Atos 9
Yesu Xolac (PTP) vs ARA
1 Vô buc tige Sol le nêl kɨyang xêkɨzêc nêb ob vông vɨyin vô xomxo vông vinên dɨ hi he yib, om la vô xomxo daa siên nên levac
1 Saulo, respirando ainda ameaças e morte contra os discípulos do Senhor, dirigiu-se ao sumo sacerdote
2 mɨ la nêl vô ên nêb i kɨvuu kɨpihac i loc vac he Yuda vac xumac lɨlo wê yêp vɨgwe Damaskas ge. Om kɨvuu kɨpihac bêga nêbê Sol obêc tulec vêx me vux wê mi tɨmu vô Yesu môp gee od i hôm he xôn dɨ kô mɨ loc Jelusalem dɨ loc tung vac xumac kalabuhu.
2 e lhe pediu cartas para as sinagogas de Damasco, a fim de que, caso achasse alguns que eram do Caminho, assim homens como mulheres, os levasse presos para Jerusalém.
3 Mêd Sol la vô môp dɨ mɨla kwabo vô Damaskas, lêc lutibed xêseac xocbê deac hɨxelac ge lam gê kɨsii dɨ lam byêx Sol manôn
3 Seguindo ele estrada fora, ao aproximar-se de Damasco, subitamente uma luz do céu brilhou ao seu redor,
4 dɨ i tɨlii mɨ la yêp kɨbun dɨ ngô vya ti lam nêl vô i ên nêbê, “Sol, bêna lêc ông vông vɨyin vô a?”
4 e, caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Lêc Sol kɨnêg ên nêbê, “Apumtau, ông letya?” Dɨ i nêl ên nêbê, “A Yesu wê ông vông vɨyin vô a.
5 Ele perguntou: Quem és tu, Senhor? E a resposta foi: Eu sou Jesus, a quem tu persegues;
6 Ông kɨdi lec mɨ loc vɨgwe Damaskas, ên xomxo ti obêc nêl kɨtong vô ông lec yuac wê a nêb ông ob vông ge.”
6 mas levanta-te e entra na cidade, onde te dirão o que te convém fazer.
7 Mêd xomxo wê dô hɨxôn Sol gee ngô vya tige lêc he o yê xomxo ti nôn lêm om he le kɨyang maên.
7 Os seus companheiros de viagem pararam emudecidos, ouvindo a voz, não vendo, contudo, ninguém.
8 Mêd Sol kɨdi lec dɨ vông manôn hɨxelac lêc manôn mapɨtoc, om he hôm lec Sol vɨgê dɨ dɨdii i dɨ he la Damaskas.
8 Então, se levantou Saulo da terra e, abrindo os olhos, nada podia ver. E, guiando-o pela mão, levaram-no para Damasco.
9 Mêd Sol la dô tɨyi buc yon lêc manôn dô mapɨtoc, dɨ yaên yuu numên ma.
9 Esteve três dias sem ver, durante os quais nada comeu, nem bebeu.
10 Xomxo wê vông i vin Yesu ge ti dô Damaskas lê nêbê Ananaias, lêc Apumtau vông vɨvia vô dɨ nêl ên nêbê, “Ananaias.” Mêd Ananaias nêl ên nêbê, “Apumtau, a dô ga.”
10 Ora, havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. Disse-lhe o Senhor numa visão: Ananias! Ao que respondeu: Eis-me aqui, Senhor!
11 Mêd Apumtau nêl vô i ên nêbê, “Ông kɨdi dɨ loc môp ti wê he nêl lê nêbê môp bôbac ge dɨ loc Judas ben dɨ loc kɨnêg xomxo Tasas ti lê nêbê Sol wê dô vac Judas ben dɨ kɨtaa mɨ dô.
11 Então, o Senhor lhe ordenou: Dispõe-te, e vai à rua que se chama Direita, e, na casa de Judas, procura por Saulo, apelidado de Tarso; pois ele está orando
12 Ên Sol yê vɨvia ti nêbê xomxo ti lê nêbê Ananaias ob kɨdi mɨ la vô i dɨ la vyax vɨgê lec, ên i manôn i seac dɨ i yê vɨgwe.”
12 e viu entrar um homem, chamado Ananias, e impor-lhe as mãos, para que recuperasse a vista.
13 Lêc Ananaias nêl ên nêbê, “Apumtau, a ngô wê xomxo tɨbeac nêl kɨyang lec xomxo tige nêbê mi vông nipaên tɨbeac vô ông nume vông vinên gê Jelusalem,
13 Ananias, porém, respondeu: Senhor, de muitos tenho ouvido a respeito desse homem, quantos males tem feito aos teus santos em Jerusalém;
14 dɨ xomxo daa siên nên levac tyuc lec xomxo tige nêb i lam vɨgwe ga dɨ lam hôm xomxo wê vông i vin ông ge xôn.”
14 e para aqui trouxe autorização dos principais sacerdotes para prender a todos os que invocam o teu nome.
15 Lêc Apumtau nêl vô i ên nêbê, “Ông kɨdi lec dɨ loc, ên xomxo tige a vɨnoo pyap ên a nêb i tu a nug yuac dɨ i loc nêl a lêg vô tɨbii vɨyang vɨyang hɨxôn he king dɨ i loc nêl vô lie Islel hɨxôn.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este é para mim um instrumento escolhido para levar o meu nome perante os gentios e reis, bem como perante os filhos de Israel;
16 Dɨ vɨyin wê xomxo tige ob kô lec a lêg ge aca va obêc hɨlung vô i.”
16 pois eu lhe mostrarei quanto lhe importa sofrer pelo meu nome.
17 Om Ananaias loc mɨ la, dɨ la vô Sol vac xumac nɨlô dɨ la vyax vɨgê lec dɨ nêl ên nêbê, “A lig Sol, Apumtau Yesu wê hɨlung i vô ông vac môp wê ông lam ge, ici va vông a lam vô ông ên nêb ông mamnôn i seac dɨ Myakɨlôhô Ngɨbua i lam hɨvun ông xôn.”
17 Então, Ananias foi e, entrando na casa, impôs sobre ele as mãos, dizendo: Saulo, irmão, o Senhor me enviou, a saber, o próprio Jesus que te apareceu no caminho por onde vinhas, para que recuperes a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Om lutibed susu xocbê makɨkeng ge tô mɨ la vêl ên Sol manôn dɨ i manôn seac dɨ i yê vɨgwe, dɨ i kɨdi lec dɨ Ananaias lipac i lec Yesu lê ên wê vông i vin ge.
18 Imediatamente, lhe caíram dos olhos como que umas escamas, e tornou a ver. A seguir, levantou-se e foi batizado.
19 Pyap dɨ i ya susu yaên dɨ vô xêkɨzêc lec.
19 E, depois de ter-se alimentado, sentiu-se fortalecido. Então, permaneceu em Damasco alguns dias com os discípulos.
20 Om lutibed Sol la vac Yuda xumac lɨlo dɨ la nêl Yesu kɨtong vô he bêga nêbê, “Yesu ge Anutu nu.”
20 E logo pregava, nas sinagogas, a Jesus, afirmando que este é o Filho de Deus.
21 Om xomxo vɨhati wê ngô Sol kɨyang gee yetac dɨ nêl vôma ên nêbê, “Xomxo tige wê mi hi xomxo ên wê he mi kɨtaa vô Yesu ge. Hi gê Jelusalem dɨ lam ga hɨxôn ên nêb ob lam hôm xomxo xôn dɨ kô he mɨ lax vô xomxo levac wê mi si daa gee. Om mêd xomxo tyo tige.”
21 Ora, todos os que o ouviam estavam atônitos e diziam: Não é este o que exterminava em Jerusalém os que invocavam o nome de Jesus e para aqui veio precisamente com o fim de os levar amarrados aos principais sacerdotes?
22 Lêc Sol nêl xolac hɨxôn xêkɨzêc dɨ nêl kɨyang yêp seac nêbê Yesu ge Kɨlisi wê Anutu vông i lam ge, om he Yuda wê dô Damaskas gee, he o tɨyi wê ob nêl kɨyang ti lax vô i ge lêm.
22 Saulo, porém, mais e mais se fortalecia e confundia os judeus que moravam em Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Mêd buc tɨbeac lam la vêl lêc he Yuda kɨtucma dɨ nêl kɨyang mɨ hɨlu xôn nêb ob hi Sol i yib.
23 Decorridos muitos dias, os judeus deliberaram entre si tirar-lhe a vida;
24 Om Yuda ya la dô bin vuayen wê le vac xenac wê vivac vô vɨgwe Damaskas ge, om he dô bin vô bucên yuu vɨdiiên vɨhati ên nêb ob hi Sol i yib. Lêc Sol ngô wê he nêb ob hi i yib ge,
24 porém o plano deles chegou ao conhecimento de Saulo. Dia e noite guardavam também as portas, para o matarem.
25 om bucên ti xomxo wê mi dô hɨxôn Sol gee kô i mɨ he lec xenac tige mɨ la tyip kɨsii, mêd tung Sol vac sepac levac ti dɨ vông i lop mɨ la xenac kehe dɨ i pec mɨ la.
25 Mas os seus discípulos tomaram-no de noite e, colocando-o num cesto, desceram-no pela muralha.
26 Sol loc mɨ la Jelusalem, nêb ob la dô hɨxôn xomxo wê vông i vin Yesu ge, lêc he vɨhati xona ên Sol, ên he o vông i vin nêbê Sol ge xomxo vông vinên ti lêm.
26 Tendo chegado a Jerusalém, procurou juntar-se com os discípulos; todos, porém, o temiam, não acreditando que ele fosse discípulo.
27 Mêd Banabas kô i mɨ yuu la vô Yesu nue ngɨvihi dɨ Banabas nêl kɨtong vô he lec wê Sol yê Apumtau vac môp dɨ Apumtau nêl kɨyang vô i ge dɨ nêl lec wê Sol nêl Yesu vya kɨtong vô tɨbii Damaskas dɨ xonaên ma ge.
27 Mas Barnabé, tomando-o consigo, levou-o aos apóstolos; e contou-lhes como ele vira o Senhor no caminho, e que este lhe falara, e como em Damasco pregara ousadamente em nome de Jesus.
28 Om Sol dô hɨxôn he dɨ la vac vɨgwe Jelusalem vɨhati dɨ nêl Apumtau lê kɨtong vô xomxo dɨ o xona lêm.
28 Estava com eles em Jerusalém, entrando e saindo, pregando ousadamente em nome do Senhor.
29 Mêd he Yuda wê keac Glik vya ge, he Sol ngaênma lec Yesu xolac dɨ he myag môp wê nêb ob hi Sol i yib ge.
29 Falava e discutia com os helenistas; mas eles procuravam tirar-lhe a vida.
30 Lêc xomxo vông vinên ngô wê he nêb ob hi Sol yib ge om he kô Sol mɨ la vɨgwe Sisalia dɨ vông Sol la ben Tasas.
30 Tendo, porém, isto chegado ao conhecimento dos irmãos, levaram-no até Cesareia e dali o enviaram para Tarso.
31 Mêd xomxo vông vinên wê dô Judia yuu Galili dɨ Samelia ge he vɨhati dô vɨyin maên dɨ vevac ma ên he. He dô vac Apumtau vɨlu kwa ngɨbi dɨ Myakɨlôhô Ngɨbua ngɨdu he xôn, om he vô xêkɨzêc dɨ xomxo vông vinên vô tɨbeac hɨwocên.
31 A igreja, na verdade, tinha paz por toda a Judeia, Galileia e Samaria, edificando-se e caminhando no temor do Senhor, e, no conforto do Espírito Santo, crescia em número.
32 Pita la vɨlee mɨ la vac vɨgwe vɨhati, dɨ buc ti lêc la yê xomxo vông vinên wê dô vɨgwe Lidia ge.
32 Passando Pedro por toda parte, desceu também aos santos que habitavam em Lida.
33 Vac vɨgwe tige yê xomxo ti lê nêbê Inias wê len vô xêlehe dɨ i yêp lec pêt tɨyi klismas vɨgê vɨlu dɨ sec yon ge.
33 Encontrou ali certo homem, chamado Eneias, que havia oito anos jazia de cama, pois era paralítico.
34 Mêd Pita nêl vô i ên nêbê, “Inias, gwêbaga Yesu Kɨlisi vông ông vô nimvɨha lec. Om ông kɨdi lec mɨ vɨlun ông guhu.” Om Inias kɨdi lec lutibed.
34 Disse-lhe Pedro: Eneias, Jesus Cristo te cura! Levanta-te e arruma o teu leito. Ele, imediatamente, se levantou.
35 Dɨ xomxo vɨhati vac vɨgwe Lidia yuu Salon yê dɨ pɨlepac nɨlô la vô Apumtau dɨ vông i vin.
35 Viram-no todos os habitantes de Lida e Sarona, os quais se converteram ao Senhor.
36 Vêx vông vinên ti lê nêbê Tabita dô Jopa. Vac Glik vya he nêl vêx tige lê nêbê Dokas. Vêx tige vông môp nivɨha vô xomxo tɨyi lec buc vɨhati dɨ vông susu vô xomxo wê nên susu maên ge hɨxôn.
36 Havia em Jope uma discípula por nome Tabita, nome este que, traduzido, quer dizer Dorcas; era ela notável pelas boas obras e esmolas que fazia.
37 Vô buc tige yidac vông i dɨ i yib, mêd he lipac i ninɨvi dɨ lii i yêp vac xumac nɨlô ti gê kɨsii.
37 Ora, aconteceu, naqueles dias, que ela adoeceu e veio a morrer; e, depois de a lavarem, puseram-na no cenáculo.
38 Mêd xomxo vông vinên ngô wê Pita la dô vɨgwe Lidia ge, lêc Lidia yêp kwabo vô Jopa om he vông vux yuu la vô Pita dɨ yuu la nêl vô ên nêbê, “Ông lam vô xe lutibed.”
38 Como Lida era perto de Jope, ouvindo os discípulos que Pedro estava ali, enviaram-lhe dois homens que lhe pedissem: Não demores em vir ter conosco.
39 Om Pita kɨdi mɨ la hɨxôn yuu dɨ yon loc mɨ la Jopa, dɨ he kô Pita mɨ lec mɨ la vac xumac nɨlô kɨsii tyo. Mêd vêxôv tɨbeac lam le hɨxôn Pita dɨ byag, dɨ kô nivɨmihi yuu ngakwi toto wê Dokas duu vac buc wê gên dô mavɨha ge mɨ hɨlung vô Pita.
39 Pedro atendeu e foi com eles. Tendo chegado, conduziram-no para o cenáculo; e todas as viúvas o cercaram, chorando e mostrando-lhe túnicas e vestidos que Dorcas fizera enquanto estava com elas.
40 Lêc Pita vông he vɨhati lop mɨ la vɨxun dɨ i yev vɨxa kɨtu vac dɨ kɨtaa vô Anutu, mêd pop manôn vô vêx tyo dɨ nêl bêga nêbê, “Tabita, ông kɨdi lec.” Mêd vêx tyo manôn seac dɨ i yê Pita dɨ kɨdi mɨ dô.
40 Mas Pedro, tendo feito sair a todos, pondo-se de joelhos, orou; e, voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo a Pedro, sentou-se.
41 Mêd Pita hôm lec vɨgê dɨ i kɨdi lec mɨ le kɨsii. Mêd Pita nêl vêxôv hɨxôn xomxo vông vinên vɨhati lam dɨ hɨlung vêx tyo wê kɨdi lec mavɨha ge vô he.
41 Ele, dando-lhe a mão, levantou-a; e, chamando os santos, especialmente as viúvas, apresentou-a viva.
42 Mêd xomxo Jopa vɨhati ngô wê vêx tyo kɨdi lec ge om he tɨbeac vông i vin Apumtau.
42 Isto se tornou conhecido por toda Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Mêd Pita dô Jopa buc tɨbeac dɨ dô hɨxôn xomxo ti lê nêbê Saimon wê mi vông yuac lec bwoc ninɨvi ge.
43 Pedro ficou em Jope muitos dias, em casa de um curtidor chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.