Atos 12
Yesu Xolac (PTP) vs ARIB
1 Vô buc tige king Helot vông vɨyin vô xomxo vông vinên ya,
1 Por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar;
2 om vông tɨbii la hi Jon li Jems ya yipac mɨ i yib.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Mêd Helot yê wê Yuda mangwe he xêyaa vin lec môp tibêge om Helot nêl dɨ tɨbii la hôm Pita xôn. He vông tige lec buc levac wê he Yuda ya blet wê yis maên ge.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. {Eram então os dias dos pães ázimos.}
4 Mêd he la hôm Pita xôn dɨ kô mɨ la tung vac xumac kalabuhu, dɨ tɨbii xêhɨpu vɨgê yuu dɨ vɨxa vɨlu dɨ sec ti (16) yê Pita xôn dɨ he kɨdu yuudɨyuu om he yuudɨyuu la bin pyap, nang dêc yuudɨyuu obêc la bin nang. Mêd Helot xo nêbê Pita ob dô vac kalabuhu dɨ buc wê Yuda ob myêl vɨzid ên xovô buc wê bue sea Isip ilage i loc vêl lê, lêc vông Pita i loc le vô Yuda manôn ên he i ngô i nên kɨyang.
4 E, havendo-o prendido, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro grupos de quatro soldados cada um para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da páscoa.
5 Om xêhɨpu tigee viac Pita mɨ he dô vac xumac kalabuhu, lêc he vông vinên kɨtaa xêkɨzêc vô Anutu nêb i ngɨdu Pita xôn.
5 Pedro, pois, estava guardado na prisão; mas a igreja orava com insistência a Deus por ele.
6 Mêd Helot xo nêbê tɨtige Pita ob la le vô he Yuda manôn, om bucên ge Pita yêp vac xumac kalabuhu dɨ sen yuu ku i xôn dɨ i yêp vac xêhɨpu yuu mahɨgun, dɨ xêhɨpu ya le bin vuayen.
6 Ora quando Herodes estava para apresentá-lo, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias e as sentinelas diante da porta guardavam a prisão.
7 Lêc lutibed Anutu vông angela ti val vô Pita dɨ xêseac linac vac xumac lôma, mêd angela vyax vɨgê lec Pita
7 E eis que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz resplandeceu na prisão; e ele, tocando no lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Mêd angela nêl vô Pita ên nêbê, “Vêx ông let lec dɨ su ông su lec.” Om Pita vông bêge pyap dɨ angela nêl nang ên nêbê, “Vɨnyum ông ngakwi ngwe kɨsii lec dɨ lam tɨmu vô a.”
8 Disse-lhe ainda o anjo: Cinge-te e calça as tuas sandálias. E ele o fez. Disse-lhe mais; Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Om Pita kɨdi lec dɨ tɨmu vô angela vɨxa dɨ yuu la. Lêc Pita lungên wê angela dɨdii i vêl ên xumac kalabuhu nɨlô ge dɨ so nêb mêd yê vɨvia pɨleva.
9 Pedro, saindo, o seguia, mesmo sem compreender que era real o que se fazia por intermédio de um anjo, julgando que era uma visão.
10 Mêd yuu luu xêhɨpu wê tax ge vêl mɨ la, nang dɨ mɨla luu mahɨgun ngweo vêl mɨ la nang, dɨ yuu val vô vuayen ain ti wê ob sea xumac kalabuhu mɨ la vɨxun ge, lêc vuayen tyo, ici va tax om yuu lop mɨ la vɨxun, dɨ tup vô môp mɨ la mahɨgun ti lê, lêc lutibed angela sea Pita dɨ la.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e tendo saído, passaram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Mêd Pita kɨnu mɨlax vac i dɨ i xovô ên nêbê, “Ga a xovô vɨxôhɨlôg ên a nêbê Apumtau vông angela tige lam kô a vêl ên Helot vɨgê dɨ vô a vêl ên nipaên wê he Yuda nêb ob vông vô a ge.”
11 Pedro então, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo dos judeus.
12 Pita xovô pyap om loc mɨ la vô Malia wê Jon ta ge ben. Jon lê ngwe nêbê Mak. Xomxo tɨbeac kɨtucma dɨ kɨtaa vô Anutu mɨ dô,
12 Depois de assim refletir foi à casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitas pessoas estavam reunidas e oravam.
13 om Pita hi vɨgê lec vuayen dɨ vêx yuac ti lê nêbê Loda ngô om lam nêb ob tax vuayen.
13 Quando ele bateu ao portão do pátio, uma criada chamada Rode saiu a escutar;
14 Lêc ngô Pita vya dɨ xovô nêbê ge Pita om xêyaa vô nivɨha yang, lêc taxên vuayen ma dom tup mɨ lax nêl vô he wê dô vac xumac lôma ge ên nêbê Pita val le vɨxun.
14 e, reconhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu o portão, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava lá fora.
15 Lêc he nêl vô ên nêbê, “Ge ông pɨyôp vô yacyac.” Lêc vêx tige nêl xêkɨzêc ên nêbê, “Pita vɨxôhɨlôg.” Lêc he nêl vô ên he nêbê, “Ge Pita kɨnu.”
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, assegurava que assim era. Eles então diziam: É o seu anjo.
16 Mêd Pita le vɨxun dɨ hi vɨgê lec vuayen lu lu om he la tax vuayen lêc yê Pita vɨxôhɨlôg om he yetac mabu.
16 Mas Pedro continuava a bater, e, quando abriram, viram-no e pasmaram.
17 Mêd Pita vông vɨgê vô he nêb he dô kɨyang maên, mêd nêl wê Apumtau kô i vêl ên xumac kalabuhu ge kɨtong vô he dɨ nêl ên nêbê, “Xam loc nêl a kɨtong vô Jems he lie vông vinên hɨxôn.” Mêd Pita sea he dɨ la vɨgwe bangwe.
17 Mas ele, acenando-lhes com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Mêd vɨgwe vɨdii dɨ xêhɨpu he yê wê Pita xôa ma ge om he yetac dɨ nêl vôma ên nêbê, “Pita la na?”
18 Logo que amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria sido feito de Pedro.
19 Mêd Helot vông yuac lec myagên Pita lêc tulecên ma, om kɨnêg vô he xêhɨpu wê viac Pita ge lêc he lungên, om Helot nêl dɨ tɨbii hi he yib. Pyap mêd Helot sea vɨgwe Judia dɨ la dô Sisalia.
19 E Herodes, tendo-o procurado e não o achando, inquiriu as sentinelas e mandou que fossem justiçadas; e descendo da Judéia para Cesaréia, demorou-se ali.
20 Helot xêyaa vô myavɨnê vô xomxo Taia yuu Saidon, om he Taia yuu Saidon kɨtuc la vô Helot ên nêb ob hi kɨyang tige yib, ên he mi kɨsuu xen yaên vac vɨgwe wê Helot viac ge. He la viac nên kɨyang tax vô Blastas wê mi viac Helot xumac ge. Pyap mêd he la kɨtaa Helot, nêb i hi kɨyang wê he vông ge i yib.
20 Ora, Herodes estava muito irritado contra os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, camareiro do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Mêd buc wê Helot tung ge od vunac ngakwi king lec dɨ la dô lec sia king dɨ nêl kɨyang vô he vɨhati.
21 Num dia designado, Herodes, vestido de trajes reais, sentou-se no trono e dirigia-lhes a palavra.
22 Mêd he wê ngô kɨyang tige tyuc vya levac ên nêbê, “Ga o xomxo kɨbun ti vya lêm. Nge, vya ga tɨyi anutu vya.”
22 E o povo exclamava: É a voz de um deus, e não de um homem.
23 Lêc Helot yong i dɨ o pɨmil Anutu lêm, om lutibed Apumtau vông angela ti lam hi Helot ya myel vêê om ya i nɨlô ma vêl dɨ i yib.
23 No mesmo instante o anjo do Senhor o feriu, porque não deu glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Mêlêc Anutu xolac la vô levac vac vɨgwe tɨbeac.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Mêd Banabas yuu Sol la vông mone vô gyovɨxa Jelusalem, pyap dêc yuu kô Jon Mak dɨ yon lax mɨ la Antiok.
25 Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando consigo a João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.