Lucas 1

Yesu Xolac (PTP) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 — ausente —
1 Visto que muitos têm empreendido fazer uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 — ausente —
2 segundo no-los transmitiram os que desde o princípio foram testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Om a êno nêb a ob kɨvuu kɨyang ge vac kɨpihac mɨ vông i loc vô ông, ên buc tɨbeac a kɨnêg mɨ xovô kɨyang ge vɨhati kehe. Om a kɨvuu vɨhati bôbac yuu nivɨha vac kɨpihac,
3 também a mim, depois de haver investido tudo cuidadosamente desde o começo, pareceu-me bem, ó excelentíssimo Teófilo, escrever-te uma narração em ordem.
4 ên a nêb ông kɨtong mɨ xovô bê xolac wê xomxo nêl mɨ ông ngô ge, nôn vɨxôhɨlôg.
4 para que conheças plenamente a verdade das coisas em que foste instruído.
5 Vô buc wê Helot tu king mɨ viac vɨgwe Judia ge, xomxo ti dô lê nêbê Sekalaia dɨ vɨnê lê nêbê Ilisabet. Sekalaia ge xomxo wê mi si daa vô Anutu ge ti, vac kɨdu ti wê lê nêbê Abaisa ge, dɨ vɨnê kehe vac Elon.
5 Houve nos dias do Rei Herodes, rei da Judéia, um sacerdote chamado Zacarias, da turma de Abias; e sua mulher era descendente de Arão, e chamava-se Isabel.
6 Mêd yuu ge, Anutu yê manôn nivɨha lec yuu, nêb yuu xomxo nivɨha lee, ên yuu tɨmu vô Apumtau kɨyang yuu xolac vɨhati dɨ o vông ti so lêm.
6 Ambos eram justos diante de Deus, andando irrepreensíveis em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Lêc yuu nu ma, ên Ilisabet o kô nipwo ti lêm, dɨ yuu lɨya vô kɨpwoc yuu vêxta.
7 Mas não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos avançados em idade.
8 Sekalaia he lie daa siên la vông yuac vac Anutu xumac ngɨbua, ên ge he nên buc wê ob vông yuac lec ge, om Sekalaia la si daa vô Anutu.
8 Ora, estando ele a exercer as funções sacerdotais perante Deus, na ordem da sua turma,
9 Môp wê he mi vông ge, he mi tɨde ên nêb i nêl kɨtong vô he bê he tina ob la vac xumac ngɨbua nɨlô ên la si daa nivɨvea nivɨha vô Apumtau. Om he tɨde, lêc nêb Sekalaia, om Sekalaia la vac xumac ngɨbua nɨlô,
9 segundo o costume do sacerdócio, coube-lhe por sorte entrar no santuário do Senhor, para oferecer o incenso;
10 dɨ xomxo tɨbeac kɨtaa vô Anutu mɨ dô vɨxun, dɨ Sekalaia si daa nivɨvea nivɨha vô Anutu.
10 e toda a multidão do povo orava da parte de fora, à hora do incenso.
11 Mêd Apumtau angela ti val le vô alta wê si daa lec ge vô vɨgê hɨyôv,
11 Apareceu-lhe, então, um anjo do Senhor, em pé à direita do altar do incenso.
12 dɨ Sekalaia yê mɨ yetac ên dɨ xona ên.
12 E Zacarias, vendo-o, ficou turbado, e o temor o assaltou.
13 Lêc angela tige nêl vô i ên nêbê, “Sekalaia, xonaên i ma, ên Anutu ngô kɨtaaên wê ông kɨtaa ge pyap. Om vɨnêm Ilisabet obêc kô num vux ti dɨ ông ob nêl lê nêbê Jon.
13 Mas o anjo lhe disse: Não temais, Zacarias; porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, te dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João;
14 Mêd ông obêc pɨmil dɨ ông nɨlôm obêc vô nivɨha, dɨ buc wê num tige obêc yubac ge od obêc vông xomxo tɨbeac xêyaa vô nivɨha.
14 e terás alegria e regozijo, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Ên num tyo, Anutu obêc yê nêb i tu xomxo levac, dɨ i o lêc num mia wain yuu mia xêkɨzêc lêm. Buc wê obêc gên dô vac ta xêyaa ge od Myakɨlôhô Ngɨbua obêc hɨvun i xôn pyap,
15 porque ele será grande diante do Senhor; não beberá vinho, nem bebida forte; e será cheio do Espírito Santo já desde o ventre de sua mãe;
16 dɨ tɨmuên ge od obêc pɨlepac xomxo Islel tɨbeac nɨlô lax vô he Apumtau Anutu.
16 converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus;
17 Xomxo tige ob kô xovôên yuu xêkɨzêc i tɨyi xocbê Ilaija kô ge dɨ i mug Apumtau môp, om obêc pɨlepac mae nɨlô lax vô nue, dɨ obêc pɨlepac he wê pwoo kɨyang vac ge nɨlô dɨ he i loc kô xovôên yuu pɨyôp nivɨha wê xomxo vông vinên vông ge. Om môp ge wê ob viac xomxo nɨlô pyap, êdêc he i dô hɨxôn nɨlô nivɨha dɨ Apumtau i val.”
17 irá adiante dele no espírito e poder de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os rebeldes à prudência dos justos, a fim de preparar para o Senhor um povo apercebido.
18 Angela nêl pyap, mêd Sekalaia kɨnêg vô i ên nêbê, “Kɨyang wê ông nêl ge ob vô nôn lec bêna? Ên xii vô kɨpwoc yuu vêxta ga mê.”
18 Disse então Zacarias ao anjo: Como terei certeza disso? pois eu sou velho, e minha mulher também está avançada em idade.
19 Mêd angela nêl vô i ên nêbê, “A ga Gebliel wê a mi le vô Anutu manôn ge, lêc Anutu vông a lam ên nêb a lam nêl kɨyang nivɨha tiga vô ông.
19 Ao que lhe respondeu o anjo: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te dar estas boas novas;
20 Om kɨyang wê a nêl ga obêc vô nôn lec vô buc wê Anutu nêl ge. Lêcom ông o vông i vin kɨyang tyo lêm, om ông ngô lê. Ông obêc dô tɨyi xocbê yac ge dɨ keacên ob ma, dɨ i mɨloc vô buc wê kɨyang obêc vô nôn lec ge lê.”
20 e eis que ficarás mudo, e não poderás falar até o dia em que estas coisas aconteçam; porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo hão de cumprir-se.
21 Xomxo wê kɨtucma mɨ dô vɨxun ge dô bin Sekalaia, dɨ kɨnêg vôma ên nêbê, “Sekalaia la vô va, lêc la dô gwêba ta vac xumac nɨlô?”
21 O povo estava esperando Zacarias, e se admirava da sua demora no santuário.
22 He dô dêc Sekalaia lop mɨ lôm, lêc keacên ma vô he, ên mya vɨyin, om he xovô nêbê mêd yê vatya ti vac xumac ngɨbua nɨlô. Lêc Sekalaia hɨlung kɨyang ya vɨgê vô he, ên mya vɨyin.
22 Quando saiu, porém, não lhes podia falar, e perceberam que tivera uma visão no santuário. E falava-lhes por acenos, mas permanecia mudo.
23 Mêd buc wê Sekalaia yuac daa siên ge tɨyôô, om lax ben vɨyangtôv.
23 E, terminados os dias do seu ministério, voltou para casa.
24 Mêd lax dô ben dɨ vɨnê Ilisabet, nu tuc dô vac xêyaa dɨ i mi dô vac xumac lôma tɨyi dentuc vɨgê vɨlu, dɨ nêl ên nêbê,
24 Depois desses dias Isabel, sua mulher, concebeu, e por cinco meses se ocultou, dizendo:
25 “Anutu xo vɨgwe pɨsiv ên a ên wê a mi le top dɨ nipwo ma ge, om vông nivɨha vô a mɨ vô a nig yocên vêl.”
25 Assim me fez o Senhor nos dias em que atentou para mim, a fim de acabar com o meu opróbrio diante dos homens.
26 Ilisabet nu dô vac xêyaa tɨyi dentuc vɨgê vɨlu dɨ sec ti, lêc Anutu vông angela Gebliel la vac vɨgwe Nasalet vac vɨgwe levac Galili,
26 Ora, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 dɨ i la vô vêxwo ti lê Malia. Malia ge, tae mae nêl i lê lec Josep ên nêb yuu i iima, lêc yuu gên dô teva. Josep ge, kehe vac king Devit.
27 a uma virgem desposada com um varão cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Mêd Gebliel la nêl vô Malia ên nêbê, “Ông wê Anutu yê ông nivɨha ge, kɨyang malehe i hɨvun ông xôn, ên Apumtau dô hɨxôn ông.”
28 E, entrando o anjo onde ela estava disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo.
29 Malia ngô kɨyang tyo, lêc vông i nɨlô vô vɨyin levac, dɨ i xo ên nêbê, “Kɨyang malehe ga, kehe bêna?”
29 Ela, porém, ao ouvir estas palavras, turbou-se muito e pôs-se a pensar que saudação seria essa.
30 Mêd Gebliel nêl vô i ên nêbê, “Malia, xonaên i ma, ên Anutu yê ông nivɨha.
30 Disse-lhe então o anjo: Não temas, Maria; pois achaste graça diante de Deus.
31 Om ngô lê. Ông obêc vɨvi num vux ti dêc obêc yubac ge, dɨ ông nêl lê bê Yesu.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, ao qual porás o nome de Jesus.
32 Num tyo ob tu xomxo levac dɨ xomxo ob nêl i lê nêbê Anutu lag puunê nu, dɨ Apumtau Anutu obêc vông i tu king mɨ viac xomxo tɨyi xocbê bu Devit ilage,
32 Este será grande e será chamado filho do Altíssimo; o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi seu pai;
33 om obêc tu xomxo Islel wê Jekop nue bue gee nên king mɨ viac he luta lêc luta, dɨ i lê king obêc tɨyôô lêm.”
33 e reinará eternamente sobre a casa de Jacó, e o seu reino não terá fim.
34 Mêlêc Malia kɨnêg vô angela tyo ên nêbê, “Kɨyang ga obêc vô nôn lec bêna? Ên a gên o kô vux ti lêm.”
34 Então Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, uma vez que não conheço varão?
35 Mêd angela luu i vya ên nêbê, “Myakɨlôhô Ngɨbua obêc lam vô ông, dɨ xêkɨzêc wê Anutu lag puunê vông ge obêc lam hɨvun ông xôn, om nipwo ti wê ông obêc kô ge, xomxo ob nêb i ngɨbua dɨ i Anutu nu.
35 Respondeu-lhe o anjo: Virá sobre ti o Espírito Santo, e o poder do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; por isso o que há de nascer será chamado santo, Filho de Deus.
36 “Ngô lê. Gônam Ilisabet wê vô vêxta dɨ mi le top dɨ nu ma ge, gwêbaga vɨvi nu vux ti, lêc gên dô dɨ dentuc vɨgê vɨlu dɨ sec ti lam la vêl, om obêc kô nu tige.
36 Eis que também Isabel, tua parenta concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril;
37 Ên kɨyang yuu yuac ti o vô vɨyin vô Anutu lêm. Nge, Anutu tɨyi wê ob vông susu vɨhati vô nôn lec ge.”
37 porque para Deus nada será impossível.
38 Om Malia nêl vô angela ên nêbê, “Apumtau nu yuac a, om kɨyang wê ông nêl vô a ge i vô nôn lec.” Pyap dêc angela sea i dɨ lax.
38 Disse então Maria. Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Vac buc tige mahɨgun ti, Malia kɨdi dɨ tup la vac vɨgwe kɨtôn ti wê yêp vac vɨgwe Judia ge,
39 Naqueles dias levantou-se Maria, foi apressadamente à região montanhosa, a uma cidade de Judá,
40 dɨ la vac Ilisabet yuu Sekalaia ben xumac lôma dɨ la pul Ilisabet vɨgê dɨ nêl kɨyang malehe vô i.
40 entrou em casa de Zacarias e saudou a Isabel.
41 Mêd Ilisabet ngô Malia vya dɨ nu wê dô vac i xêyaa ge yetac dɨ ngɨgax i, mêd Myakɨlôhô Ngɨbua lam hɨvun Ilisabet xôn,
41 Ao ouvir Isabel a saudação de Maria, saltou a criancinha no seu ventre, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo,
42 dɨ i nêl vya levac vô Malia ên nêbê, “Anutu vông vɨzid nivɨha vô ông luu vêx baba ge vêl. Dɨ num wê ông ob kô ge, vɨzid nivɨha wê Anutu vông ge obêc hɨvun i xôn.
42 e exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito é o fruto do teu ventre!
43 A ga bêna lê, lêc a Apumtau ta val vô a?
43 E donde me provém isto, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Om ngô lê. A nɨnyag gên ngô ông vyam wê ông val nêl vô a ge, lêc a nug wê dô vac a xêgyaa ga yetac mɨ ngɨgax i dɨ pɨmil.
44 Pois logo que me soou aos ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria dentro de mim.
45 Ông vông i vin pyap om ông hi vɨxam i pec, ên kɨyang wê Anutu nêl vô ông ge obêc vô nôn lec tɨmuên.” Ilisabet nêl bêge.
45 Bem-aventurada aquela que creu que se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas.
46 Malia nêl ên nêbê,
46 Disse então Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 dɨ a kɨnug hi vɨxa ên Anutu wê ngɨdu a xôn ge.
47 e o meu espírito exulta em Deus meu Salvador;
48 Ên a ga Anutu nu yuac pɨleva, lêc Anutu xêyaa vin lec a, om gwêbaga dɨ tɨmuên ge, xomxo vɨhati obêc nêl a lêg la bê Anutu vông vɨzid nivɨha vô a,
48 porque atentou na condição humilde de sua serva. Desde agora, pois, todas as gerações me chamarão bem-aventurada,
49 ên Anutu xêkɨzêc kehe vông do levac tige vô a, dɨ i lê ngɨbua.
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas; e santo é o seu nome.
50 Anutu xêyaa vin lec xomxo wê la vac i kwa ngɨbi ge, om môp bêge wê ob yêp vô xomxo tɨbeac tɨbeac vɨhati dɨ i loc vô myahɨpu.
50 E a sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Anutu vɨgê vông yuac xêkɨzêc, om tii xomxo wê nɨlô yong he ge moo sea mɨ la.
51 Com o seu braço manifestou poder; dissipou os que eram soberbos nos pensamentos de seus corações;
52 Dɨ Anutu vô xêkɨzêc vêl ên xomxo levac wê kô lê king ge, dɨ hôm xomxo pɨleva lê lec.
52 depôs dos tronos os poderosos, e elevou os humildes.
53 Mêd xomxo susu maên wê vip den he ge, Anutu vông susu nivɨha vô he, dɨ xomxo wê susu tɨbeac ge Anutu vông he la nên ya vɨgê pɨleva.
53 Aos famintos encheu de bens, e vazios despediu os ricos.
54 — ausente —
54 Auxiliou a Isabel, seu servo, lembrando-se de misericórdia
55 — ausente —
55 {como falou a nossos pais} para com Abraão e a sua descendência para sempre.
56 Malia dô hɨxôn Ilisabet tɨyi dentuc yon dêc lax mɨ la ben.
56 E Maria ficou com ela cerca de três meses; e depois voltou para sua casa.
57 Buc wê Ilisabet nu ob yubac ge, om nu tyo yubac lêc nu tuc.
57 Ora, completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Mêd Ilisabet ngɨdêe lie hɨxôn xomxo vac ben vɨyangtôv ge ngô wê Apumtau vông nivɨha vô i ge, om he la pɨmil Anutu hɨxôn Ilisabet.
58 Ouviram seus vizinhos e parentes que o Senhor lhe multiplicara a sua misericórdia, e se alegravam com ela.
59 Buc vɨgê vɨlu dɨ sec yon la vêl, lêc he kɨtuc la nêb ob gôl nu tyo ninɨvi dɨ nêl i lê. Om he nêb he ob nêl lê lec ma Sekalaia vaci,
59 Sucedeu, pois, no oitavo dia, que vieram circuncidar o menino; e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 lêc ta nêl ên nêbê, “Maê! Il ob nêl i lê bê Jon.”
60 Respondeu, porém, sua mãe: De modo nenhum, mas será chamado João.
61 Lêc he nêl vô i ên nêbê, “Letya lê tige? Lime ngɨdême ti lê o bêge lêm.”
61 Ao que lhe disseram: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Om he vô hɨlung hɨlung ya vɨgê kɨnêgên vô ma Sekalaia ên nêb i nêl bê he ob nêl nu tyo lê bêna.
62 E perguntaram por acenos ao pai como queria que se chamasse.
63 Mêd Sekalaia vông he la kô taple nipwo ti dɨ i kɨvuu lê lec ên nêbê “Jon”. Mêd he yê dɨ yetac ên.
63 E pedindo ele uma tabuinha, escreveu: Seu nome é João. E todos se admiraram.
64 Mêd lutibed Sekalaia kwa tyip dɨ get vô xêlehe dɨ i keac, mêgem pɨmil Anutu.
64 Imediatamente a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; louvando a Deus.
65 Om xomxo wê dô vac vɨgwe tige xona, dɨ kɨyang tige la vac vɨgwe kɨtôn Judia vɨhati,
65 Então veio temor sobre todos os seus vizinhos; e em toda a região montanhosa da Judéia foram divulgadas todas estas coisas.
66 om xomxo vɨhati wê ngô kɨyang tige xo kɨyang tɨbeac vac nɨlô dɨ nêl ên nêbê, “Nipwo tige obêc dô bêna tɨmuênê?” He nêl bêge, ên he xovô ên nêb xêkɨzêc wê Anutu vông ge ngɨdu i xôn.
66 E todos os que delas souberam as guardavam no coração, dizendo: Que virá a ser, então, este menino? Pois a mão do Senhor estava com ele.
67 Myakɨlôhô Ngɨbua hɨvun Sekalaia xôn dɨ i nêl kɨyang tɨyi xocbê plopete ti bêga ên nêbê,
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, dizendo:
68 “Il ob pɨmil Apumtau wê tu il Islele nêd Anutu ge, ên i ge wê lam ngɨdu il wê il tu i nue ge xôn dɨ vô il vêl ên nipaên,
68 Bendito, seja o Senhor Deus de Israel, porque visitou e remiu o seu povo,
69 om vông xomxo xêkɨzêc ti kɨdi vac kehe Devit wê i nu yuac ge, ên nêb i ngɨdu il xôn dɨ vông il dô vac nivɨha,
69 e para nós fez surgir uma salvação poderosa na casa de Davi, seu servo;
70 i tɨyi xocbê Anutu nêl vô i plopete ngɨbua ilage mɨ he nêl kɨtong ge.
70 assim como desde os tempos antigos tem anunciado pela boca dos seus santos profetas;
71 Kɨyang tige, Anutu nêl nêb ob vô il vêl ên tɨbii vevac wê ob hi il gee yuu tɨbii wê xêyaa vô myavɨnê vô il gee.
71 para nos livrar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam;
72 Om Anutu xo vɨgwe pɨsiv ên il buge mɨ ngɨdu he xôn, dɨ xovô i kɨyang wê zôô i tu ngɨbua ilage.
72 para usar de misericórdia com nossos pais, e lembrar-se do seu santo pacto
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a Abrão, nosso pai,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, libertados da mão de nossos inimigos, o servíssemos sem temor,
75 dɨ il le ngɨbua yuu nivɨha vô Anutu manôn dɨ vông i yuac i tɨyi buc vɨhati wê il dô kɨbun ga ge.
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 Ông nipwo tige, tɨmuên xomxo ob nêl bê ông plopet wê Anutu kɨsii ganê vông ge, ên ông ob mug Apumtau dɨ tɨtô i nên môp i vô bôbac,
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque irás ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos;
77 dɨ ông ob nêl kɨtong vô xomxo wê tu Anutu nue ge ên he i xovô bê Anutu ob kɨtya he nên nipaên vêl dɨ vông he i dô vac nivɨha.
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, na remissão dos seus pecados,
78 Il Anutu ob vông bêge ên wê xêyaa vin lec il ge, om ob vông xomxo ti wê xêseac lag puunê ge i lam vô il,
78 graças à entranhável misericórdia do nosso Deus, pela qual nos há de visitar a aurora lá do alto,
79 ên i lam linac lec xomxo wê dô vac mapɨtoc ta dɨ he xona ên yibên ge. Om obêc dɨdii il dɨ il la tɨmu vô kɨyang malehe.” Sekalaia nêl bêge.
79 para alumiar aos que jazem nas trevas e na sombra da morte, a fim de dirigir os nossos pés no caminho da paz.
80 Om nipwo tige lig mɨ vô levac dɨ i pɨyôp xovô kɨyang nivɨha, dɨ i la dô vac vɨgwe mahɨgun pɨleva wê xomxo dô vacên ma ge dɨ i mɨla vô buc wê lam hɨlung i vô xomxo Islel ge.
80 Ora, o menino crescia, e se robustecia em espírito; e habitava nos desertos até o dia da sua manifestação a Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.