Atos 27
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs ACF
1 Basa ria boe ma, gubernor Festus naꞌetuꞌ, de fee Paulus neu nataa Mane Bauina Kaisar nai Roma, fo raꞌetuꞌ ria dedea na nai naa. Ana nahohomuꞌ Paulus noo lahenda mana-huku fekeꞌ hida reuꞌ malaka soldadu esa, nade Yulius, fo elaꞌ ana noo sii leo propensi Italia reu. Yulius nana, malaka neme soldadu fo rina ranea Kaisar.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Tepoꞌ ria, au (Lukas) tuka uu afuli Paulus boe, ma noo toranooꞌ esa, nade Aristarkus, lahenda Makedonia neme kota Tesalonika. Ami basa saꞌe ofaꞌ esa neme nusa Adramitrium. Tuka sira hihii na soo na ofaꞌ ria, neuꞌ ko tuli lalaꞌo basa mamanaꞌ fo nai propensi Asia.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Ami saꞌe ofaꞌ foa elaꞌ Kaisarea, malua boe ma, ami losa kota Sidon. Malaka Yulius tao malole-malole mesan noo Paulus, ma nafada ni nae, ana bole neu dama tia nara nai madaꞌ lain fo elaꞌ ara fee Paulus neni sudi hata ubeaꞌ a fo riiꞌ parluu neni leo ofaꞌ lain neu.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Boe ma, ami basa ae seluꞌ ofaꞌ lain meu, de hela laa, tehuu ani tatadaꞌ nasaꞌ a, losaꞌ ofaꞌ ria kura baiꞌ ta mata neu fa. Basa boe ma, ara pale ra ofaꞌ ria, fo ami tuturuꞌ tuka pulu Siprus noo Siria talada na, fo elaꞌ ami mahapaꞌ meme ani ria mai.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Basa neme naaꞌ mai, ami tepa tuka tasiꞌ fo nai propensi Kilikia noo propensi Pamfilia mata na. Ami maroo leo kota Mira, nai Likia. Losa naa boe ma, ami basa onda ela ofaꞌ ria,
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 de malaka Yulius saka ofa fekeꞌ, de ami saꞌe leo propensi Italia meu. Ana hapu ofaꞌ esa, neme kota Aleksandria, sakaꞌ leo Italia neu, de nadenu ami basa fo ae leo ofaꞌ ria lain meu.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Ami nai tasiꞌ lain faiꞌ hida naaꞌ soo, ma ofaꞌ ria kura baiꞌ ta nau laꞌo fa, nana huu ani a neme mata mai nasa na selin. Ami puse ma keoꞌ ara, losa ami hihiiꞌ maneneaꞌ mo kota Knidus, tehuu ani fufuu na, bai nasaꞌ naroo, de ami tepa mesiꞌ pulu Kreta, fo elaꞌ hapaꞌ ani a. Basa ria besaꞌ ko, ami mesiꞌ oꞌoaꞌ esa, nade Salmone.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Ami maeroꞌ doaꞌ mesiꞌ oꞌoaꞌ ria, tuka-tuka pulu Kreta a namo na suu na, besaꞌ ko ami bisa losa mamanaꞌ esa, nade Namo Malole. Mamanaꞌ ria naneneaꞌ noo kota Lasea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nai naa, ofa-isi ara hahae ao nara baiꞌ, huu no ami dooꞌ a nai tasiꞌ lain, tehuu bei ta losa nai propensi Italia fa. Tepoꞌ ria lahenda Yahudi ra Faiꞌ Bauinaꞌ Sae-safe Sala-sikoꞌ a boe basan soo. Ria sosoa na nae, ani noo nafa inaꞌ faiꞌ fofoan na. Boe ma, ofa-isi ara ratatane aoꞌ rae, nau laꞌo raroo do taꞌa. Paulus namanene boe ma, ana dedea nae,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Basa toranoo kara. Au hule fo dedea bai-anaꞌ. Au ae bate ita taroo soo na, ita bisa hapu susa dodouꞌ. Nae tao soo na ofaꞌ ia bolo, hata ra mopo sii, ma ita boe bisa mate katemaꞌ kata.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Tehuu malaka soldadu ria ta nau namanene neuꞌ Paulus. Ana namahere kadodou na neuꞌ mana-homu uli a, noo manuu ofaꞌ a, nana daleꞌ nau laꞌo ela mamanaꞌ ria.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Nai namo-seseeꞌ Namo Malole ria, kalu ofaꞌ ara nafu rai naa, laꞌe faiꞌ nafa ani soo na, ta malole a fa, de kadodou na nau ami maroo, leo kota Feniks a meu. Ara ramahehenaꞌ kalu bisa na ami basa mahaniꞌ naa, nai fai nafa ani ia. Kota Feniks ria pulu Kreta namo-sesee na, malole na seliꞌ, ana nahapaꞌ neme ani fa lole onas noo lole ii sa, ma nafa inaꞌ ara ta laꞌen fa.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Tepoꞌ fo ani ona-sa fufuu ana boe ma, ara rando-buko, bisa pake ani ria fo laꞌo leo kota Feniks reu rae, “Ani ia malole a. Mai ita hela laa a leo!” De ara hela naꞌa, ma raꞌaeꞌ laa a, basa boe ma, ami tuturu tuka-tuka tasi a suu na.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 — ausente —
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 — ausente —
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ami moi bonuꞌ leo naaꞌ, losa ami maneneaꞌ mo pulu anaꞌ esa, nade Kauda. Faiꞌ ria ofa anaꞌ a boe bei mana-hekeꞌ nai ofa buiꞌ. Basa boe ma, ami maꞌaeꞌ ana leo ofa inaꞌ lain meu boe ami maeroꞌ-doaꞌ.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Ofa anaꞌ a bei losa ofa inaꞌ lain boe ma, ara feo tali neuꞌ basa ofaꞌ a ao naa, fo ranea bosoꞌ losa ofaꞌ a papa nara huꞌa henis, boe ma bolo. Ara bii bosoꞌ losa nafa ra toꞌo ofaꞌ a, fo hara nai Sirtis meti na nai Afrika ele, de ara raꞌonda naꞌa fo elaꞌ rakuraꞌ ofaꞌ a lai na.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Ani ria nasa na seliꞌ tao na ami ofa ma, naeroꞌ ii-ona narooꞌ a. De malua boe ma, ofa-isi a tuꞌu heni basa hata rai ofaꞌ lain, leo tasi daleꞌ reu.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Malua seluꞌ bali, ani ina a bei tataaꞌ esa a, de ara boe-boe bii bali. Ela ofa a namakafa, ara tuꞌu tamba seluꞌ hata ra bali, ma ofaꞌ a manara nara, roo-raꞌ ma tali-laa lenaꞌ boe.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Hatu-leledon, ani ria ta namate bai anaꞌ boe, losa faiꞌ hida, ma nasaꞌoꞌoa ate na seli, losaꞌ ami ta bisa mita ledo a noo ruuꞌ ara. Ami basa mopo namahena mara soo, ma ami dale mara mae ami ta masoda soꞌ.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Faiꞌ hida nana, ami ta mia-minu hata-hata esa boeꞌ. Boe ma, Paulus naloo na basa sii, de ana dedea noo sii nae, “Basa toranoo kara! Soba kalu emi tuka au nafada ka, fo ta laꞌo elaꞌ Namo Malole a soo na, besaꞌ ia ita ta hapu susa dodouꞌ leoꞌ ia fa, ma ta tuda hata-hata esa boeꞌ.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Tehuu besaꞌ ia, au hule neuꞌ emi basa fo matetea dale mara dei. Neuꞌ ko ita ofan ia nalulutuꞌ henin. Tehuu bosoꞌ bii, te ta mate lahenda esa boeꞌ.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Au ahiiꞌ emi basa bubuluꞌ mae au ia nana Amaꞌ Manetualain lahenda Na, ma au hopu nonoi-lakaꞌ neme Ria mai. Leodaeꞌ a Ana fee Ria ei-laꞌo lima-lopen esa neme nusa sodaꞌ a mai, napadei nai au boboa ka, ana nafada au nae,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Paulus! O bosoꞌ biiꞌ, te neuꞌ ko Mane Bauina Kaisar parisaꞌ o dedea ma, nai Roma. Huu fo Manetualain dale Na malole a noo o, huu ria naa basa lahenda fo rai ofaꞌ ia lain, nana Ana fee sii rasoda katemaꞌ.’
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 De basa toranoo kara. Bosoꞌ etu namahehena mara. Au amahere matetuꞌ neuꞌ Amaꞌ Manetualain ae, leodaeꞌ a Ana nafada au hata ria, nana neuꞌ ko dadi sama leoꞌ naa.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Tehuu ofaꞌ ia, neuꞌ ko hara nai pulu esa.”
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Tepoꞌ ria, nafa-ani toꞌo ramiminaꞌ, ma tao ra ami moi bonuꞌ a faiꞌ sanahulu haa, nai Tasi Adria. Ma fatilada boe ma, ofa-isi ara rameda nonooꞌ leo nae ami maneneaꞌ mo dae-inaꞌ a.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Basa de ara uku raneni oe a, fo elaꞌ bubuluꞌ dedema na, de hapu rea dua hulu. Ofa a mata neu seluꞌ baiꞌ boe ma, ara uku bali, hapu rea sanahulu lima.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Basa sii bii, rae bosoꞌ losa ofaꞌ ria hara, de ara tuꞌu naꞌa haa nai ofa buiꞌ. Ami basa mamahehena, hiiꞌ mae doo bea fo malua.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Tehuu ofa-isi ara rala-haraꞌ fo roi loiꞌ a foa ela ofaꞌ ria, de ara raꞌonda ofa anaꞌ a, tao uni ara reu raꞌonda naꞌa nai mata.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Tehuu Paulus nala isiꞌ sira duduꞌa-aꞌafi tadalun sira, de nafada neuꞌ malaka a noo soldadu nara nae, “Kalu ana ofa-isiꞌ sira, ta rahaniꞌ ofaꞌ lain fa soo na, neuꞌ ko mate basa emi!”
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ramanene Paulus dedea nae leoꞌ naa, boe ma soldadu sira teteꞌ etu ofa anaꞌ a tali naa, fo rataaꞌ ofa anaꞌ ria bonu henin, de ofa-isiꞌ sira ta dadi ralai soꞌ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Bei sakaꞌ makaledo boe ma, Paulus leleꞌo lahenda sira fo basa sii raa-rinu nae, “Mamasoꞌ dua ian, nana ita toi tatuu hihiiꞌ a, fo toi tamahehenaꞌ a, ma ita ta tao hata esa neuꞌ ita tein na boeꞌ.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 De au hule fo ita taa-tinu baiꞌ dei, fo elaꞌ ita bisa hapu mapii baraꞌaiꞌ. Au amahere ae neme ita basa ia, esa ta maten boeꞌ. Mae tao leoꞌ bea oo, ita basa sodaꞌ!”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Dedea basa leoꞌ naa boe ma, Paulus hai na roti, de ana hule makasi neuꞌ Manetualain nai sira basa matan, boe ma ana hai na bibiaꞌ esa de naa.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 — ausente —
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 — ausente —
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ami mia mabete, boe ma ara mulai tapa heni karong fo hade gandum nai daleꞌ a leo tasi daleꞌ reu, fo elaꞌ ofaꞌ a boe namakafa.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Makaledo boe ma, ofa-isiꞌ a rita dae-inaꞌ a soo, tehuu ara ta bubuluꞌ rae, pulu bea ria fa. Sira boe rita namo-suu esa. Ara ramahehenaꞌ kalu bisa ara nau reni ofaꞌ a seli batu kusi rai tasiꞌ daleꞌ, fo leo namo-seseeꞌ ria reu,
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 de ara roi teteꞌ naꞌa ra, foa ela sii adaꞌ tasiꞌ daleꞌ. Ara raonda uli a leo tasiꞌ daleꞌ neu, fo ela rauli reniꞌ ofaꞌ ria, basa boe ma, ara raꞌaeꞌ laa anaꞌ a, nai mata fo ela ani a fufuu neni ofaꞌ ria leo namo-suu a neu.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Tehuu ofaꞌ ria raka nala soroꞌaeꞌ pupukuꞌ lain, nai tasiꞌ daleꞌ, boe ma ana hara neuꞌ naa leo, de ta nababale soꞌ, de nafa mapepenaꞌ ara totoꞌo ra ofaꞌ a bui na sopu-sopu.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Soldadu ra bei rita leoꞌ naa, boe ma ara ranuu daleꞌ esa nau pau raꞌisa lahenda mana-hukuꞌ ara katemaꞌ, nana ara bii, bosoꞌ losa lahenda sira ane leo madaꞌ lain reu fo ralai heni ao nara.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Tehuu malaka Yulius horo ria soldadu nara, nana huu ana noi fee Paulus nasoda. Boe ma ana pareta basa lahenda mana-ane malelaꞌ ara bokuꞌ leo tasiꞌ daleꞌ, fo ane leo madaꞌ lain reu.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Boe ma, soa neuꞌ bea rina ane ta ralelaꞌ fa soo na, ana nadenu ara tai papaꞌ doo sudi laꞌe ubeaꞌ, elaꞌ bonu tuka nafa a leo madaꞌ lain reu. De ami basa losa madaꞌ lain noo soda-moleꞌ.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.