Lucas 1

Yesu Xolac (PTP) vs BKJ

Sair da comparação
1 — ausente —
1 Porquanto muitos já tentaram compilar um relato e pôr em ordem uma declaração daquelas coisas que certamente são cridas entre nós,
2 — ausente —
2 quando eles nos entregaram, os que desde o princípio foram testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Om a êno nêb a ob kɨvuu kɨyang ge vac kɨpihac mɨ vông i loc vô ông, ên buc tɨbeac a kɨnêg mɨ xovô kɨyang ge vɨhati kehe. Om a kɨvuu vɨhati bôbac yuu nivɨha vac kɨpihac,
3 pareceu-me bem, também a mim, tendo perfeitamente compreendido primeiro todas as coisas, escrevê-las em ordem a ti, ó excelentíssimo Teófilo,
4 ên a nêb ông kɨtong mɨ xovô bê xolac wê xomxo nêl mɨ ông ngô ge, nôn vɨxôhɨlôg.
4 para que possas conhecer a certeza destas coisas, nas quais tens sido instruído.
5 Vô buc wê Helot tu king mɨ viac vɨgwe Judia ge, xomxo ti dô lê nêbê Sekalaia dɨ vɨnê lê nêbê Ilisabet. Sekalaia ge xomxo wê mi si daa vô Anutu ge ti, vac kɨdu ti wê lê nêbê Abaisa ge, dɨ vɨnê kehe vac Elon.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, havia um certo sacerdote de nome Zacarias, da turma de Abias; e sua esposa era das filhas de Aarão, e o seu nome era Elizabete.
6 Mêd yuu ge, Anutu yê manôn nivɨha lec yuu, nêb yuu xomxo nivɨha lee, ên yuu tɨmu vô Apumtau kɨyang yuu xolac vɨhati dɨ o vông ti so lêm.
6 E ambos eram justos diante de Deus, andando sem culpa em todos os mandamentos e ordenanças do ­Senhor; eram irrepreensíveis.
7 Lêc yuu nu ma, ên Ilisabet o kô nipwo ti lêm, dɨ yuu lɨya vô kɨpwoc yuu vêxta.
7 E eles não tinham filho, porque Elizabete era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 Sekalaia he lie daa siên la vông yuac vac Anutu xumac ngɨbua, ên ge he nên buc wê ob vông yuac lec ge, om Sekalaia la si daa vô Anutu.
8 E aconteceu que, enquanto ele exercia o sacerdócio perante Deus, na ordem da sua turma,
9 Môp wê he mi vông ge, he mi tɨde ên nêb i nêl kɨtong vô he bê he tina ob la vac xumac ngɨbua nɨlô ên la si daa nivɨvea nivɨha vô Apumtau. Om he tɨde, lêc nêb Sekalaia, om Sekalaia la vac xumac ngɨbua nɨlô,
9 segundo o costume do sacerdócio, coube-lhe por sorte queimar incenso ao entrar no templo do Senhor.
10 dɨ xomxo tɨbeac kɨtaa vô Anutu mɨ dô vɨxun, dɨ Sekalaia si daa nivɨvea nivɨha vô Anutu.
10 E toda a multidão do povo estava orando do lado de fora, à hora do incenso.
11 Mêd Apumtau angela ti val le vô alta wê si daa lec ge vô vɨgê hɨyôv,
11 E ali lhe apareceu um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 dɨ Sekalaia yê mɨ yetac ên dɨ xona ên.
12 E quando Zacarias o viu, ficou perturbado, e o medo caiu sobre ele.
13 Lêc angela tige nêl vô i ên nêbê, “Sekalaia, xonaên i ma, ên Anutu ngô kɨtaaên wê ông kɨtaa ge pyap. Om vɨnêm Ilisabet obêc kô num vux ti dɨ ông ob nêl lê nêbê Jon.
13 Mas o anjo lhe disse: Não temas, Zacarias; porque a tua oração foi ouvida, e tua esposa Elizabete te dará um filho, e tu chamarás o seu nome de João.
14 Mêd ông obêc pɨmil dɨ ông nɨlôm obêc vô nivɨha, dɨ buc wê num tige obêc yubac ge od obêc vông xomxo tɨbeac xêyaa vô nivɨha.
14 E tu terás alegria e regozijo, e muitos se alegrarão com o seu nascimento.
15 Ên num tyo, Anutu obêc yê nêb i tu xomxo levac, dɨ i o lêc num mia wain yuu mia xêkɨzêc lêm. Buc wê obêc gên dô vac ta xêyaa ge od Myakɨlôhô Ngɨbua obêc hɨvun i xôn pyap,
15 Porque ele será grande à vista do Senhor, e ele não beberá vinho, nem bebida forte, e ele será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 dɨ tɨmuên ge od obêc pɨlepac xomxo Islel tɨbeac nɨlô lax vô he Apumtau Anutu.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus.
17 Xomxo tige ob kô xovôên yuu xêkɨzêc i tɨyi xocbê Ilaija kô ge dɨ i mug Apumtau môp, om obêc pɨlepac mae nɨlô lax vô nue, dɨ obêc pɨlepac he wê pwoo kɨyang vac ge nɨlô dɨ he i loc kô xovôên yuu pɨyôp nivɨha wê xomxo vông vinên vông ge. Om môp ge wê ob viac xomxo nɨlô pyap, êdêc he i dô hɨxôn nɨlô nivɨha dɨ Apumtau i val.”
17 E irá adiante dele no espírito e no poder de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os desobedientes à prudência dos justos; tornar pronto um povo preparado para o Senhor.
18 Angela nêl pyap, mêd Sekalaia kɨnêg vô i ên nêbê, “Kɨyang wê ông nêl ge ob vô nôn lec bêna? Ên xii vô kɨpwoc yuu vêxta ga mê.”
18 E Zacarias disse ao anjo: Como eu saberei isto? Porque eu sou um homem velho, e minha esposa avançada em idade.
19 Mêd angela nêl vô i ên nêbê, “A ga Gebliel wê a mi le vô Anutu manôn ge, lêc Anutu vông a lam ên nêb a lam nêl kɨyang nivɨha tiga vô ông.
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que permaneço na presença de Deus, e sou enviado para falar-te, e para mostrar-te estas alegres notícias.
20 Om kɨyang wê a nêl ga obêc vô nôn lec vô buc wê Anutu nêl ge. Lêcom ông o vông i vin kɨyang tyo lêm, om ông ngô lê. Ông obêc dô tɨyi xocbê yac ge dɨ keacên ob ma, dɨ i mɨloc vô buc wê kɨyang obêc vô nôn lec ge lê.”
20 E eis que tu ficarás mudo, e não poderás falar até o dia em que estas coisas se cumprirem, porque tu não creste nas minhas palavras, que se cumprirão ao seu tempo.
21 Xomxo wê kɨtucma mɨ dô vɨxun ge dô bin Sekalaia, dɨ kɨnêg vôma ên nêbê, “Sekalaia la vô va, lêc la dô gwêba ta vac xumac nɨlô?”
21 E o povo esperava por Zacarias, e admiravam-se que ele demorasse tanto tempo no templo.
22 He dô dêc Sekalaia lop mɨ lôm, lêc keacên ma vô he, ên mya vɨyin, om he xovô nêbê mêd yê vatya ti vac xumac ngɨbua nɨlô. Lêc Sekalaia hɨlung kɨyang ya vɨgê vô he, ên mya vɨyin.
22 E quando ele saiu, não podia falar com eles, e perceberam que ele havia tido uma visão no templo; porque gesticulava para eles, e permanecia mudo.
23 Mêd buc wê Sekalaia yuac daa siên ge tɨyôô, om lax ben vɨyangtôv.
23 E aconteceu que, tendo-se completado os dias do seu ministério, ele partiu para a sua própria casa.
24 Mêd lax dô ben dɨ vɨnê Ilisabet, nu tuc dô vac xêyaa dɨ i mi dô vac xumac lôma tɨyi dentuc vɨgê vɨlu, dɨ nêl ên nêbê,
24 E, depois daqueles dias, sua esposa Elizabete engravidou, e escondeu-se por cinco meses, dizendo:
25 “Anutu xo vɨgwe pɨsiv ên a ên wê a mi le top dɨ nipwo ma ge, om vông nivɨha vô a mɨ vô a nig yocên vêl.”
25 Assim o Senhor fez comigo nos dias em que ele olhou para mim, para tirar a minha vergonha entre os homens.
26 Ilisabet nu dô vac xêyaa tɨyi dentuc vɨgê vɨlu dɨ sec ti, lêc Anutu vông angela Gebliel la vac vɨgwe Nasalet vac vɨgwe levac Galili,
26 E, no sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 dɨ i la vô vêxwo ti lê Malia. Malia ge, tae mae nêl i lê lec Josep ên nêb yuu i iima, lêc yuu gên dô teva. Josep ge, kehe vac king Devit.
27 para uma virgem desposada com um homem, cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Mêd Gebliel la nêl vô Malia ên nêbê, “Ông wê Anutu yê ông nivɨha ge, kɨyang malehe i hɨvun ông xôn, ên Apumtau dô hɨxôn ông.”
28 E o anjo se aproximou dela, e disse: Salve, tu que és muito favorecida; o Senhor está contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Malia ngô kɨyang tyo, lêc vông i nɨlô vô vɨyin levac, dɨ i xo ên nêbê, “Kɨyang malehe ga, kehe bêna?”
29 E, vendo-o, ela ficou perturbada com o que ele disse, e pôs-se a pensar que tipo de saudação seria essa.
30 Mêd Gebliel nêl vô i ên nêbê, “Malia, xonaên i ma, ên Anutu yê ông nivɨha.
30 E o anjo lhe disse: Não temas, Maria; porque tu achaste graça diante de Deus.
31 Om ngô lê. Ông obêc vɨvi num vux ti dêc obêc yubac ge, dɨ ông nêl lê bê Yesu.
31 E, eis que em teu ventre conceberás e darás à luz um filho, e lhe darás o nome de Jesus.
32 Num tyo ob tu xomxo levac dɨ xomxo ob nêl i lê nêbê Anutu lag puunê nu, dɨ Apumtau Anutu obêc vông i tu king mɨ viac xomxo tɨyi xocbê bu Devit ilage,
32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 om obêc tu xomxo Islel wê Jekop nue bue gee nên king mɨ viac he luta lêc luta, dɨ i lê king obêc tɨyôô lêm.”
33 e ele reinará sobre a casa de Jacó para sempre, e o seu reino não terá fim.
34 Mêlêc Malia kɨnêg vô angela tyo ên nêbê, “Kɨyang ga obêc vô nôn lec bêna? Ên a gên o kô vux ti lêm.”
34 Então, disse Maria ao anjo: Como será isto, visto que eu não conheço homem algum?
35 Mêd angela luu i vya ên nêbê, “Myakɨlôhô Ngɨbua obêc lam vô ông, dɨ xêkɨzêc wê Anutu lag puunê vông ge obêc lam hɨvun ông xôn, om nipwo ti wê ông obêc kô ge, xomxo ob nêb i ngɨbua dɨ i Anutu nu.
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: O Espírito Santo virá sobre ti, e o poder do Altíssimo fará sombra sobre ti; por isso também o santo nascido de ti será chamado Filho de Deus.
36 “Ngô lê. Gônam Ilisabet wê vô vêxta dɨ mi le top dɨ nu ma ge, gwêbaga vɨvi nu vux ti, lêc gên dô dɨ dentuc vɨgê vɨlu dɨ sec ti lam la vêl, om obêc kô nu tige.
36 E, eis que tua prima Elizabete, também concebeu um filho em sua velhice; e este é o sexto mês para ela, que era chamada estéril.
37 Ên kɨyang yuu yuac ti o vô vɨyin vô Anutu lêm. Nge, Anutu tɨyi wê ob vông susu vɨhati vô nôn lec ge.”
37 Porque com Deus nada será impossível.
38 Om Malia nêl vô angela ên nêbê, “Apumtau nu yuac a, om kɨyang wê ông nêl vô a ge i vô nôn lec.” Pyap dêc angela sea i dɨ lax.
38 E disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor; faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo se ausentou.
39 Vac buc tige mahɨgun ti, Malia kɨdi dɨ tup la vac vɨgwe kɨtôn ti wê yêp vac vɨgwe Judia ge,
39 E Maria se levantou naqueles dias, e foi apressadamente à região montanhosa, para uma cidade de Judá,
40 dɨ la vac Ilisabet yuu Sekalaia ben xumac lôma dɨ la pul Ilisabet vɨgê dɨ nêl kɨyang malehe vô i.
40 e entrou na casa de Zacarias, e saudou a Elizabete.
41 Mêd Ilisabet ngô Malia vya dɨ nu wê dô vac i xêyaa ge yetac dɨ ngɨgax i, mêd Myakɨlôhô Ngɨbua lam hɨvun Ilisabet xôn,
41 E aconteceu que, quando Elizabete ouviu a saudação de Maria, o bebê saltou no seu ventre, e Elizabete foi cheia com o Espírito Santo;
42 dɨ i nêl vya levac vô Malia ên nêbê, “Anutu vông vɨzid nivɨha vô ông luu vêx baba ge vêl. Dɨ num wê ông ob kô ge, vɨzid nivɨha wê Anutu vông ge obêc hɨvun i xôn.
42 e ela falou em alta voz, dizendo: Abençoada és tu entre as mulheres, e abençoado é o fruto do teu ventre.
43 A ga bêna lê, lêc a Apumtau ta val vô a?
43 E por que motivo isso é para mim, que a mãe do meu Senhor venha a mim?
44 Om ngô lê. A nɨnyag gên ngô ông vyam wê ông val nêl vô a ge, lêc a nug wê dô vac a xêgyaa ga yetac mɨ ngɨgax i dɨ pɨmil.
44 Pois, eis que assim que a voz da tua saudação soou aos meus ouvidos, o bebê saltou de alegria no meu ventre.
45 Ông vông i vin pyap om ông hi vɨxam i pec, ên kɨyang wê Anutu nêl vô ông ge obêc vô nôn lec tɨmuên.” Ilisabet nêl bêge.
45 E abençoada a que creu; porque haverá cumprimento das coisas que foram ditas pelo Senhor.
46 Malia nêl ên nêbê,
46 E Maria disse: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 dɨ a kɨnug hi vɨxa ên Anutu wê ngɨdu a xôn ge.
47 e o meu espírito regozijou-se em Deus meu Salvador.
48 Ên a ga Anutu nu yuac pɨleva, lêc Anutu xêyaa vin lec a, om gwêbaga dɨ tɨmuên ge, xomxo vɨhati obêc nêl a lêg la bê Anutu vông vɨzid nivɨha vô a,
48 Pois ele tem considerado a humildade de sua serva; porquanto, eis que daqui em diante todas as gerações me chamarão de abençoada.
49 ên Anutu xêkɨzêc kehe vông do levac tige vô a, dɨ i lê ngɨbua.
49 Porque aquele que é poderoso me fez grandes coisas; e santo é o seu nome.
50 Anutu xêyaa vin lec xomxo wê la vac i kwa ngɨbi ge, om môp bêge wê ob yêp vô xomxo tɨbeac tɨbeac vɨhati dɨ i loc vô myahɨpu.
50 E a sua misericórdia está sobre os que o temem de geração em geração.
51 Anutu vɨgê vông yuac xêkɨzêc, om tii xomxo wê nɨlô yong he ge moo sea mɨ la.
51 Ele mostrou força com o seu braço; ele espalhou os orgulhosos na imaginação de seus corações.
52 Dɨ Anutu vô xêkɨzêc vêl ên xomxo levac wê kô lê king ge, dɨ hôm xomxo pɨleva lê lec.
52 Ele derrubou os poderosos de seus assentos, e exaltou os humildes.
53 Mêd xomxo susu maên wê vip den he ge, Anutu vông susu nivɨha vô he, dɨ xomxo wê susu tɨbeac ge Anutu vông he la nên ya vɨgê pɨleva.
53 Ele encheu de coisas boas os famintos, e ao rico ele enviou vazio.
54 — ausente —
54 Ele ajudou a seu servo Israel, em lembrança de sua misericórdia;
55 — ausente —
55 como ele falou a nossos pais, a Abraão e à sua semente para sempre.
56 Malia dô hɨxôn Ilisabet tɨyi dentuc yon dêc lax mɨ la ben.
56 E Maria ficou com ela em torno de três meses, e depois voltou para sua própria casa.
57 Buc wê Ilisabet nu ob yubac ge, om nu tyo yubac lêc nu tuc.
57 Ora, completou-se o tempo de Elizabete para o parto; e ela teve um filho.
58 Mêd Ilisabet ngɨdêe lie hɨxôn xomxo vac ben vɨyangtôv ge ngô wê Apumtau vông nivɨha vô i ge, om he la pɨmil Anutu hɨxôn Ilisabet.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que o Senhor tinha mostrado grande misericórdia sobre ela, e regozijaram-se com ela.
59 Buc vɨgê vɨlu dɨ sec yon la vêl, lêc he kɨtuc la nêb ob gôl nu tyo ninɨvi dɨ nêl i lê. Om he nêb he ob nêl lê lec ma Sekalaia vaci,
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, eles vieram circuncidar o menino; e chamaram-no Zacarias, conforme o nome de seu pai.
60 lêc ta nêl ên nêbê, “Maê! Il ob nêl i lê bê Jon.”
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não! Mas ele será chamado de João.
61 Lêc he nêl vô i ên nêbê, “Letya lê tige? Lime ngɨdême ti lê o bêge lêm.”
61 E disseram-lhe: Não há ninguém na tua parentela que se chame por este nome.
62 Om he vô hɨlung hɨlung ya vɨgê kɨnêgên vô ma Sekalaia ên nêb i nêl bê he ob nêl nu tyo lê bêna.
62 E eles fizeram sinais ao pai, como ele queria que o chamasse.
63 Mêd Sekalaia vông he la kô taple nipwo ti dɨ i kɨvuu lê lec ên nêbê “Jon”. Mêd he yê dɨ yetac ên.
63 E, ele pedindo uma tábua de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Mêd lutibed Sekalaia kwa tyip dɨ get vô xêlehe dɨ i keac, mêgem pɨmil Anutu.
64 E sua boca foi aberta imediatamente, e soltou-se sua língua; e ele falava, louvando a Deus.
65 Om xomxo wê dô vac vɨgwe tige xona, dɨ kɨyang tige la vac vɨgwe kɨtôn Judia vɨhati,
65 E veio temor sobre todos os que moravam ao seu redor; e todos estes dizeres foram divulgados ao longo de toda região montanhosa da Judeia.
66 om xomxo vɨhati wê ngô kɨyang tige xo kɨyang tɨbeac vac nɨlô dɨ nêl ên nêbê, “Nipwo tige obêc dô bêna tɨmuênê?” He nêl bêge, ên he xovô ên nêb xêkɨzêc wê Anutu vông ge ngɨdu i xôn.
66 E todos os que ouviam os colocavam no seu coração, dizendo: Que tipo de menino será esse? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Myakɨlôhô Ngɨbua hɨvun Sekalaia xôn dɨ i nêl kɨyang tɨyi xocbê plopete ti bêga ên nêbê,
67 E seu pai Zacarias ficou cheio com o Espírito Santo, e profetizou, dizendo:
68 “Il ob pɨmil Apumtau wê tu il Islele nêd Anutu ge, ên i ge wê lam ngɨdu il wê il tu i nue ge xôn dɨ vô il vêl ên nipaên,
68 Bendito seja o Senhor Deus de Israel, porque tem visitado e redimido o seu povo,
69 om vông xomxo xêkɨzêc ti kɨdi vac kehe Devit wê i nu yuac ge, ên nêb i ngɨdu il xôn dɨ vông il dô vac nivɨha,
69 e levantou para nós o chifre de salvação na casa de seu servo Davi,
70 i tɨyi xocbê Anutu nêl vô i plopete ngɨbua ilage mɨ he nêl kɨtong ge.
70 como ele falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo;
71 Kɨyang tige, Anutu nêl nêb ob vô il vêl ên tɨbii vevac wê ob hi il gee yuu tɨbii wê xêyaa vô myavɨnê vô il gee.
71 para nos salvar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam,
72 Om Anutu xo vɨgwe pɨsiv ên il buge mɨ ngɨdu he xôn, dɨ xovô i kɨyang wê zôô i tu ngɨbua ilage.
72 para realizar a misericórdia prometida a nossos pais, e lembrar-se do seu santo pacto;
73 — ausente —
73 e do juramento que ele prometeu a nosso pai Abraão,
74 — ausente —
74 de nos conceder que, libertados da mão dos nossos inimigos, possamos servi-lo sem medo,
75 dɨ il le ngɨbua yuu nivɨha vô Anutu manôn dɨ vông i yuac i tɨyi buc vɨhati wê il dô kɨbun ga ge.
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 Ông nipwo tige, tɨmuên xomxo ob nêl bê ông plopet wê Anutu kɨsii ganê vông ge, ên ông ob mug Apumtau dɨ tɨtô i nên môp i vô bôbac,
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo; porque tu irás ante a face do Senhor, para preparar os seus caminhos,
77 dɨ ông ob nêl kɨtong vô xomxo wê tu Anutu nue ge ên he i xovô bê Anutu ob kɨtya he nên nipaên vêl dɨ vông he i dô vac nivɨha.
77 para dar o conhecimento da salvação ao seu povo, pela remissão dos seus pecados,
78 Il Anutu ob vông bêge ên wê xêyaa vin lec il ge, om ob vông xomxo ti wê xêseac lag puunê ge i lam vô il,
78 mediante a terna misericórdia do nosso Deus, pela qual na aurora lá do alto nos visitou;
79 ên i lam linac lec xomxo wê dô vac mapɨtoc ta dɨ he xona ên yibên ge. Om obêc dɨdii il dɨ il la tɨmu vô kɨyang malehe.” Sekalaia nêl bêge.
79 para dar luz aos que estão assentados em trevas e na sombra da morte, para guiar os nossos pés no caminho da paz.
80 Om nipwo tige lig mɨ vô levac dɨ i pɨyôp xovô kɨyang nivɨha, dɨ i la dô vac vɨgwe mahɨgun pɨleva wê xomxo dô vacên ma ge dɨ i mɨla vô buc wê lam hɨlung i vô xomxo Islel ge.
80 E o menino crescia, e se fortalecia no espírito, e estava nos desertos até ao dia da sua aparição a Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.