Atos 16
Yesu Xolac (PTP) vs ACF
1 Pol kɨdi vac Antiok dɨ la Debi yuu Listla mɨ la tulec xomxo vông vinên ti lê nêbê Timoti. Timoti ta ge vêx Yuda ti wê vông i vin Yesu ge, dɨ ma ge tɨbii Glik ti.
1 E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego;
2 Mêd Timoti lie vông vinên vac vɨgwe Listla yuu Aikoniam gee nêl i kɨtong nêbê i xomxo nivɨha.
2 Do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.
3 Mêgem Pol nêb Timoti i loc hɨxôn i om kô Timoti mɨ la gôl ninɨvi tɨyi môp wê he Yuda vông ge. Pol xo he Yuda dɨ vông môp tige, ên he Yuda vac vɨgwe tigee vɨhati, he xovô wê Timoti ma ge tɨbii Glik.
3 Paulo quis que este fosse com ele; e tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Mêd he la tup vac vɨgwe vɨhati dɨ nêl kɨyang wê Yesu nue ngɨvihi hɨxôn gyovɨxa hɨlu gê Jelusalem ge kɨtong vô xomxo vông vinên ên nêb he i tɨmu vô.
4 E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Om xomxo vông vinên vac konglegesen vɨhati vông i vin xêkɨzêc dɨ naba levac wê he vông ge le lec mɨ la kɨsii tɨyi buc vɨhati.
5 De sorte que as igrejas eram confirmadas na fé, e cada dia cresciam em número.
6 Myakɨlôhô Ngɨbua le vac he xôn ên nêb he i o nêl xolac vô tɨbii Esia lêm, om he la tup vac vɨgwe Plisia yuu Galesia.
6 E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.
7 Mêd he mɨla vɨgwe Misia dɨ xo nêb he ob la vɨgwe Bitinia, lêc Myakɨlôhô Ngɨbua wê Yesu vông ge le vac he xôn nêb he locên Bitinia i ma.
7 E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito não lho permitiu.
8 Mêgem he luu Misia vêl dɨ la Tloas.
8 E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.
9 Mêd vô bucên tige Pol yê vɨvia ti nêbê xomxo Masedonia ti le kɨsii dɨ kɨtaa i ên nêbê, “Ông sox lam Masedonia ên lam hôm xe lec.”
9 E Paulo teve de noite uma visão, em que se apresentou um homem da Macedônia, e lhe rogou, dizendo: Passa à Macedônia, e ajuda-nos.
10 Pol yê vɨvia tige pyap mêd lutibed a, Luk, hɨxôn he, xe myag môp wê xe ob la Masedonia ge, ên xe xovô ên xe nêbê Anutu keac xe ên nêb xe la nêl xolac vô tɨbii vɨyang tiganê.
10 E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Mêgem xe lec sip gê Tloas dɨ la bôbac vô vɨgwe Samotles. Mêd xe xêp dɨ vɨdiiên xe kô sip mɨ la Niapolis.
11 E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;
12 Mêd xe sea Niapolis dɨ mɨla vɨgwe levac Pilipai wê yêp vac vɨgwe levac Masedonia ge. Vɨgwe tige tɨbii Lom viac. Xe dô vɨgwe tige buc ya,
12 E dali para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia, e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.
13 dɨ buc sabat xe sea vɨgwe nɨlô dɨ mɨla vô mia ên xe xo ên xe nêb mêd vɨgwe wê xomxo mi kɨtaa lec ge yêp vô mia tige. Mêgem xe mɨla vô vêx ya wê kɨtucma mɨ xeedô ge, om xe la dô hɨxôn he dɨ nêl xolac vô he.
13 E no dia de sábado saímos fora das portas, para a beira do rio, onde se costumava fazer oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.
14 Vêx ti lê nêbê Lidia ngô kɨyang tige. Lidia lam gê vɨgwe Taiataila dɨ mi vông yuac bisnis lec nivɨmihi hi. Lidia mi kɨtaa vô Anutu dɨ Apumtau pɨlepac i nɨlô dɨ i vô nɨnya vô kɨyang wê Pol nêl ge.
14 E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Mêd Lidia hɨxôn xomxo wê mi dô hɨxôn i ge he vɨhati lipac mia. Mêd Lidia nêl vô xe ên nêbê, “Xam obêc wê bêc a vông i vin Apumtau nôn ge od xam lam dô vac a bog.” Nêl kɨyang xêkɨzêc vô xe om xe la dô hɨxôn i.
15 E, depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa, e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Buc ti xe nêb xe ob la vɨgwe ti wê xomxo mi kɨtaa vac ge, lêc xe mɨla tulec vêx yuac ti vac môp. Vêx tige, vɨmwo nipaên dô vac nɨlô dɨ nêl kɨyang vɨhati kɨtong om xomxo wê vêx tige vông yuac vô he ge, he kô mone levac lec kɨyang wê vêx tige mi nêl ge.
16 E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem, que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Mêd vêx tige tɨmu vô xe hɨxôn Pol vɨxam dɨ tyuc ên nêbê, “Tɨbii tigae, Anutu ti wê luu baba vêl ge nue yuac, om he lam nêl môp wê Anutu ob vô xam vêl ên nipaên ge kɨtong vô xam.”
17 Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.
18 Vêx tyo nêl kɨyang tibêge tɨyi buc tɨbeac om Pol ni nyag vô i dɨ pop dɨ nêl vô vɨmwo nipaên ên nêbê, “A nêl lec Yesu Kɨlisi lê bêga bê ông lop mɨ loc vêl ên vêx tige.” Mêgem lutibed vɨmwo nipaên lop mɨ la vêl ên vêx tige.
18 E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E na mesma hora saiu.
19 Mêd xomxo levac wê vêx tige vông yuac vô he ge he yê dɨ xovô nêbê he ob kô mone ti tii vac lêm, om he hôm Pol yuu Sailas xôn dɨ kô yuu mɨ la vô xomxo levac vac vɨgwe wê he mi kɨtucma vac ge.
19 E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas, e os levaram à praça, à presença dos magistrados.
20 He kô yuu mɨ la vô gavman levac manôn dɨ nêl vô he ên nêbê, “Xomxo yuu ga, Yuda yuu. Yuu lam il bed ga nêb ob vông il vô nipaên.
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade,
21 Om yuu nêl kɨyang ya lec môp wê gavman vɨbu ên nêb il Lom ob tɨmu vô lêm ge.”
21 E nos expõem costumes que não nos é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.
22 Mêd tɨbii wê lam kɨtucma gee vɨhati so vya vô Pol yuu Sailas, dɨ gavman levac tigee lêx yuu nên ngakwi dɨ nêl ên nêb xomxo i pɨsa yuu.
22 E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá-los com varas.
23 Mêd he hi yuu mɨ yuu kô myavɨnê levac, pyap dêc vông yuu la vac xumac kalabuhu dɨ nêl xêkɨzêc vô xomxo ti wê mi viac xumac kalabuhu ge ên nêb i yê yuu xôn.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Mêd xomxo tige ngô kɨyang wê he nêl xêkɨzêc vô i ge, om kô yuu mɨ la tung vac xumac nɨlô wê yêp mahɨgun ge dɨ ving yuu vɨxa xôn ya plang.
24 O qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior, e lhes segurou os pés no tronco.
25 Vô vɨvuaên mahɨgun Pol yuu Sailas kɨtaa dɨ vông lɨlo vô Anutu, dɨ tɨbii vɨhati wê dô vac xumac kalabuhu gee he ngô hɨxôn.
25 E, perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.
26 Lêc lutibed ngɨyêg levac ti val dɨ xumac kalabuhu yoc, dɨ lutibed vuayen vɨhati tax dɨ sen wê dô lec tɨbii kalabuhu vɨgê gee tul vêl ên he.
26 E de repente sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.
27 Om tɨbii ti wê viac xumac kalabuhu ge kɨdi lec, lêc yê wê vuayen vɨhati tax mɨ la le myadongên ge, dɨ xo ên nêbê tɨbii kalabuhu pec mɨ la, om loc hôm yipac nêb ob hi ici va yib.
27 E, acordando o carcereiro, e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada, e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.
28 Lêc Pol keac vya levac vô i ên nêbê, “Hiên ông i ma, ên xe vɨhati dô.”
28 Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.
29 Om xomxo tyo keac dɨ he dii ngwax mɨ lam, dɨ i tup mɨ la vô Pol yuu Sailas vac xumac lôma dɨ la yev vɨxa kɨtu vô yuu hɨxôn ni yetacên.
29 E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.
30 Mêd kô yuu mɨ la vɨxun dɨ kɨnêg vô yuu ên nêbê, “Xomxo levac muue, a ob vông bêna êdêc Anutu i hôm a lec?”
30 E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?
31 Om yuu nêl lax vô i ên nêbê, “Ông vông i vin Apumtau Yesu dɨ Anutu ob hôm ông lec hɨxôn vɨnême nume.”
31 E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.
32 Mêd yuu nêl Apumtau xolac vô xomxo tige hɨxôn xomxo vɨhati wê mi dô vac i ben gee.
32 E lhe pregavam a palavra do Senhor, e a todos os que estavam em sua casa.
33 Vô buc tibed tige xomxo tige kô yuu mɨ la lipac yuu ninɨvi wê tɨbii hi i vô kɨtyax ge. Dɨ Pol yuu Sailas lipac xomxo tige hɨxôn vɨnê nue vɨhati.
33 E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Pyap dêc xomxo tyo kô yuu mɨ la vac ben xumac lôma dɨ la vông yaên vô yuu, dɨ he vɨnê nue vɨhati xêyaa vô nivɨha ên wê he vông i vin Anutu ge.
34 E, levando-os à sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.
35 Vɨgwe vɨdiiên tɨtige gavman levac vông nue xêhɨpu val dɨ he nêl ên nêbê, “Ông pɨwelac xomxo yuu ge dɨ vông yuu i loc.”
35 E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.
36 Om xomxo wê viac xumac kalabuhu ge la nêl vô Pol ên nêbê, “Gavman levac vông kɨyang lam ên nêbê muu loc, om muu loc hɨxôn xêmyaa nivɨha.”
36 E o carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.
37 Lêc Pol la nêl vô xêhɨpu ên nêbê, “Xii ga tɨbii Lom yuu, lêc he hi xii vô xomxo tɨbeac manôn dɨ vông xii la dô vac kalabuhu vɨdaaên. Dɨ he o tulec soên wê xii vông ge ti lêm, dɨ gwêbaga he nêb he ob vông xii la kɨyang maên. Ge o tɨyi lêm. Om heche va i lam kô xii mɨ loc.”
37 Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora encobertamente nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.
38 Mêd xêhɨpu lax nêl kɨyang tige vô gavman levace om he ngô dɨ xona mabu ên bo ti wê nêl ên nêbê yuu ge tɨbii Lom yuu.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.
39 Om he la nêl kɨyang malehe vô yuu ên nêbê, “Xe vông i so vô muu,” mêd kô yuu mɨ he la vɨxun dɨ nêl vô yuu ên nêbê, “Muu sea vɨgwe ga dɨ loc.”
39 E, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.
40 Pol yuu Sailas sea kalabuhu dɨ la vac xumac Lidia vông, dɨ yuu yê lie vông vinên dɨ nêl kɨyang wê ob ngɨdu he xôn ge ya vô he, pyap dɨ yuu la.
40 E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.