Atos 27

Rote Rikou Alkitab (RGU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Basa ria boe ma, gubernor Festus naꞌetuꞌ, de fee Paulus neu nataa Mane Bauina Kaisar nai Roma, fo raꞌetuꞌ ria dedea na nai naa. Ana nahohomuꞌ Paulus noo lahenda mana-huku fekeꞌ hida reuꞌ malaka soldadu esa, nade Yulius, fo elaꞌ ana noo sii leo propensi Italia reu. Yulius nana, malaka neme soldadu fo rina ranea Kaisar.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Tepoꞌ ria, au (Lukas) tuka uu afuli Paulus boe, ma noo toranooꞌ esa, nade Aristarkus, lahenda Makedonia neme kota Tesalonika. Ami basa saꞌe ofaꞌ esa neme nusa Adramitrium. Tuka sira hihii na soo na ofaꞌ ria, neuꞌ ko tuli lalaꞌo basa mamanaꞌ fo nai propensi Asia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ami saꞌe ofaꞌ foa elaꞌ Kaisarea, malua boe ma, ami losa kota Sidon. Malaka Yulius tao malole-malole mesan noo Paulus, ma nafada ni nae, ana bole neu dama tia nara nai madaꞌ lain fo elaꞌ ara fee Paulus neni sudi hata ubeaꞌ a fo riiꞌ parluu neni leo ofaꞌ lain neu.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Boe ma, ami basa ae seluꞌ ofaꞌ lain meu, de hela laa, tehuu ani tatadaꞌ nasaꞌ a, losaꞌ ofaꞌ ria kura baiꞌ ta mata neu fa. Basa boe ma, ara pale ra ofaꞌ ria, fo ami tuturuꞌ tuka pulu Siprus noo Siria talada na, fo elaꞌ ami mahapaꞌ meme ani ria mai.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Basa neme naaꞌ mai, ami tepa tuka tasiꞌ fo nai propensi Kilikia noo propensi Pamfilia mata na. Ami maroo leo kota Mira, nai Likia. Losa naa boe ma, ami basa onda ela ofaꞌ ria,
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 de malaka Yulius saka ofa fekeꞌ, de ami saꞌe leo propensi Italia meu. Ana hapu ofaꞌ esa, neme kota Aleksandria, sakaꞌ leo Italia neu, de nadenu ami basa fo ae leo ofaꞌ ria lain meu.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ami nai tasiꞌ lain faiꞌ hida naaꞌ soo, ma ofaꞌ ria kura baiꞌ ta nau laꞌo fa, nana huu ani a neme mata mai nasa na selin. Ami puse ma keoꞌ ara, losa ami hihiiꞌ maneneaꞌ mo kota Knidus, tehuu ani fufuu na, bai nasaꞌ naroo, de ami tepa mesiꞌ pulu Kreta, fo elaꞌ hapaꞌ ani a. Basa ria besaꞌ ko, ami mesiꞌ oꞌoaꞌ esa, nade Salmone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ami maeroꞌ doaꞌ mesiꞌ oꞌoaꞌ ria, tuka-tuka pulu Kreta a namo na suu na, besaꞌ ko ami bisa losa mamanaꞌ esa, nade Namo Malole. Mamanaꞌ ria naneneaꞌ noo kota Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Nai naa, ofa-isi ara hahae ao nara baiꞌ, huu no ami dooꞌ a nai tasiꞌ lain, tehuu bei ta losa nai propensi Italia fa. Tepoꞌ ria lahenda Yahudi ra Faiꞌ Bauinaꞌ Sae-safe Sala-sikoꞌ a boe basan soo. Ria sosoa na nae, ani noo nafa inaꞌ faiꞌ fofoan na. Boe ma, ofa-isi ara ratatane aoꞌ rae, nau laꞌo raroo do taꞌa. Paulus namanene boe ma, ana dedea nae,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Basa toranoo kara. Au hule fo dedea bai-anaꞌ. Au ae bate ita taroo soo na, ita bisa hapu susa dodouꞌ. Nae tao soo na ofaꞌ ia bolo, hata ra mopo sii, ma ita boe bisa mate katemaꞌ kata.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Tehuu malaka soldadu ria ta nau namanene neuꞌ Paulus. Ana namahere kadodou na neuꞌ mana-homu uli a, noo manuu ofaꞌ a, nana daleꞌ nau laꞌo ela mamanaꞌ ria.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Nai namo-seseeꞌ Namo Malole ria, kalu ofaꞌ ara nafu rai naa, laꞌe faiꞌ nafa ani soo na, ta malole a fa, de kadodou na nau ami maroo, leo kota Feniks a meu. Ara ramahehenaꞌ kalu bisa na ami basa mahaniꞌ naa, nai fai nafa ani ia. Kota Feniks ria pulu Kreta namo-sesee na, malole na seliꞌ, ana nahapaꞌ neme ani fa lole onas noo lole ii sa, ma nafa inaꞌ ara ta laꞌen fa.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Tepoꞌ fo ani ona-sa fufuu ana boe ma, ara rando-buko, bisa pake ani ria fo laꞌo leo kota Feniks reu rae, “Ani ia malole a. Mai ita hela laa a leo!” De ara hela naꞌa, ma raꞌaeꞌ laa a, basa boe ma, ami tuturu tuka-tuka tasi a suu na.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 — ausente —
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 — ausente —
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ami moi bonuꞌ leo naaꞌ, losa ami maneneaꞌ mo pulu anaꞌ esa, nade Kauda. Faiꞌ ria ofa anaꞌ a boe bei mana-hekeꞌ nai ofa buiꞌ. Basa boe ma, ami maꞌaeꞌ ana leo ofa inaꞌ lain meu boe ami maeroꞌ-doaꞌ.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ofa anaꞌ a bei losa ofa inaꞌ lain boe ma, ara feo tali neuꞌ basa ofaꞌ a ao naa, fo ranea bosoꞌ losa ofaꞌ a papa nara huꞌa henis, boe ma bolo. Ara bii bosoꞌ losa nafa ra toꞌo ofaꞌ a, fo hara nai Sirtis meti na nai Afrika ele, de ara raꞌonda naꞌa fo elaꞌ rakuraꞌ ofaꞌ a lai na.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ani ria nasa na seliꞌ tao na ami ofa ma, naeroꞌ ii-ona narooꞌ a. De malua boe ma, ofa-isi a tuꞌu heni basa hata rai ofaꞌ lain, leo tasi daleꞌ reu.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Malua seluꞌ bali, ani ina a bei tataaꞌ esa a, de ara boe-boe bii bali. Ela ofa a namakafa, ara tuꞌu tamba seluꞌ hata ra bali, ma ofaꞌ a manara nara, roo-raꞌ ma tali-laa lenaꞌ boe.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Hatu-leledon, ani ria ta namate bai anaꞌ boe, losa faiꞌ hida, ma nasaꞌoꞌoa ate na seli, losaꞌ ami ta bisa mita ledo a noo ruuꞌ ara. Ami basa mopo namahena mara soo, ma ami dale mara mae ami ta masoda soꞌ.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Faiꞌ hida nana, ami ta mia-minu hata-hata esa boeꞌ. Boe ma, Paulus naloo na basa sii, de ana dedea noo sii nae, “Basa toranoo kara! Soba kalu emi tuka au nafada ka, fo ta laꞌo elaꞌ Namo Malole a soo na, besaꞌ ia ita ta hapu susa dodouꞌ leoꞌ ia fa, ma ta tuda hata-hata esa boeꞌ.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Tehuu besaꞌ ia, au hule neuꞌ emi basa fo matetea dale mara dei. Neuꞌ ko ita ofan ia nalulutuꞌ henin. Tehuu bosoꞌ bii, te ta mate lahenda esa boeꞌ.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Au ahiiꞌ emi basa bubuluꞌ mae au ia nana Amaꞌ Manetualain lahenda Na, ma au hopu nonoi-lakaꞌ neme Ria mai. Leodaeꞌ a Ana fee Ria ei-laꞌo lima-lopen esa neme nusa sodaꞌ a mai, napadei nai au boboa ka, ana nafada au nae,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Paulus! O bosoꞌ biiꞌ, te neuꞌ ko Mane Bauina Kaisar parisaꞌ o dedea ma, nai Roma. Huu fo Manetualain dale Na malole a noo o, huu ria naa basa lahenda fo rai ofaꞌ ia lain, nana Ana fee sii rasoda katemaꞌ.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 De basa toranoo kara. Bosoꞌ etu namahehena mara. Au amahere matetuꞌ neuꞌ Amaꞌ Manetualain ae, leodaeꞌ a Ana nafada au hata ria, nana neuꞌ ko dadi sama leoꞌ naa.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Tehuu ofaꞌ ia, neuꞌ ko hara nai pulu esa.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Tepoꞌ ria, nafa-ani toꞌo ramiminaꞌ, ma tao ra ami moi bonuꞌ a faiꞌ sanahulu haa, nai Tasi Adria. Ma fatilada boe ma, ofa-isi ara rameda nonooꞌ leo nae ami maneneaꞌ mo dae-inaꞌ a.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Basa de ara uku raneni oe a, fo elaꞌ bubuluꞌ dedema na, de hapu rea dua hulu. Ofa a mata neu seluꞌ baiꞌ boe ma, ara uku bali, hapu rea sanahulu lima.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Basa sii bii, rae bosoꞌ losa ofaꞌ ria hara, de ara tuꞌu naꞌa haa nai ofa buiꞌ. Ami basa mamahehena, hiiꞌ mae doo bea fo malua.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Tehuu ofa-isi ara rala-haraꞌ fo roi loiꞌ a foa ela ofaꞌ ria, de ara raꞌonda ofa anaꞌ a, tao uni ara reu raꞌonda naꞌa nai mata.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Tehuu Paulus nala isiꞌ sira duduꞌa-aꞌafi tadalun sira, de nafada neuꞌ malaka a noo soldadu nara nae, “Kalu ana ofa-isiꞌ sira, ta rahaniꞌ ofaꞌ lain fa soo na, neuꞌ ko mate basa emi!”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ramanene Paulus dedea nae leoꞌ naa, boe ma soldadu sira teteꞌ etu ofa anaꞌ a tali naa, fo rataaꞌ ofa anaꞌ ria bonu henin, de ofa-isiꞌ sira ta dadi ralai soꞌ.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Bei sakaꞌ makaledo boe ma, Paulus leleꞌo lahenda sira fo basa sii raa-rinu nae, “Mamasoꞌ dua ian, nana ita toi tatuu hihiiꞌ a, fo toi tamahehenaꞌ a, ma ita ta tao hata esa neuꞌ ita tein na boeꞌ.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 De au hule fo ita taa-tinu baiꞌ dei, fo elaꞌ ita bisa hapu mapii baraꞌaiꞌ. Au amahere ae neme ita basa ia, esa ta maten boeꞌ. Mae tao leoꞌ bea oo, ita basa sodaꞌ!”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Dedea basa leoꞌ naa boe ma, Paulus hai na roti, de ana hule makasi neuꞌ Manetualain nai sira basa matan, boe ma ana hai na bibiaꞌ esa de naa.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 — ausente —
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 — ausente —
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ami mia mabete, boe ma ara mulai tapa heni karong fo hade gandum nai daleꞌ a leo tasi daleꞌ reu, fo elaꞌ ofaꞌ a boe namakafa.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Makaledo boe ma, ofa-isiꞌ a rita dae-inaꞌ a soo, tehuu ara ta bubuluꞌ rae, pulu bea ria fa. Sira boe rita namo-suu esa. Ara ramahehenaꞌ kalu bisa ara nau reni ofaꞌ a seli batu kusi rai tasiꞌ daleꞌ, fo leo namo-seseeꞌ ria reu,
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 de ara roi teteꞌ naꞌa ra, foa ela sii adaꞌ tasiꞌ daleꞌ. Ara raonda uli a leo tasiꞌ daleꞌ neu, fo ela rauli reniꞌ ofaꞌ ria, basa boe ma, ara raꞌaeꞌ laa anaꞌ a, nai mata fo ela ani a fufuu neni ofaꞌ ria leo namo-suu a neu.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Tehuu ofaꞌ ria raka nala soroꞌaeꞌ pupukuꞌ lain, nai tasiꞌ daleꞌ, boe ma ana hara neuꞌ naa leo, de ta nababale soꞌ, de nafa mapepenaꞌ ara totoꞌo ra ofaꞌ a bui na sopu-sopu.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Soldadu ra bei rita leoꞌ naa, boe ma ara ranuu daleꞌ esa nau pau raꞌisa lahenda mana-hukuꞌ ara katemaꞌ, nana ara bii, bosoꞌ losa lahenda sira ane leo madaꞌ lain reu fo ralai heni ao nara.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Tehuu malaka Yulius horo ria soldadu nara, nana huu ana noi fee Paulus nasoda. Boe ma ana pareta basa lahenda mana-ane malelaꞌ ara bokuꞌ leo tasiꞌ daleꞌ, fo ane leo madaꞌ lain reu.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Boe ma, soa neuꞌ bea rina ane ta ralelaꞌ fa soo na, ana nadenu ara tai papaꞌ doo sudi laꞌe ubeaꞌ, elaꞌ bonu tuka nafa a leo madaꞌ lain reu. De ami basa losa madaꞌ lain noo soda-moleꞌ.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.