Atos 27
Chijnie ndo Jesucristo (PPS) vs NTLH
1 Tjumeꞌe kuetuanꞌan na̱ ixi satsjina nunte Italia. Ko jeꞌe na̱ ndache na̱ naa xi capitán ndatinꞌin Julio ixi tsikao xa ndo Pablo ko ikaxin ni jii ngaxinꞌin ndoꞌachjiso. Jeꞌe xa naa xi policía ncheꞌe xra̱ ngajin xi Augusto César.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Tjumeꞌe kuixiꞌinna naa nta̱barco tsiki̱ꞌxi̱n no puerto Adramitio, ko nta̱barco meꞌe ó satsji nta̱a̱ ti jii puerto nunte Asia. Kaxon stekiꞌanna xi Aristarco tikinixinꞌen xa tjajna Tesalónica kondee nunte Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Ko ndúyaxin juasona puerto tjajna Sidón. Ko xi Julio jian juao xa ndo Pablo ko tjumeꞌe kuajon xa juachaxin ixi tsitsjeꞌe ndo ngisen chúxin ndo ntiꞌa ixi tsingijna sen ndo.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Ko tjumeꞌe sajuixinna tjajna Sidón ko juasona naa isla ndatinꞌin Chipre no ndatsjonxin kjon, kondeexin chrinto soji.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Tjumeꞌe kuatsingataonna ndachaon ko juasona tjenka tjajna Cilicia ko Panfilia ko tjumeꞌe juasona tjajna Mira nunte Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ko ntiꞌa xi capitán kuitja xa naa nta̱barco tsiki̱ꞌxi̱n tjajna Alejandría ko nta̱a̱ meꞌe satsji nta̱a̱ nunte Italia ko ndachro xa tsixinꞌinna nta̱a̱ ixi satsikiꞌanna nta̱a̱ tjajna meꞌe.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Itsjé nchakon yao kuintekjina ko tsango tangi juasona tjenka tjajna Gnido ixi chrinto tintunaꞌina itsjina taka, méxin kuatsingana ngandajin isla Creta ko juasona tjenka tjajna Salmón.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ko jaña tsango tangi kuatsingana nguixin nunte meꞌe ko juasona naa tjajna ndatinꞌin Puerto Jian tjenka tjajna Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Ko juintatjáñana itsjé nchakon, ko jai ícha tangi bajinxinni nta̱barco ngataꞌa ndachaon ixi ó tsi̱i̱ nchakon tonkin. Méxin, ndo Pablo ndache ndo na̱:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 ―Kainnta tinꞌennta ngeꞌe xrondachrja̱n. Tiko̱n ixi tsatsingana itsjé juachjaon siá satsjina ixi sinchetjáñana nta̱barco ko kain ngeꞌe jitinga nta̱a̱ ko kaxon jai̱na.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Ko xi capitán tetuanꞌan ícha kuinꞌen xa ti ndachro xi teka nta̱barco ko nchée nta̱a̱ ko kuitikaonꞌa xa ti ndachro ndo Pablo.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Ixi puerto meꞌe jeꞌa jian tsituꞌeni nchakon tonkin, méxin kain na̱ xraxaon na̱ ixi ícha jian tsachrjexinna ntiꞌa ixi tjaun na̱ tsijina tjajna Fenice, naa puerto nunte Creta ti ndatsjonxin chuya ko níjin, ko ntiꞌa xrokuituna̱na tsatsingaja nchakon tonkin.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Tjumeꞌe kuaxi binga chrinto kui̱xi̱n no níjin ko sojiꞌa chrinto, méxin xraxaon na̱ chao satsjina.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Ko tuinxin kui̱i̱ naa chrinto soji ndatinꞌin noroéste kuandeꞌe nta̱barco.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Ko kuaxi chrinto meꞌe kuncheka nta̱barco ko juaꞌi sakjuina ixi ti tjaun xi teka nta̱a̱ ixi konchekana chrinto. Méxin, kuintuꞌe xa nta̱barco bikao chrinto.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Tjumeꞌe juasona naa isla nchíín ndatinꞌin Clauda ixi ntiꞌa jeꞌa soji jitinga chrinto. Ko tsango tangi juintakajíinna nta̱barco nchínchín jitenixin tuenxin nta̱barco ijié.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Ko juexin juasitianna nta̱barco nchínchín ngandeꞌe nta̱barco ijié ko kuintexinna ino nta̱barco ijié ixi xroꞌan ngeꞌe tsonꞌen nta̱a̱. Ko stexronkana ixi xrokéꞌe nchese nta̱barco ti xrojuasona nunte Sirte. Ko juinchexingajin xa manta tikao nta̱barco ko kuintuꞌe xa jeꞌo chrinto satsikao nta̱a̱.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ko ndúyaxin xra tsanga jitinka chrinto, kuaxi xa kuintjí xa kain ngeꞌe jitikao nta̱barco chringi ndachaon.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ko nchakon nínxin tjána̱na juankaxinna ngeꞌe xrokondeꞌa nta̱barco ngangi ndachaon.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Itsjé nchakon kondeexin itjui̱ bikonꞌana chjiixro ko nchanotsé ixi tsango jitinga chrinto ko xraxaꞌonna xrokuntekenꞌenna.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ko kuatsinga itsjé nchakon juineꞌana ko ndo Pablo bingatjen ndo ko ndachro ndo:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Ko jai taꞌinta juachjaon ixi xroꞌan ngisen tsenꞌen maski nta̱barco tsitjáña nta̱a̱.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Ixi nakonkjin bikon naa ndo ángel tsixruaꞌan ndo Dio, ndo titikaꞌon ko ntaꞌa xrée.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ko ndo ángel ndachijina ndo: “Xrakonꞌa Pablo. Xrokonda tsjasua ti jii xi César tetuanꞌan ko kondaxian jaꞌa, ndo Dio tsingijna ndo kain ni steti̱i̱ ngaya nta̱barco, tsenꞌa na̱.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Méxin, xrakonꞌinta ixi janꞌan chuntia ndo Dio ko nóna ixi tsonꞌen xranchi ndachro ndo ángel.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Xrokonda tsitui̱na naa nunte jii ngusine ndachaon.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Juexin kuatsinga yuu semana, tjumeꞌe naa tiie juasona ndachaon ndatinꞌin Adriático ko ntiꞌi, ndáꞌa tikiꞌanna chrinto. Ko ngusine tiie xi teka nta̱barco bikon xa ixi ó stetjasona ti jii inche xema.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ko juatichoꞌa xa ti yasoꞌe inda ko xranchi níi ite ko ikjaon metro yasoexin inda. Tjumeꞌe kjínꞌa juasona ko íjngo juatichoꞌa xa ko ikán ko ya̱to̱ metro yasoexin inda.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Ko tsango xronka xa ixi xrokéꞌe nta̱barco ixro, méxin banka xa noó chika gancho tuenxin nta̱barco ko jaña chonꞌanna bingasáñajan.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Ko xi ncheꞌe ixra̱ nta̱barco xraxaon xa xrobinga xa ko kuaxi xa juinchexingajin xa nta̱barco nchínchín ngataon inda ko juinchexin xa xranchi xrobanka xa chika gancho chónda ikon nta̱barco.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Tjumeꞌe ndo Pablo ndache ndo xi capitán ko kain xi soldado:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Méxin, xi soldado konchrinjin xa ino jichroaxin nta̱barco nchínchín ko kuintuꞌe xa kuitsinga nta̱a̱ ngangi inda.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ko jitingasáña ndo Pablo nichjeꞌe ndo kain ni ste ntiꞌa ko ndachro ndo sine na̱ ko kaxon ndachro ndo:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Tinóatáana ngajinnta intenta ko jaña chao tsinteenta ixi jaña xroꞌan chujni ste ntiꞌi sinchetjáña na̱ ninaa xrajaa na̱.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Juexin ndachro ndo Pablo jiꞌi, tjumeꞌe itsé ndo naa nutja ko kuajon ndo juasie ndo ngajin ndo Dio ko stetsjeꞌe ni ste ntiꞌa, ko konchrinjin ndo nutja ko kuaxi juine ndo.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Tjumeꞌe juaxruxin bakeꞌe kain na̱ ko kuaxi na̱ juine na̱ kaxon.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Kain na̱ xraste na̱ ngaxinꞌin nta̱barco xranchi yuu ciento, níi ikán ko tekjaon na̱.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ko juexin juinena tjumeꞌe juankana noa trigo ngangi inda ixi ítsoyéꞌa nta̱barco.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Ko ó bingasáña, xi tikao nta̱barco juatsuanꞌi xa tinó juasona ko bikon xa nche xema. Ko xraxaon xa ixi chao satsikao xa nta̱barco ntiꞌa.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Ko konchrinjin xa ino jixritexin chika gancho ko kuintuꞌa xa chika sakjui chringi nda. Tjumeꞌe juinchendá xa nta̱a̱ timón tekáxin xa nta̱barco ko juinchengajinꞌin xa manta jii ikon nta̱barco ko chrinto kuncheka nta̱a̱ ti jii inche xema.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Ko juasona ti tixin yuu ikon inda ko nta̱barco kéꞌe nta̱a̱ nchese. Ko í juaꞌi kontengí nta̱a̱, ko tuenxin nta̱barco kuaxi kuixrato kondeexin chrinto soji.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ko kain xi soldado tjaun xa naaxrokóñaxón xa ni stejeꞌe̱ ixi tjaunꞌa xa saxrokuinga na̱.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Ko xi tetuenꞌen tjaunꞌa xa tsenꞌen ndo Pablo, méxin kuajonꞌa xa juachaxin jaña xrokonꞌen. Ko kuetuanꞌan xa ixi ngisen chao itsji ngataon inda tsitaon na̱ ti jii inche xema
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 ko ngisen noeꞌa itji ngataon inda, sen meꞌe tsjixin sen tuꞌo nta̱barco. Ko jaña kainna juasona ti jii inche xema ko ninaána xroꞌan ngeꞌe kónnana.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.