Atos 22
Yesu Xolac (PTP) vs NTLH
1 Pol nêl vô he bêga nêbê, “Xam mage lige, a ob nêl a kehe kɨtong om xam ngô.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 He ngô wê Pol keac vac Yuda vya ge om he dô kɨyang maên, dɨ Pol nêl vô he ên nêbê,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “A ga Yuda ti dɨ a yubac gê Tasas vac vɨgwe levac Silisia, lêc a lig gê Jelusalem dɨ Gameliel tɨxuu a ya Moses xolac vɨhati wê il buge tɨmu vô ge om a vông i vin Anutu xêkɨzêc dɨ vông yuac wê i vông ge tɨyi xocbê xam vông gwêbaga.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Dɨ a vông vɨyin levac vô xomxo wê vông i vin Yesu ge ên a nêb a ob hi he i yib, dɨ a ku he vêx yuu vux xôn dɨ tung he vac xumac kalabuhu.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Xomxo daa siên nên levac hɨxôn kaunsil vɨhati xovô môp wê a vông ilage, om he tɨyi wê ob nêl a kɨtong. Mêd he kɨvuu kɨpihac vô he Yuda wê dô Damaskas ge dɨ a kô mɨ la Damaskas ên a nêb a ob hôm xomxo vông vinên wê dô vɨgwe tige xôn dɨ kô he mɨ lam Jelusalem ên he i lam kô myavɨnê.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “A loc mɨ la dɨ a mɨla kwabo vô Damaskas vô vɨdiiên wê hɨyôv tyip kɨtôn ge, lêc lutibed xêseac ti lam gê kɨsii dɨ lam byêx a magnôn,
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 dɨ a tɨlii mɨ la xêp kɨbun, dɨ a ngô vya ti lam nêl vô a ên nêbê, ‘Sol, bêna lêc ông vông vɨyin vô a?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Lêc a kɨnêg ên a nêbê, ‘Apumtau, ông letya?’ Dɨ i nêl vô a ên nêbê, ‘A Yesu Nasalet wê ông vông vɨyin vô a ge.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Mêd xomxo wê dô hɨxôn a gee yê xêseac lê, lêc he o ngôvô xomxo ti wê keac vô a ge vya lêm.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Mêd a kɨnêg ên a nêbê, ‘Apumtau, a ob vông bêna?’ Lêc Apumtau nêl vô a ên nêbê, ‘Ông kɨdi lec mɨ loc Damaskas, ên xomxo ti obêc nêl yuac wê Anutu nêb ông ob vông ge kɨtong vô ông.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Xêseac tige byêx a magnôn dɨ a o xê susu ti lêm, om he wê dô hɨxôn a gee hôm lec a vɨgêg dɨ dɨdii a dɨ xe la Damaskas.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Xomxo ti lê nêbê Ananaias dô Damaskas. Ananaias viac Moses xolac vɨhati dɨ tɨmu vô nivɨha om he Yuda wê dô Damaskas gee yê ên nêb i xomxo nivɨha.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Mêd Ananaias lam le vô a magnôn dɨ nêl ên nêbê, ‘A lig Sol, mamnôn i seac.’ Dêc lutibed a magnôn seac dɨ a xê Ananaias.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Dɨ i nêl vô a ên nêbê, ‘Anutu wê il buge vông ge vɨnoo ông ên nêb ông xovô kɨyang wê i vông ge dɨ ông wê xomxo nivɨha tyo wê ici va nêl kɨyang vô ông vac mya ge,
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 ên ông obêc kô kɨyang wê ông wê dɨ ngô ge mɨ la nêl kɨtong vô xomxo vɨhati.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Om ông dɨbin vatya? Kɨdi lec mɨ loc lipac mia, dɨ ông kɨtaa vô Apumtau ên i kɨtya ông nêm nipaên vêl.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Mêd a lôm Jelusalem dɨ la kɨtaa vac Anutu xumac ngɨbua, lêc a xê vɨvia ti bêga nêbê
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Apumtau nêl kɨyang ti vô a ên nêbê, ‘Ông sea Jelusalem dɨ loc lutibed, ên ông obêc nêl a kɨtong vô xomxo ge od he ob vông i vin lêm.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Mêd a nêl ên a nêbê, ‘Apumtau, he xovô wê ilage a la vac xumac lɨlo vɨhati dɨ a la hôm xomxo wê vông i vin ông ge xôn dɨ a hi he.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Dɨ buc wê he hi Stiven wê mi nêl ông kɨyang ge od a le hɨxôn dɨ viac he wê nêx Stiven ya ngɨdax ge nên ngakwi, dɨ a xê môp wê he vông ge ên a nêbê nivɨha.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Lêc Apumtau nêl vô a ên nêbê, ‘Ông loc ên a ob vông ông loc môp dia vô tɨbii madɨluhu wê o Yuda lêm gee.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 He Yuda ngô kɨyang wê Pol nêl ge, dɨ i val vô kɨyang ti wê nêb ob la vô tɨbii ba ge lêc he yê tɨyiên ma om he tyuc vya levac ên nêbê, “Hi xomxo tige i yib. Xomxo tibêge ob dô mavɨha lêm.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 He tyuc levac dɨ nêx nivɨmihi kɨsii dɨ hôm vɨjuva mɨ nêx i la kɨsii hɨxôn.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Om tɨbii vevac tige nêl vô nue vevac ên nêbê, “Xam kô Pol mɨ loc vac il bed xumac lôma dɨ loc hi i ya yihi, ên i nêl kɨyang wêYuda tyuc lec i ge kehe vô il mɨ il ngô.”
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Om he ku Pol vɨgê xôn ya let, lêc Pol kɨnêg vô tɨbii vevac ti wê le kwabo ge ên nêbê, “Xolac wê gavman vông ge yêp ên nêbê xam obêc hi xomxo Lom ti tax dêc i vông kot tɨmuên ge od obêc la tɨyi, me?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Tɨbii tige ngô kɨyang wê Pol nêl ge om lax nêl vô tɨbii vevac levac ên nêbê, “Ông ob vông bêna vô xomxo tige? Ên xomxo tige Lom ti.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Om xomxo levac tige la vô Pol dɨ kɨnêg vô i ên nêbê, “Ông nêl kɨtong vô a bê ông Lom ti vɨxôhɨlôg, me?” Om Pol nêl ên nêbê, “Vɨxôhɨlôg, a xomxo Lom ti.”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Mêd tɨbii levac tige nêl vô Pol ên nêbê, “A vông mone levac la vô gavman, om a dô tɨyi xocbê xomxo Lom.” Lêc Pol nêl ên nêbê, “Dɨ a mô, a o bêge lêm, ên tag kô a dɨ a Lom ti.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Mêd nue vevac wê nêb ob hi Pol ge ngô kɨyang tige om xona dɨ sea Pol lutibed, dɨ tɨbii vevac levac tige ngô wê Pol Lom ti lêc he ku i xôn ge, om xona.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Tɨbii levac tige nêb ob ngôvô kɨyang wê he Yuda nêl lec Pol ge kehe, om vɨgwe vɨdiiên ge pɨwelac sen vêl ên Pol dɨ vông kɨyang la vô Yuda levac wê mi si daa gee hɨxôn kaunsil vɨhati ên nêbê he i lam kɨtucma, mêd tɨbii vevac levac tyo kô Pol mɨ lam lax vô he manôn.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.