehuu esa neꞌe sana so, ma mateꞌa tei-susuꞌ a foa elan no ami papa ma nai Kanaꞌan.’
32 Somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não mais existe, e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Basa boe ma malaka ria nae, ‘Au nau soba emi ia tui teaꞌ do taꞌa! Emi muste foa ela esa nahaniꞌ ia. Fekeꞌ ara fali, meni hade fee kileoboboki mara, ela bosoꞌ mates no laas a.
33 E aquele homem, o senhor da terra, nos disse: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão; deixai comigo um de vossos irmãos, e tomai para a fome de vossas casas, e parti,
34 Emi muste mo fadi ma mai dei. No ria na, besaꞌ ko au bubuluꞌ ae emi ta manalalafa fa, tehuu memaꞌ emi lahenda roos. Basa sona besaꞌ ko poꞌi emi toranoom fo au ena ni a. Ma au fee emi lelaꞌ, fo emi bole leo beaꞌ meu a, nai nusaꞌ ia.’ ”
34 E trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos darei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Tui basa, boe ma ara ofe karong ara isi nara. Te ara kekes ara, huu fo esaꞌko nitaꞌ doin bei hapun nai sira karong nara. Yakob no ana nara rita leoꞌ na, boe ma ara bii raan seli.
35 E aconteceu que, despejando eles os seus sacos, eis que cada um tinha o pacote com seu dinheiro no seu saco; e viram os pacotes com seu dinheiro, eles e seu pai, e temeram.
36 Boe ma, Yakob dedea no ana nara nae, “Emi nanatao mamopo au ana kara so. Yusuf neꞌes ana so. Basa de, Simeon boe leoꞌ na. Besaꞌ ia emi nau mo Benyamin bali? Tebe-tebe emi nau tao doidoso fee au!”
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe e Simeão não está aqui; agora levareis a Benjamim. Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Boe ma Ruben dedea no papa na nae, “Papa, e! Fee au oo Benyamin leo. Au riꞌ lepa-asaa an. Au helu, neuꞌ ko au oo faliꞌ ana leo papa ka mai. Tehuu maneniko taꞌa, sona ela papa ka maisa au ana tou ki dua si.”
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu não tornar a trazê-lo para ti; entrega-o em minha mão, e tornarei a trazê-lo.
38 Tehuu Yakob nafada natafaliꞌ nae, “Ta bisa fa! Emi ta bole moo Benyamin. Ria aꞌan Yusuf, maten so. Besaꞌ ia ela noi ria mesaꞌ ana. Maneniko ria boe hapu soe nai eno taladaꞌ, emi tao au susa losaꞌ loe dae boloꞌ a.”
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre no caminho por onde fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.