Gênesis 41
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs ARA
1 Basa teuꞌ dua, boe ma mane Masir nalamei, uni leo napadeiꞌ nai lee Nil a suu na.
1 Passados dois anos completos, Faraó teve um sonho. Parecia-lhe achar-se ele de pé junto ao Nilo.
2 Kekeneu te, nita sapi mapetaꞌ hitu. Rou nara makadidilan. Ara kalua remeꞌ lee ria mai, de raa nau nai naa.
2 Do rio subiam sete vacas formosas à vista e gordas e pastavam no carriçal.
3 Basa boe ma, sapi fekeꞌ hitu kalua reme lee ria mai. Ao nara korau raan seli. Ara rapadei raneneaꞌ ro sapi mapetaꞌ sira.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, feias à vista e magras; e pararam junto às primeiras, na margem do rio.
4 Basa de, sapi korauꞌ sira hitu si odo ra sapi mapeta sira hitu si. Boe ma maneꞌ a keke na aon.
4 As vacas feias à vista e magras comiam as sete formosas à vista e gordas. Então, acordou Faraó.
5 Ta doo bea boeꞌ te, ana suku namanee seluꞌ bali. Ana nita hade neuꞌ puleꞌ hitu, kalua reme hade huu mapetaꞌ esa mai.
5 Tornando a dormir, sonhou outra vez. De uma só haste saíam sete espigas cheias e boas.
6 Basa de, nita seluꞌ hade lakaꞌ puleꞌ hitu. Ara mamale so, nana huu laꞌe ani hanas fo fuu neme moo soro aeꞌ a mai.
6 E após elas nasciam sete espigas mirradas, crestadas do vento oriental.
7 Boe ma basa hade lakaꞌ sira odo ra hade neuꞌ kahituꞌ sira. Basa boe ma, maneꞌ a foa na aon. Besaꞌ ko bubuluꞌ nae, ana nalamei seluꞌ.
7 As espigas mirradas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então, acordou Faraó. Fora isto um sonho.
8 Foa balahaa anan ria, maneꞌ a dale na ta tama soꞌ. De ana pareta lahenda ra reu raloo basa ladaꞌ ara, ma lahenda malelaꞌ fo rai Masir. Boe ma, ana tui si ria mei-afes na, tehuu ta hapu esa bisa nafada meis ria sosoa na boeꞌ.
8 De manhã, achando-se ele de espírito perturbado, mandou chamar todos os magos do Egito e todos os seus sábios e lhes contou os sonhos; mas ninguém havia que lhos interpretasse.
9 Basa besaꞌ ko, pegawe fo urus maneꞌ a nininu na, nafarene Yusuf. De ana neu tui maneꞌ a nae, “Papa mane, au besaꞌ ko afarene.
9 Então, disse a Faraó o copeiro-chefe: Lembro-me hoje das minhas ofensas.
10 Maꞌulu na, papa mamanasa mo au o nonoo ka, de ena ami nai uma huhukuꞌ daleꞌ.
10 Estando Faraó mui indignado contra os seus servos e pondo-me sob prisão na casa do comandante da guarda, a mim e ao padeiro-chefe,
11 Hatuꞌ esa, boe ma ami dua malamei. Esaꞌko meis na, ma meis ara esaꞌko noꞌ sosoan.
11 tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele; sonhamos, e cada sonho com a sua própria significação.
12 Nai uma huhukuꞌ ria daleꞌ boe, hapu lehenda Ibrani esa bei murianaꞌ. Malaka a soꞌu nan dadi malaka malalau nai uma huhuku dale. Ami tui ni meis mara. Boe ma ana nafada fee meis sira sosoan.
12 Achava-se conosco um jovem hebreu, servo do comandante da guarda; contamos-lhe os nossos sonhos, e ele no-los interpretou, a cada um segundo o seu sonho.
13 Huu ria na, de papa maneꞌ soꞌu ma seluꞌ au. Tehuu au nonoo ki ria, hapu huhuku mamates. Basa sira, natetu no lahenda Ibrani ria nafada na!”
13 E como nos interpretou, assim mesmo se deu: eu fui restituído ao meu cargo, o outro foi enforcado.
14 Maneꞌ a namanene leoꞌ na, boe ma nadenu lahenda lai-lai reu rala Yusuf nai uma huhuku daleꞌ. Yusuf keu heni koromii na, kati papake nara, ma sasau aon, basa boe ma neu nataa maneꞌ a.
14 Então, Faraó mandou chamar a José, e o fizeram sair à pressa da masmorra; ele se barbeou, mudou de roupa e foi apresentar-se a Faraó.
15 Ana losa, boe ma maneꞌ a dedea nae, “Ana touꞌ on, e! Au alamei, tehuu ta hapu lahenda esa bisa nafada meis ria sosoa na boeꞌ. Tehuu lahenda rafada au rae, o bisa.”
15 Este lhe disse: Tive um sonho, e não há quem o interprete. Ouvi dizer, porém, a teu respeito que, quando ouves um sonho, podes interpretá-lo.
16 Boe ma Yusuf sipoꞌ nae, “Papa mane. Au boe ta alelaꞌ fa. Adaꞌ noi Manetualain riꞌ bisa nafada no matetuꞌ meis ria sosoa na. Ria tantu nau nafada hata malole neuꞌ papa mane.”
16 Respondeu-lhe José: Não está isso em mim; mas Deus dará resposta favorável a Faraó.
17 Basa de maneꞌ a tui nae, “Nai au meis ka daleꞌ, apadeiꞌ nai lee Nil a suu na.
17 Então, contou Faraó a José: No meu sonho, estava eu de pé na margem do Nilo,
18 Boe ma sapi mapetaꞌ hitu, rou nara makadidilan. Ara kalua remeꞌ lee ria daleꞌ mai, de reu raa nau nai lee a suu na.
18 e eis que subiam dele sete vacas gordas e formosas à vista e pastavam no carriçal.
19 Basa boe ma sapi fekeꞌ hitu mai bali. Tehuu sapi sira korau raan seli. Nai dae Masir ia, au bei ta parna ita sapi korau rupa leo naꞌ fa!
19 Após estas subiam outras vacas, fracas, mui feias à vista e magras; nunca vi outras assim disformes, em toda a terra do Egito.
20 Tehuu au heran an seli! Kekeneu te, sapi korau kahituꞌ sira, odo ra sapi mapeta kahituꞌ sira.
20 E as vacas magras e ruins comiam as primeiras sete gordas;
21 Ara odo basa si, tehuu sira korau raroo. Basa boe ma, au edoꞌ a ao ka.
21 e, depois de as terem engolido, não davam aparência de as terem devorado, pois o seu aspecto continuava ruim como no princípio. Então, acordei.
22 Basa de au suku amanee seluꞌ, boe ma alamei bali. Au ita hade neuꞌ puleꞌ hitu, kalua reme hade huu mapetaꞌ esa mai.
22 Depois, vi, em meu sonho, que sete espigas saíam da mesma haste, cheias e boas;
23 Basa de, au ita seluꞌ, hade lakaꞌ puleꞌ hitu. Ara mamale so, nana huu ani hanas a fuu laꞌe si.
23 após elas nasceram sete espigas secas, mirradas e crestadas do vento oriental.
24 Boe ma basa hade pule lakaꞌ sira, odo ra hade neuꞌ pule kahituꞌ sira. Basa de, au foa a ao ka. Au tui meis ria neuꞌ lahenda malelaꞌ ara, tehuu ta hapu esa bisa nafada sosoa na boeꞌ.”
24 As sete espigas mirradas devoravam as sete espigas boas. Contei-o aos magos, mas ninguém houve que mo interpretasse.
25 Basa de Yusuf nafada nae, “Papa mane. Meis sira dua sosoaꞌ esaꞌ a. Manetualain nafada memaꞌ papa maneꞌ, hata fo Ana sakaꞌ taon.
25 Então, lhe respondeu José: O sonho de Faraó é apenas um; Deus manifestou a Faraó o que há de fazer.
26 Meis ria sosoa na, leo iaꞌ: sapi mapetaꞌ kahituꞌ sira, ma hade neuꞌ pule kahituꞌ sira, nana fai betes teuꞌ hitu. Sira sosoan esaꞌ a.
26 As sete vacas boas serão sete anos; as sete espigas boas, também sete anos; o sonho é um só.
27 Boe ma sapi korauꞌ kahituꞌ sira, ma hade laka pule kahituꞌ sira, nana fai laas teuꞌ hitu.
27 As sete vacas magras e feias, que subiam após as primeiras, serão sete anos, bem como as sete espigas mirradas e crestadas do vento oriental serão sete anos de fome.
28 De, Manetualain nafada memaꞌ so, hata fo Ana sakaꞌ taon. Ria sama leoꞌ bisinaꞌ a au afada so a.
28 Esta é a palavra, como acabo de dizer a Faraó, que Deus manifestou a Faraó que ele há de fazer.
29 Neuꞌ ko ita hapu fai betes losa teuꞌ hitu, nai basa mamanaꞌ nai nusa Masir ia.
29 Eis aí vêm sete anos de grande abundância por toda a terra do Egito.
30 — ausente —
30 Seguir-se-ão sete anos de fome, e toda aquela abundância será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra;
31 — ausente —
31 e não será lembrada a abundância na terra, em vista da fome que seguirá, porque será gravíssima.
32 Papa mane malamei matututiꞌ laiꞌ dua ria, nana sosoa na nae, Manetualain ator memaꞌ so. Ta dooꞌ a, te hata fo Ana ator a, mulai dadi so.
32 O sonho de Faraó foi dúplice, porque a coisa é estabelecida por Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 Huu ria na, au ae leoꞌ ia: malole lenaꞌ papa mane saka ma lahenda malelaꞌ esa, fo bisa urus no malole. Basa nana soꞌu ni fo ator natalolole nusaꞌ ia.
33 Agora, pois, escolha Faraó um homem ajuizado e sábio e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Fai betes teu kahituꞌ sira neuꞌ ko hapu buna-boaꞌ dodouꞌ naan seli. De, malole lenaꞌ papa mane soꞌu ma lahenda fekeꞌ bali, ela rabubua basa buna-boaꞌ. Buna-boaꞌ sira ara bati si reuꞌ babatiꞌ lima fo pake babatiꞌ haa, ma peda babatiꞌ esa neuꞌ mana pareta mamana pepeda-fufuan.
34 Faça isso Faraó, e ponha administradores sobre a terra, e tome a quinta parte dos frutos da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Ara muste tuka papa mane pareta ma, fo reu susu hade remeꞌ basa koroꞌ nai Masir ia. Basa nana ara muste radai hade sira reuꞌ mamanaꞌ pepeda-fufuaꞌ ara, fo ranea ratalolole si.
35 Ajuntem os administradores toda a colheita dos bons anos que virão, recolham cereal debaixo do poder de Faraó, para mantimento nas cidades, e o guardem.
36 Fo ela losa teu laa-roes kahituꞌ sira, sona ita bei hapu nanaaꞌ. Ator leo naꞌ, sona ta hapu lahenda mate huu laas.”
36 Assim, o mantimento será para abastecer a terra nos sete anos da fome que haverá no Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Maneꞌ a no pegawe bau-ina nara ramanene Yusuf dedea nae leoꞌ na, boe ma ara sipoꞌ Yusuf nanaen ria.
37 O conselho foi agradável a Faraó e a todos os seus oficiais.
38 Maneꞌ a dedea no pegawe nara nae, “Manetualain Dula-dale Na kuasa memaꞌ neuꞌ Yusuf so. Huu ria na, ita ta bisa hapu lahenda fekeꞌ lena nemeꞌ ria mai soꞌ.”
38 Disse Faraó aos seus oficiais: Acharíamos, porventura, homem como este, em quem há o Espírito de Deus?
39 Boe ma maneꞌ a dedea no Yusuf nae, “Manetualain nafada basa ia ra neuꞌ o so. Besaꞌ ko ami bubuluꞌ mae, o ia nana lahenda malelaꞌ. Ma o duduꞌa-aafim lena neme basa lahenda ra mai.
39 Depois, disse Faraó a José: Visto que Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão ajuizado e sábio como tu.
40 Huu ria na, besaꞌ ia, au soꞌu o, dadi neuꞌ au lima boa ona ka. O dadi malaka nai au uma mana pareta ka. Ma neuꞌ ko basa anaraun kara tuka o pareta ma. Tehuu noi au riꞌ lena neme o mai.”
40 Administrarás a minha casa, e à tua palavra obedecerá todo o meu povo; somente no trono eu serei maior do que tu.
41 — ausente —
41 Disse mais Faraó a José: Vês que te faço autoridade sobre toda a terra do Egito.
42 — ausente —
42 Então, tirou Faraó o seu anel de sinete da mão e o pôs na mão de José, fê-lo vestir roupas de linho fino e lhe pôs ao pescoço um colar de ouro.
43 Boe ma maneꞌ a fee Yusuf kareta nomer dua na, fo saꞌe. Lahenda ruma ralai rauluꞌ kareta a, fo raloo rasarerei rae, “Ae! Soi enoꞌ, oo! Fee hada-horomata! Lahenda bauinaꞌ a sakaꞌ nesiꞌ ia!” No enoꞌ ria, maneꞌ a soꞌu na Yusuf dadi neuꞌ ria lima boa ona na nai dae Masir so.
43 E fê-lo subir ao seu segundo carro, e clamavam diante dele: Inclinai-vos! Desse modo, o constituiu sobre toda a terra do Egito.
44 Basa de maneꞌ a dedea no Yusuf nae, “Leo iaꞌ. O bubuluꞌ memaꞌ so, au ia nana maneꞌ. Tehuu au afada basa lahenda fo nai Masir ia so ae, maneniko o ta fee isin fa, sona ara ta bisa tao hata esa boeꞌ.”
44 Disse ainda Faraó a José: Eu sou Faraó, contudo sem a tua ordem ninguém levantará mão ou pé em toda a terra do Egito.
45 Basa boe ma maneꞌ a foi Yusuf nade, Safnat Panea, tuka lahenda Masir ara naden. Ana fee Yusuf sao ana fetoꞌ esa boe, nade Asnat. Yusuf arama na, nade Potifera. Ria riꞌ urus agama nai kota On. No ria na, Yusuf dadi lahenda bauinaꞌ nai dae Masir.
45 E a José chamou Faraó de Zafenate-Paneia e lhe deu por mulher a Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om; e percorreu José toda a terra do Egito.
46 Tepoꞌ fo soꞌu Yusuf, nana teun telu hulu. Basa ria, boe ma ana laꞌo rule-feo basa mamanaꞌ nai dae Masir.
46 Era José da idade de trinta anos quando se apresentou a Faraó, rei do Egito, e andou por toda a terra do Egito.
47 Nai fai betes teuꞌ kahituꞌ sira, oka-tine nara buna-boan dodouꞌ na seli.
47 Nos sete anos de fartura a terra produziu abundantemente.
48 Basa de, Yusuf neu nabubua na basa buna-boaꞌ ara, fo ana peda si. Ana nabubua hade neme mamanaꞌ fo naneneaꞌ kota bea, sona ana peda adaꞌ kota ria mamana pepeda-fufuan.
48 E ajuntou José todo o mantimento que houve na terra do Egito durante os sete anos e o guardou nas cidades; o mantimento do campo ao redor de cada cidade foi guardado na mesma cidade.
49 Losaꞌ ana nabubua na hade dodouꞌ naan seli. Sama leoꞌ soroaeꞌ nai tasi a suu na, losaꞌ lahenda ta bisa uku-sudi rala si soꞌ.
49 Assim, ajuntou José muitíssimo cereal, como a areia do mar, até perder a conta, porque ia além das medidas.
50 Bei ta losa fai laas a boeꞌ, te Yusuf saon, Asnat, boki na ana touꞌ dua so.
50 Antes de chegar a fome, nasceram dois filhos a José, os quais lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Boe ma Yusuf dedea nae, “Manetualain tao na au afarene heni doidoso ka so, tepoꞌ fo au kalua eme papa ka uma na mai.” Huu ria na, ana foi ana ulu na nade, Manase (fo sosoa na nae, ‘nafarene henin’).
51 José ao primogênito chamou de Manassés, pois disse: Deus me fez esquecer de todos os meus trabalhos e de toda a casa de meu pai.
52 Ana hapu ana nomer dua, boe ma ana dedea bali nae, “Au hapu doidoso dodouꞌ nai mamanaꞌ ia. Tehuu Manetualain fee au ua-naleꞌ so, ma au hapu anaꞌ nai ia.” Boe ma ana foi anaꞌ ria nade, Efraim.
52 Ao segundo, chamou-lhe Efraim, pois disse: Deus me fez próspero na terra da minha aflição.
53 Basa ria, boe ma fai betes teu kahituꞌ sira basan.
53 Passados os sete anos de abundância, que houve na terra do Egito,
54 Boe ma fai laas teu kahituꞌ ara mulai mai, natetu no maꞌulu na Yusuf dedea-nafadan. Nai mamana fekeꞌ, lahenda ra ramalaa so. Tehuu basa mamanaꞌ fo nai Masir, nanuu nanaaꞌ.
54 começaram a vir os sete anos de fome, como José havia predito; e havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Doo-doo, boe ma lahenda Masir ara mulai ramalaa. Basa de reu hule nanaaꞌ nai maneꞌ a. Boe ma maneꞌ a nadenu si leo Yusuf reu, fo tuka Yusuf pareta na.
55 Sentindo toda a terra do Egito a fome, clamou o povo a Faraó por pão; e Faraó dizia a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser fazei.
56 Tehuu fai laas ria tamba, losaꞌ basa mamanaꞌ nai Masir boe laꞌe belaꞌ. Boe ma Yusuf mulai hai hade neme mamana pepeda-fufuaꞌ ara mai, fo seꞌo fee lahenda Masir ara.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, abriu José todos os celeiros e vendia aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Basa de, lahenda reme basa mamanaꞌ ara leo Masir reu, asa nanaaꞌ neme Yusuf mai. Nana huu fai laas ria tebe masalae naan seli.
57 E todas as terras vinham ao Egito, para comprar de José, porque a fome prevaleceu em todo o mundo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.