Atos 7
Yesu Xolac (PTP) vs ARIB
1 Mêd xomxo daa siên nên levac kɨnêg vô Stiven ên nêbê, “Kɨyang wê he nêl lec ông ge, vɨxôhɨlôg, me?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Lêc Stiven nêl ên nêbê, “Xam mage lige, xam ngô lê. Vô buc ilage wê il bug Eblaham gên dô Mesopotemia dɨ laên vɨgwe Halan gên ma ge od xêseac kehe Anutu hɨlung i vô Eblaham
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 dɨ nêl vô i ên nêbê, ‘Ông sea bom dɨ sea tame mame lime dɨ loc vɨgwe ti wê a obêc hɨlung vô ông ge.’
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Om Eblaham sea tɨbii Kaldia ben dɨ la dô vɨgwe Halan. Dɨ buc wê Eblaham ma yib ge Anutu vông i lam vac vɨgwe tiga wê xam dô vac gwêbaga.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Lêc Anutu o vông kɨbun tiga tya vô Eblaham lêm. Nge, Anutu hɨlu kɨyang vô i ên nêbê obêc tɨmuên ge od obêc vông vɨgwe vɨhati i tu Eblaham hɨxôn bue tɨmuên xe. Eblaham nue gên ma, lêc Anutu hɨlu kɨyang tige tax vô i,
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 dɨ nêl hɨxôn ên nêbê, ‘Nume bume tɨmuên obêc la dô vac tɨbii ben dɨ tu tɨbii tigee nue yuac dɨ he ob vông vɨyin vô he tɨyi klismas tɨbeac hɨwocên xocbê 400,
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 lêc a obêc vông myavɨwen vô tɨbii wê bume ob tu he nue yuac ge, dɨ obêc tɨmuên bume ob sea tɨbii ben dɨ lôm lam vac vɨgwe tiga tii vac dɨ vông lɨlo dɨ kɨtaa vô a.’
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Nang dêc Anutu hɨlu kɨyang vô Eblaham ên nêbê he i gôl nue vux ninɨvi ên i nêl kɨtong bê he tu Anutu nue, om buc wê Eblaham nu Aisak yubac dɨ buc vɨgê vɨlu dɨ sec yon la vêl ge od Eblaham gôl Aisak ninɨvi. Nang dêc Aisak kô nu Jekop dêc Jekop kô nue vɨgê yuu dɨ tô mɨ la yuu wê tu il buge ge.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 “Lêc il buge xêyaa vô myavɨnê vô li Josep om he vông Josep mɨ tɨbii ya kɨsuu dɨ kô mɨ la vɨgwe Isip. Lêc Anutu dô hɨxôn Josep
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 dɨ ngɨdu i xôn vac vɨyin wê tɨbii vông vô i ge, dɨ vông pɨyôp nivɨha vô Josep om tɨbii Isip nên king Pelo yê Josep nivɨha dɨ vông i tu Isip nên gavman levac dɨ i viac xumac hɨxôn susu vɨhati wê Pelo vông ge.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 “He dô lêc vip levac yêp vac vɨgwe Isip yuu Kenan vɨhati, ên he xen susu yaên ma vêl, om xomxo vɨhati dô vac vɨyin levac dɨ il buge o tulec yaên ti lêm.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Lêc Jekop ngô wê yaên dô Isip ge om vông nue la Isip taxlee.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Nang dêc he lax Isip lu ngwe tii vac dɨ Josep nêl i kɨtong vô lie, dɨ nêl vô king Pelo hɨxôn om Pelo xovô Josep he lie kehe.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Mêd Josep vông kɨyang la vô ma Jekop nêbê Jekop hɨxôn Josep lie he nue, he vɨhati i loc vô i gê Isip. Xomxo tigee he vɨhati tɨyi 75,
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 mêd Jekop la dô Isip dêc yib. Nang dêc Jekop nue yib.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Jekop yuu Josep, nue bue kô yuu mɨ lax yev gê vɨgwe Sekem vac vɨgwe ti wê tɨbii Hemo vông mɨ Eblaham kɨsuu ya mone ilage.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 “Xomxo Islel dô Isip dɨ vô tɨbeac hɨwocên mêd buc vô kwabo lec wê Anutu ob vông kɨyang wê hɨlu vô Eblaham ilage i vô nôn lec ge.
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 He dô Isip, lêc Isip paha ti tu king om lungên Josep,
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 mêd kɨtyoo il buge dɨ vông vɨyin vô he ên nêbê he i sea nue paha i loc dô vaxvax ên he i yib.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 Vô buc tige Moses yubac, lêc Moses ge nipwo nivɨha ti wê Anutu yê nivɨha ge, om ta yuu ma viac dɨ i dô vac xumac lôma dentuc yon,
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 nang dêc he kô mɨ la lii vô mia nɨnya lêc Pelo nu vêx la kô mɨ la viac xocbê ici va nu ge dɨ i vô levac.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Mêd he tɨxuu Moses ya môp yuu xovôên vɨhati wê he Isip vông ge om Moses tɨyi xocbê xomxo wê mi nêl kɨyang dɨ vông yuac nivɨha ge.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 “Klismas wê Moses vông ge kehe yuu, lêc xo ên nêb ob la yê lie Islel
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 om la yê, lêc yê wê tɨbii Isip ti hi li Islel ti ge, om Moses nêb ob ngɨdu li tige xôn dɨ ku i lu om la hi Isip tige yib.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Moses xo ên nêbê lie Islel xovô wê Anutu vɨnoo i nêb i vô he vêl ên vɨyin ge, lêc he o xovô lêm.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Mêd vɨgwe vɨdiiên tɨtige Moses lax mɨ la vô lie lêc yê wê Islel yuu dɨhima ge. Om nêb ob hi kɨyang wê yuu vông ge i yib om nêl vô yuu ên nêbê, ‘Letya nêb muu hima? Ên muu ge muu lim.’
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 Lêc xomxo ngwe wê nêl vevac tax ge ngɨloo Moses dɨ nêl vô i ên nêbê, ‘Letya nêb ông ob tu xomxo levac wê xe vông dɨ tɨtô xe nêm kɨyangê?
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 Ông ob hi a xib tɨyi xocbê ông hi Isip ti yib vɨhevage?’
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Moses ngô kɨyang tige om pec mɨ la dɨ la dô tɨyi xocbê tɨbii ba vac vɨgwe ti lê nêbê Midian, mêd kô vêx dɨ nu vux yuu yubac vac vɨgwe tige.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 “He dô Midian klismas kehe yuu, dɨ buc ti Moses la vac vɨgwe mahɨgun pɨleva ti wê yêp kwabo vô kɨtôn Sainai ge, lêc yê
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Moses yê tige dɨ yetac om du mɨ la kwabo nêb ob la yê, lêc Apumtau vya nêl ên nêbê,
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 ‘A Anutu wê bume Eblaham yuu Aisak yon Jekop, yon Anutu a.’ Mêd Moses yetac dɨ xona dɨ vun manôn nêb yêên ob ma.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 Mêd Apumtau nêl vô i ên nêbê, ‘Pɨwelac su vêl ên vɨxam, ên vɨgwe wê ông le lec ge vɨgwe ngɨbua.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 A xê wê a nuge dô vac vɨyin levac gê Isip dɨ a ngô wê he byag ge, om a lop mɨ lam ên a nêb a ob vô he vêl ên vɨyin tige. Om ông lam, ên a ob vông ông loc Isip.’
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 “Moses ge wê lie tii i la ilage dɨ nêl vô ên nêbê, ‘Letya vɨnoo ông ên nêb ông tu xomxo levac wê xe vông dɨ tɨtô xe nêm kɨyangê?’ He nêl bêge lê, lêc Anutu vông angela tige la vô Moses vac xax myabo dɨ vông i tu he Islel nên xomxo levac wê pɨwelac he vêl ên vɨyin ge.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Om Moses dɨdii he mɨ lam dɨ he sea vɨgwe Isip, dɨ Moses vông do levac gê Isip dɨ vông lec Gwec Hi dɨ vông vac vɨgwe mahɨgun pɨleva tɨyi klismas kehe yuu.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 “Moses ge wê nêl vô he Islel ên nêbê, ‘Anutu obêc vông xam lime ti tu plopet xocbê a ge.’
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Mêd Moses dô hɨxôn il buge vac vɨgwe mahɨgun pɨleva dɨ i lec mɨ la lec kɨtôn Sainai, lêc angela nêl Anutu kɨyang vô i dɨ i kô kɨyang mavɨha mɨ lôm nêl vô lie dɨ i lam vô il gwêbaga hɨxôn.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 “Lêc il buge vô nɨnya kɨtu vô Moses kɨyang dɨ pɨlepac nɨlô lax vô Isip nêb ob lax mɨ la,
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 om he la nêl vô Moses li Elon ên nêbê, ‘Ông sev xe anutu ya, ên he i dɨdii il, ên Moses wê dɨdii il gê Isip mɨ il lam ge, xe lungên, mêd la dô na?’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Om vô buc tige he sev bulmakau nu ti kɨnu dɨ tung daa vô anutu kɨtyooên tige dɨ pɨmil susu ti wê he vông ya vɨgê ge.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Om Anutu vô nɨmi vô he dɨ pɨlepac he nɨlô la vô hɨyôv yuu dentuc dɨ pɨtua dɨ he kɨtaa vô, tɨyi xocbê kɨyang wê plopet kɨvuu ilage mɨ i yêp vac kɨpihac bêga ên nêbê,
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Anutu kɨtyooên ti lê nêbê Molok ge, xam kô i xumac sel mɨ lam hɨxôn, dɨ kô pɨtua kɨnu wê anutu kɨtyooên lê nêbê Lepan vông ge hɨxôn, ên xam nêb xam ob kɨtaa vô, om a ob vông xam loc dô vac vɨgwe ti wê yêp Bebilon vɨlu ganê.’
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 “Vô buc wê il buge dô vac vɨgwe mahɨgun pɨleva ge Anutu xumac sel yêp vac he mahɨgun dɨ nêl kɨtong nêbê Anutu dô hɨxôn he. Xumac tige, he lox i tɨyi kɨnu wê Anutu hɨlung vô Moses ge.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Nang dêc Josua kô il buge mɨ he la vɨgwe Kenan, lêc tɨbii ya dô lec kɨbun tige om Anutu tii tɨbii tigee vêl dɨ he Islel la dô lec vɨgwe Kenan. Lêc xumac sel tige he kô mɨ la hɨxôn dɨ lax i le vac he mahɨgun dɨ i la tyip vô buc wê king Devit dô ge hɨxôn.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Mêd Anutu yê Devit nivɨha om Devit kɨtaa vô Anutu nêb ob lox xumac ti vô Anutu wê bu Jekop Anutu ge. Devit nêl bêge lê,
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 lêc nu Solomon lox Anutu xumac tige.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 “Lêc Anutu wê luu vɨhati vêl ge ob dô vac xumac wê xomxo lox ya vɨgê ge lêm. Tɨyi xocbê plopet kɨyang yêp bêga ên nêbê,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 ‘Anutu nêl ên nêbê, “Lag puunê ge tɨyi xocbê sia wê a ob dô lec ge, dɨ kɨbun ge tɨyi xocbê xax wê a vɨxag ob le lec ge. Om xam ob lox xumac ngwe bêna vô a? Dɨ a bog wê a ob dô seac vêl ge yêp gê na?
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 A ga wê a vɨgêg tung susu tigee vɨhati.” ’
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 “Anutu kɨyang yêp bêge, lêc xam pɨyôp xêkɨzêc dɨ xam nɨlôm mapɨtoc dɨ xam vô nɨnyam kɨtu, dɨ xam tii Myakɨlôhô Ngɨbua tɨyi buc vɨhati. Xam vông môp tige tɨyi xocbê bume vông ilage.
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Plopet tina wê bume o vông vɨyin vô he ilage lêm? He plopet ilage wê nêl kɨtong nêbê xomxo bôbac ti obêc val ge, xam bume hi he yib mɨma vêl. Dɨ xacxam va vông xomxo tyo vac tɨbii vevac vɨgê dɨ hi i yib.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Xam ge wê xam kô Anutu xolac vô angela ge, lêc xam o tɨmu vô lêm.” Stiven nêl kɨyang bêge vô he.
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 He kaunsil ngô kɨyang wê Stiven nêl vô he ge mêd he xêyaa vô myavɨnê mabu vô Stiven dɨ he nga mya xôn nêb ob hi.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Lêc Myakɨlôhô Ngɨbua hɨvun Stiven xôn dɨ i lax ma lec lag, lêc yê xêseac wê Anutu vông ge dɨ yê Yesu le vô Anutu vɨgê hɨyôv,
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 om nêl ên nêbê, “Xam wê lê. A xê lag puunê tax dɨ Xomxo Nu le vô Anutu vɨgê hɨyôv.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 He ngô Stiven kɨyang dɨ iac mabu dɨ kɨyel nɨnya xôn ên nêb ob ngô Stiven kɨyang lêm. Dɨ lutibed he vɨhati kɨdi lec dɨ la hôm Stiven xôn,
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 dɨ kô mɨ la vɨgwe Jelusalem nɨnya nêb ob la nêx i yib ya ngɨdax. Om he wê vông kɨyang vô Stiven gee kwax he ngakwi ngwe vêl mɨ la tung vô xomxo ngɨvihi ti lê nêbê Sol.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Mêd he nêx Stiven ya ngɨdax, lêc Stiven kɨtaa bêga nêbê, “Apumtau Yesu, ông hôm a myagkɨlôhô i loc vô ông.”
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Mêd Stiven
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.