Lucas 1

Yesu Xolac (PTP) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 — ausente —
1 Tendo, pois, muitos empreendido pôr em ordem a narração dos fatos que entre nós se cumpriram,
2 — ausente —
2 Segundo nos transmitiram os mesmos que os presenciaram desde oprincípio, e foram ministros da palavra,
3 Om a êno nêb a ob kɨvuu kɨyang ge vac kɨpihac mɨ vông i loc vô ông, ên buc tɨbeac a kɨnêg mɨ xovô kɨyang ge vɨhati kehe. Om a kɨvuu vɨhati bôbac yuu nivɨha vac kɨpihac,
3 Pareceu-me também a mim conveniente descrevê-los a ti, ó excelente Teófilo, por sua ordem, havendo-me já informado minuciosamente de tudo desde o princípio;
4 ên a nêb ông kɨtong mɨ xovô bê xolac wê xomxo nêl mɨ ông ngô ge, nôn vɨxôhɨlôg.
4 Para que conheças a certeza das coisas de que já estás informado.
5 Vô buc wê Helot tu king mɨ viac vɨgwe Judia ge, xomxo ti dô lê nêbê Sekalaia dɨ vɨnê lê nêbê Ilisabet. Sekalaia ge xomxo wê mi si daa vô Anutu ge ti, vac kɨdu ti wê lê nêbê Abaisa ge, dɨ vɨnê kehe vac Elon.
5 Existiu, no tempo de Herodes, rei da Judéia, um sacerdote chamado Zacarias, da ordem de Abias, e cuja mulher era das filhas de Arão; e o seu nome era Isabel.
6 Mêd yuu ge, Anutu yê manôn nivɨha lec yuu, nêb yuu xomxo nivɨha lee, ên yuu tɨmu vô Apumtau kɨyang yuu xolac vɨhati dɨ o vông ti so lêm.
6 E eram ambos justos perante Deus, andando sem repreensão em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Lêc yuu nu ma, ên Ilisabet o kô nipwo ti lêm, dɨ yuu lɨya vô kɨpwoc yuu vêxta.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 Sekalaia he lie daa siên la vông yuac vac Anutu xumac ngɨbua, ên ge he nên buc wê ob vông yuac lec ge, om Sekalaia la si daa vô Anutu.
8 E aconteceu que, exercendo ele o sacerdócio diante de Deus, na ordem da sua turma,
9 Môp wê he mi vông ge, he mi tɨde ên nêb i nêl kɨtong vô he bê he tina ob la vac xumac ngɨbua nɨlô ên la si daa nivɨvea nivɨha vô Apumtau. Om he tɨde, lêc nêb Sekalaia, om Sekalaia la vac xumac ngɨbua nɨlô,
9 Segundo o costume sacerdotal, coube-lhe em sorte entrar no templo do Senhor para oferecer o incenso.
10 dɨ xomxo tɨbeac kɨtaa vô Anutu mɨ dô vɨxun, dɨ Sekalaia si daa nivɨvea nivɨha vô Anutu.
10 E toda a multidão do povo estava fora, orando, à hora do incenso.
11 Mêd Apumtau angela ti val le vô alta wê si daa lec ge vô vɨgê hɨyôv,
11 E um anjo do Senhor lhe apareceu, posto em pé, à direita do altar do incenso.
12 dɨ Sekalaia yê mɨ yetac ên dɨ xona ên.
12 E Zacarias, vendo-o, turbou-se, e caiu temor sobre ele.
13 Lêc angela tige nêl vô i ên nêbê, “Sekalaia, xonaên i ma, ên Anutu ngô kɨtaaên wê ông kɨtaa ge pyap. Om vɨnêm Ilisabet obêc kô num vux ti dɨ ông ob nêl lê nêbê Jon.
13 Mas o anjo lhe disse: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João.
14 Mêd ông obêc pɨmil dɨ ông nɨlôm obêc vô nivɨha, dɨ buc wê num tige obêc yubac ge od obêc vông xomxo tɨbeac xêyaa vô nivɨha.
14 E terás prazer e alegria, e muitos se alegrarão no seu nascimento,
15 Ên num tyo, Anutu obêc yê nêb i tu xomxo levac, dɨ i o lêc num mia wain yuu mia xêkɨzêc lêm. Buc wê obêc gên dô vac ta xêyaa ge od Myakɨlôhô Ngɨbua obêc hɨvun i xôn pyap,
15 Porque será grande diante do Senhor, e não beberá vinho, nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 dɨ tɨmuên ge od obêc pɨlepac xomxo Islel tɨbeac nɨlô lax vô he Apumtau Anutu.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus,
17 Xomxo tige ob kô xovôên yuu xêkɨzêc i tɨyi xocbê Ilaija kô ge dɨ i mug Apumtau môp, om obêc pɨlepac mae nɨlô lax vô nue, dɨ obêc pɨlepac he wê pwoo kɨyang vac ge nɨlô dɨ he i loc kô xovôên yuu pɨyôp nivɨha wê xomxo vông vinên vông ge. Om môp ge wê ob viac xomxo nɨlô pyap, êdêc he i dô hɨxôn nɨlô nivɨha dɨ Apumtau i val.”
17 E irá adiante dele no espírito e virtude de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os rebeldes à prudência dos justos, com o fim de preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Angela nêl pyap, mêd Sekalaia kɨnêg vô i ên nêbê, “Kɨyang wê ông nêl ge ob vô nôn lec bêna? Ên xii vô kɨpwoc yuu vêxta ga mê.”
18 Disse então Zacarias ao anjo: Como saberei isto? pois eu já sou velho, e minha mulher avançada em idade.
19 Mêd angela nêl vô i ên nêbê, “A ga Gebliel wê a mi le vô Anutu manôn ge, lêc Anutu vông a lam ên nêb a lam nêl kɨyang nivɨha tiga vô ông.
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado a falar-te e dar-te estas alegres novas.
20 Om kɨyang wê a nêl ga obêc vô nôn lec vô buc wê Anutu nêl ge. Lêcom ông o vông i vin kɨyang tyo lêm, om ông ngô lê. Ông obêc dô tɨyi xocbê yac ge dɨ keacên ob ma, dɨ i mɨloc vô buc wê kɨyang obêc vô nôn lec ge lê.”
20 E eis que ficarás mudo, e não poderás falar até ao dia em que estas coisas aconteçam; porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo se hão de cumprir.
21 Xomxo wê kɨtucma mɨ dô vɨxun ge dô bin Sekalaia, dɨ kɨnêg vôma ên nêbê, “Sekalaia la vô va, lêc la dô gwêba ta vac xumac nɨlô?”
21 E o povo estava esperando a Zacarias, e maravilhava-se de que tanto se demorasse no templo.
22 He dô dêc Sekalaia lop mɨ lôm, lêc keacên ma vô he, ên mya vɨyin, om he xovô nêbê mêd yê vatya ti vac xumac ngɨbua nɨlô. Lêc Sekalaia hɨlung kɨyang ya vɨgê vô he, ên mya vɨyin.
22 E, saindo ele, não lhes podia falar; e entenderam que tinha tido uma visão no templo. E falava por acenos, e ficou mudo.
23 Mêd buc wê Sekalaia yuac daa siên ge tɨyôô, om lax ben vɨyangtôv.
23 E sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para sua casa.
24 Mêd lax dô ben dɨ vɨnê Ilisabet, nu tuc dô vac xêyaa dɨ i mi dô vac xumac lôma tɨyi dentuc vɨgê vɨlu, dɨ nêl ên nêbê,
24 E, depois daqueles dias, Isabel, sua mulher, concebeu, e por cinco meses se ocultou, dizendo:
25 “Anutu xo vɨgwe pɨsiv ên a ên wê a mi le top dɨ nipwo ma ge, om vông nivɨha vô a mɨ vô a nig yocên vêl.”
25 Assim me fez o Senhor, nos dias em que atentou em mim, para destruir o meu opróbrio entre os homens.
26 Ilisabet nu dô vac xêyaa tɨyi dentuc vɨgê vɨlu dɨ sec ti, lêc Anutu vông angela Gebliel la vac vɨgwe Nasalet vac vɨgwe levac Galili,
26 E, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 dɨ i la vô vêxwo ti lê Malia. Malia ge, tae mae nêl i lê lec Josep ên nêb yuu i iima, lêc yuu gên dô teva. Josep ge, kehe vac king Devit.
27 A uma virgem desposada com um homem, cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Mêd Gebliel la nêl vô Malia ên nêbê, “Ông wê Anutu yê ông nivɨha ge, kɨyang malehe i hɨvun ông xôn, ên Apumtau dô hɨxôn ông.”
28 E, entrando o anjo aonde ela estava, disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Malia ngô kɨyang tyo, lêc vông i nɨlô vô vɨyin levac, dɨ i xo ên nêbê, “Kɨyang malehe ga, kehe bêna?”
29 E, vendo-o ela, turbou-se muito com aquelas palavras, e considerava que saudação seria esta.
30 Mêd Gebliel nêl vô i ên nêbê, “Malia, xonaên i ma, ên Anutu yê ông nivɨha.
30 Disse-lhe, então, o anjo: Maria, não temas, porque achaste graça diante de Deus.
31 Om ngô lê. Ông obêc vɨvi num vux ti dêc obêc yubac ge, dɨ ông nêl lê bê Yesu.
31 E eis que em teu ventre conceberás e darás à luz um filho, e pôr-lhe-ás o nome de Jesus.
32 Num tyo ob tu xomxo levac dɨ xomxo ob nêl i lê nêbê Anutu lag puunê nu, dɨ Apumtau Anutu obêc vông i tu king mɨ viac xomxo tɨyi xocbê bu Devit ilage,
32 Este será grande, e será chamado filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 om obêc tu xomxo Islel wê Jekop nue bue gee nên king mɨ viac he luta lêc luta, dɨ i lê king obêc tɨyôô lêm.”
33 E reinará eternamente na casa de Jacó, e o seu reino não terá fim.
34 Mêlêc Malia kɨnêg vô angela tyo ên nêbê, “Kɨyang ga obêc vô nôn lec bêna? Ên a gên o kô vux ti lêm.”
34 E disse Maria ao anjo: Como se fará isto, visto que não conheço homem algum?
35 Mêd angela luu i vya ên nêbê, “Myakɨlôhô Ngɨbua obêc lam vô ông, dɨ xêkɨzêc wê Anutu lag puunê vông ge obêc lam hɨvun ông xôn, om nipwo ti wê ông obêc kô ge, xomxo ob nêb i ngɨbua dɨ i Anutu nu.
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e a virtude do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; por isso também o Santo, que de ti há de nascer, será chamado Filho de Deus.
36 “Ngô lê. Gônam Ilisabet wê vô vêxta dɨ mi le top dɨ nu ma ge, gwêbaga vɨvi nu vux ti, lêc gên dô dɨ dentuc vɨgê vɨlu dɨ sec ti lam la vêl, om obêc kô nu tige.
36 E eis que também Isabel, tua prima, concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril;
37 Ên kɨyang yuu yuac ti o vô vɨyin vô Anutu lêm. Nge, Anutu tɨyi wê ob vông susu vɨhati vô nôn lec ge.”
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Om Malia nêl vô angela ên nêbê, “Apumtau nu yuac a, om kɨyang wê ông nêl vô a ge i vô nôn lec.” Pyap dêc angela sea i dɨ lax.
38 Disse então Maria: Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Vac buc tige mahɨgun ti, Malia kɨdi dɨ tup la vac vɨgwe kɨtôn ti wê yêp vac vɨgwe Judia ge,
39 E, naqueles dias, levantando-se Maria, foi apressada às montanhas, a uma cidade de Judá,
40 dɨ la vac Ilisabet yuu Sekalaia ben xumac lôma dɨ la pul Ilisabet vɨgê dɨ nêl kɨyang malehe vô i.
40 E entrou em casa de Zacarias, e saudou a Isabel.
41 Mêd Ilisabet ngô Malia vya dɨ nu wê dô vac i xêyaa ge yetac dɨ ngɨgax i, mêd Myakɨlôhô Ngɨbua lam hɨvun Ilisabet xôn,
41 E aconteceu que, ao ouvir Isabel a saudação de Maria, a criancinha saltou no seu ventre; e Isabel foi cheia do Espírito Santo.
42 dɨ i nêl vya levac vô Malia ên nêbê, “Anutu vông vɨzid nivɨha vô ông luu vêx baba ge vêl. Dɨ num wê ông ob kô ge, vɨzid nivɨha wê Anutu vông ge obêc hɨvun i xôn.
42 E exclamou com grande voz, e disse: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito o fruto do teu ventre.
43 A ga bêna lê, lêc a Apumtau ta val vô a?
43 E de onde me provém isto a mim, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Om ngô lê. A nɨnyag gên ngô ông vyam wê ông val nêl vô a ge, lêc a nug wê dô vac a xêgyaa ga yetac mɨ ngɨgax i dɨ pɨmil.
44 Pois eis que, ao chegar aos meus ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria no meu ventre.
45 Ông vông i vin pyap om ông hi vɨxam i pec, ên kɨyang wê Anutu nêl vô ông ge obêc vô nôn lec tɨmuên.” Ilisabet nêl bêge.
45 Bem-aventurada a que creu, pois hão de cumprir-se as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas.
46 Malia nêl ên nêbê,
46 Disse então Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 dɨ a kɨnug hi vɨxa ên Anutu wê ngɨdu a xôn ge.
47 E o meu espírito se alegra em Deus meu Salvador;
48 Ên a ga Anutu nu yuac pɨleva, lêc Anutu xêyaa vin lec a, om gwêbaga dɨ tɨmuên ge, xomxo vɨhati obêc nêl a lêg la bê Anutu vông vɨzid nivɨha vô a,
48 Porque atentou na baixeza de sua serva; Pois eis que desde agora todas as gerações me chamarão bem-aventurada,
49 ên Anutu xêkɨzêc kehe vông do levac tige vô a, dɨ i lê ngɨbua.
49 Porque me fez grandes coisas o Poderoso; E santo é seu nome.
50 Anutu xêyaa vin lec xomxo wê la vac i kwa ngɨbi ge, om môp bêge wê ob yêp vô xomxo tɨbeac tɨbeac vɨhati dɨ i loc vô myahɨpu.
50 E a sua misericórdia é de geração em geração Sobre os que o temem.
51 Anutu vɨgê vông yuac xêkɨzêc, om tii xomxo wê nɨlô yong he ge moo sea mɨ la.
51 Com o seu braço agiu valorosamente; Dissipou os soberbos no pensamento de seus corações.
52 Dɨ Anutu vô xêkɨzêc vêl ên xomxo levac wê kô lê king ge, dɨ hôm xomxo pɨleva lê lec.
52 Depôs dos tronos os poderosos, E elevou os humildes.
53 Mêd xomxo susu maên wê vip den he ge, Anutu vông susu nivɨha vô he, dɨ xomxo wê susu tɨbeac ge Anutu vông he la nên ya vɨgê pɨleva.
53 Encheu de bens os famintos, E despediu vazios os ricos.
54 — ausente —
54 Auxiliou a Israel seu servo, Recordando-se da sua misericórdia;
55 — ausente —
55 Como falou a nossos pais, Para com Abraão e a sua posteridade, para sempre.
56 Malia dô hɨxôn Ilisabet tɨyi dentuc yon dêc lax mɨ la ben.
56 E Maria ficou com ela quase três meses, e depois voltou para sua casa.
57 Buc wê Ilisabet nu ob yubac ge, om nu tyo yubac lêc nu tuc.
57 E completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Mêd Ilisabet ngɨdêe lie hɨxôn xomxo vac ben vɨyangtôv ge ngô wê Apumtau vông nivɨha vô i ge, om he la pɨmil Anutu hɨxôn Ilisabet.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que tinha Deus usado para com ela de grande misericórdia, e alegraram-se com ela.
59 Buc vɨgê vɨlu dɨ sec yon la vêl, lêc he kɨtuc la nêb ob gôl nu tyo ninɨvi dɨ nêl i lê. Om he nêb he ob nêl lê lec ma Sekalaia vaci,
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, vieram circuncidar o menino, e lhe chamavam Zacarias, o nome de seu pai.
60 lêc ta nêl ên nêbê, “Maê! Il ob nêl i lê bê Jon.”
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não, porém será chamado João.
61 Lêc he nêl vô i ên nêbê, “Letya lê tige? Lime ngɨdême ti lê o bêge lêm.”
61 E disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Om he vô hɨlung hɨlung ya vɨgê kɨnêgên vô ma Sekalaia ên nêb i nêl bê he ob nêl nu tyo lê bêna.
62 E perguntaram por acenos ao pai como queria que lhe chamassem.
63 Mêd Sekalaia vông he la kô taple nipwo ti dɨ i kɨvuu lê lec ên nêbê “Jon”. Mêd he yê dɨ yetac ên.
63 E, pedindo ele uma tabuinha de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Mêd lutibed Sekalaia kwa tyip dɨ get vô xêlehe dɨ i keac, mêgem pɨmil Anutu.
64 E logo a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; e falava, louvando a Deus.
65 Om xomxo wê dô vac vɨgwe tige xona, dɨ kɨyang tige la vac vɨgwe kɨtôn Judia vɨhati,
65 E veio temor sobre todos os seus vizinhos, e em todas as montanhas da Judéia foram divulgadas todas estas coisas.
66 om xomxo vɨhati wê ngô kɨyang tige xo kɨyang tɨbeac vac nɨlô dɨ nêl ên nêbê, “Nipwo tige obêc dô bêna tɨmuênê?” He nêl bêge, ên he xovô ên nêb xêkɨzêc wê Anutu vông ge ngɨdu i xôn.
66 E todos os que as ouviam as conservavam em seus corações, dizendo: Quem será, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Myakɨlôhô Ngɨbua hɨvun Sekalaia xôn dɨ i nêl kɨyang tɨyi xocbê plopete ti bêga ên nêbê,
67 E Zacarias, seu pai, foi cheio do Espírito Santo, e profetizou, dizendo:
68 “Il ob pɨmil Apumtau wê tu il Islele nêd Anutu ge, ên i ge wê lam ngɨdu il wê il tu i nue ge xôn dɨ vô il vêl ên nipaên,
68 Bendito o Senhor Deus de Israel, Porque visitou e remiu o seu povo,
69 om vông xomxo xêkɨzêc ti kɨdi vac kehe Devit wê i nu yuac ge, ên nêb i ngɨdu il xôn dɨ vông il dô vac nivɨha,
69 E nos levantou uma salvação poderosa Na casa de Davi seu servo.
70 i tɨyi xocbê Anutu nêl vô i plopete ngɨbua ilage mɨ he nêl kɨtong ge.
70 Como falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo;
71 Kɨyang tige, Anutu nêl nêb ob vô il vêl ên tɨbii vevac wê ob hi il gee yuu tɨbii wê xêyaa vô myavɨnê vô il gee.
71 Para nos livrar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam;
72 Om Anutu xo vɨgwe pɨsiv ên il buge mɨ ngɨdu he xôn, dɨ xovô i kɨyang wê zôô i tu ngɨbua ilage.
72 Para manifestar misericórdia a nossos pais, E lembrar-se da sua santa aliança,
73 — ausente —
73 E do juramento que jurou a Abraão nosso pai,
74 — ausente —
74 De conceder-nos que, Libertados da mão de nossos inimigos, o serviríamos sem temor,
75 dɨ il le ngɨbua yuu nivɨha vô Anutu manôn dɨ vông i yuac i tɨyi buc vɨhati wê il dô kɨbun ga ge.
75 Em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 Ông nipwo tige, tɨmuên xomxo ob nêl bê ông plopet wê Anutu kɨsii ganê vông ge, ên ông ob mug Apumtau dɨ tɨtô i nên môp i vô bôbac,
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo, Porque hás de ir ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos;
77 dɨ ông ob nêl kɨtong vô xomxo wê tu Anutu nue ge ên he i xovô bê Anutu ob kɨtya he nên nipaên vêl dɨ vông he i dô vac nivɨha.
77 Para dar ao seu povo conhecimento da salvação, Na remissão dos seus pecados;
78 Il Anutu ob vông bêge ên wê xêyaa vin lec il ge, om ob vông xomxo ti wê xêseac lag puunê ge i lam vô il,
78 Pelas entranhas da misericórdia do nosso Deus, Com que o oriente do alto nos visitou;
79 ên i lam linac lec xomxo wê dô vac mapɨtoc ta dɨ he xona ên yibên ge. Om obêc dɨdii il dɨ il la tɨmu vô kɨyang malehe.” Sekalaia nêl bêge.
79 Para iluminar aos que estão assentados em trevas e na sombra da morte; A fim de dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Om nipwo tige lig mɨ vô levac dɨ i pɨyôp xovô kɨyang nivɨha, dɨ i la dô vac vɨgwe mahɨgun pɨleva wê xomxo dô vacên ma ge dɨ i mɨla vô buc wê lam hɨlung i vô xomxo Islel ge.
80 E o menino crescia, e se robustecia em espírito. E esteve nos desertos até ao dia em que havia de mostrar-se a Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.