Marcos 11
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NTLH
1 Ni arail kerenlahng Serusalem ni kahnimw en Pedpeiti oh Pedani, re ahpw lel Nahnahn Olip. Sises eri ketin poaronehla sapwellime tohnpadahk riemen,
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, foram até o monte das Oliveiras, que fica perto dos povoados de Betfagé e Betânia. Então Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 mahsanihong ira, “Kumwa kohwei ni kisin kahnimw me mi mwohnen. Ni amwa pahn pedolong wasao, kumwa pahn mwadang kilangada kisin ahs pwulopwul kis me wie sensel me saikinte aramas emen dake. Kumwa lapwahda oh kahrehdo met.
2 com a seguinte ordem:
3 A ma mehmen idek rehmwa, dahme kumwa wiewiahiong kisin menen, a kumwa sapeng nda me Kaun-o me ketin anahne, oh e pahn mwadang kopwurupwurodo.”
3 Se alguém perguntar por que vocês estão fazendo isso, digam que o Mestre precisa dele, mas o devolverá logo.
4 Ira eri patohla oh diarada kisin ahs pwulopwul kis me wie sensel ni wenihmwen ihmw ehu nanialo. Ira eri lapwahda.
4 Eles foram e acharam o jumentinho na rua, amarrado perto da porta de uma casa. Quando estavam desamarrando o animal,
5 Aramas ekei me mi wasao ahpw idek rehra, “Dahme kumwa wiewia? Mehnda kumwa lapwahda kisin ahsen?”
5 algumas pessoas que estavam ali perguntaram: — O que é que vocês estão fazendo? Por que estão desamarrando o jumentinho?
6 Ira eri sapengkin irail duwen me Sises mahsanihong irao. Aramas ako eri mweidohng ira.
6 Eles responderam como Jesus havia mandado, e então aquelas pessoas deixaram que os dois discípulos levassem o animal.
7 Ira patohwandohng kisin ahs pwulo rehn Sises. Irail ahpw irepehkihdi ar likou kei powe, Sises ahpw ketidahng pohn kisin ahso.
7 Eles levaram o jumentinho a Jesus e puseram as suas capas sobre o animal. Em seguida, Jesus o montou.
8 Pokono ahpw perekidiong ar likou kan wasa e pahn ketin keid ie. A ekei pelehdi rahntuhke losolos kei oh irepehkihdi nanialo.
8 Muitas pessoas estenderam as suas capas no caminho, e outras espalharam no caminho ramos que tinham cortado nos campos.
9 Irail koaros me tieng mwowe oh me idawehndo pokono ahpw ngisingiski koulen kaping pwoatet: “Kitail kapinga Koht! Koht en ketin kupwuramwahwihala ih me ketiket kohdo ni mwaren Kaun-o.
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor!
10 Koht en ketin kupwuramwahwihala wehin samatail Depit me pahn kohdo. Kaping ong Koht!”
10 Que Deus abençoe o Reino de Davi, o nosso pai, o Reino que está vindo! Hosana a Deus nas alturas do céu!
11 Sises eri ketilong nan Serusalem oh ketilahng nan Tehnpas Sarawio oh mahsanihseli mehkan koaros loale. A pwehki e wasa soutikpenehr, e ahpw ketiketieilahng Pedani iangahki me ehk riemeno.
11 Jesus entrou em Jerusalém, foi até o Templo e olhou tudo em redor. Mas, como já era tarde, foi para o povoado de Betânia com os doze discípulos.
12 Mandahn rahno, ni arail ketiket kohla sang Pedani, Sises ahpw men konotada.
12 No dia seguinte, quando eles estavam voltando de Betânia, Jesus teve fome.
13 E ahpw mahsanihada tuhke pik pwoat sang wasa doh me diren teh; e ahpw ketilahng pwehn mahsanih ma e sohte pahn diar wah. Ni eh ketin lel wasao e sohte ketin diarada mehkot, pwe teh tohr; pwe kaidehkin ahnsoun rahk.
13 Viu de longe uma figueira cheia de folhas e foi até lá para ver se havia figos. Quando chegou perto, encontrou somente folhas porque não era tempo de figos.
14 E ahpw mahsanihalahng tuhkeo, “Sang met kohla sohte aramas emen pahn pwurehng kang wahn pik sang rehmw!”
14 Então disse à figueira: E os seus discípulos ouviram isso.
15 Ni arail lel Serusalem, Sises ahpw ketila nan Tehnpas Sarawio oh tapihada kasareieisang loale irail koaros me netinet oh pwapwain dipwisou wasao. E ahpw pil wekidedi en sounkawilian mwohni ko ar tehpel kan oh en sounnetiki mwuroi ko ar mehn mwohd kan.
15 Quando Jesus e os discípulos chegaram a Jerusalém, ele entrou no pátio do Templo e começou a expulsar todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 E pil sohla mweidohng aramas en waseli mehkot nan Tehnpas Sarawio.
16 E não deixava ninguém atravessar o pátio do Templo carregando coisas.
17 Ih eri mahsanihong aramas ako, “E ntingdi nan Pwuhk Sarawi me Koht mahsanih, ‘Imwei pahn adaneki imwen kapakap rehn tohn sampah koaros.’ Kumwail ahpw wiahkihla dewen loallap akan!”
17 E ele ensinava a todos assim:
18 Samworo lapalap ako oh sounkawehwehn Kosonnedo ko ahpw rongada met; irail ahpw tapihada medemedewe duwen ar pahn kemehla Sises; pwe re perki kowahlap, pwehki aramas koaros ar kesempwalki mehlel eh padahk.
18 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ouviram isso e começaram a procurar um jeito de matar Jesus. Mas tinham medo dele porque o povo admirava os seus ensinamentos.
19 Nin soutikpenehn rahno, Sises oh sapwellime tohnpadahk ko ahpw ketieisang nan kahnimwo.
19 De tardinha, Jesus e os discípulos saíram da cidade.
20 Mandahn rahno nimensehngie, ni arail ketiket kohla nanialo, re mahsanihada tuhke piko eh mengilahr sang nin tapi lel kadokeo.
20 No dia seguinte, de manhã cedo, Jesus e os discípulos passaram perto da figueira e viram que ela estava seca desde a raiz.
21 Piter ahpw tamanda dahme wiawihero, e ahpw patohwanohng Sises, “Maing, komw mahsanih mahs duwen tuhke pik me komw ketin kerialahro, e mengilahr!”
21 Então Pedro lembrou do que havia acontecido e disse a Jesus: — Olhe, Mestre! A figueira que o senhor amaldiçoou ficou seca.
22 Sises ketin sapeng irail, mahsanih, “Kumwail pwoson Koht!
22 Jesus respondeu:
23 I ndaiong kumwail ni mehlel, mehmen me pahn ndaiong nahna wet en keisang oh keselahng pein ih nansedo, ahpw sohte kisin peikasal kis nan kapehde, ahpw pwoson dahme e nda, eri, dahme e ndao pahn pweida.
23 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: vocês poderão dizer a este monte: “Levante-se e jogue-se no mar.” Se não duvidarem no seu coração, mas crerem que vai acontecer o que disseram, então isso será feito.
24 Iei me I men kumwail en ese pwe mehkoaros me kumwail pahn peki nan amwail kapakap akan, kumwail pwoson me kumwail pahn ale, e ahpw pahn pweiong kumwail.
24 Por isso eu afirmo a vocês: quando vocês orarem e pedirem alguma coisa, creiam que já a receberam, e assim tudo lhes será dado.
25 Eri, ni amwail pahn kin uhda oh kapakap, kumwail mahkikihong sapwung koaros me aramas emen wiahiong kumwail, pwe Samamwail me ketiket nanleng en pil ketin mahkikihong kumwail dipamwail kan.
25 E, quando estiverem orando, perdoem os que os ofenderam, para que o Pai de vocês, que está no céu, perdoe as ofensas de vocês.
26 [Pwe ma kumwail sohte pahn mahk ong meteikan, Samamwail me ketiket nanleng sohte pahn pil mahkikihong kumwail dipamwail kan.]
26 [Se não perdoarem os outros, o Pai de vocês, que está no céu, também não perdoará as ofensas de vocês.]
27 Irail eri ketin pwuralahng Serusalem. Ni Sises eh ketiketseli nan Tehnpas Sarawio, samworo lapalap oh sounkawehwehn Kosonnedo ko oh soumas ekei ahpw patohdo,
27 Depois voltaram para Jerusalém. Quando Jesus estava andando pelo pátio do Templo, chegaram perto dele os chefes dos sacerdotes, os mestres da Lei e os líderes dos judeus que estavam ali
28 patohwanohng, “Ni manaman en ihs me komw ketin wiewiahki soahng pwukat? Ihs me ketikihong komwi manaman wet?”
28 e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu autoridade para fazer isso?
29 Sises ketin sapeng irail, mahsanih, “I pahn wiahiong kumwail peidek ehu. Eri, ma kumwail sapeng ie, I pahn uhd ndaiong kumwail ni manaman en ihs me I wiewiahki mepwukat.
29 Jesus respondeu:
30 Kumwail ndaiong ie mahs, en Sohn eh papidaiso tepisang ia? E tepisang rehn Koht de sang aramas?”
30 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
31 Irail eri mwoarongada nanpwungarail, ndinda, “Ma kitail pahn nda me e tepisang rehn Koht, e pahn mahsanih, ‘A dahme kumwail sohte kamehlelehki Sohn?’
31 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
32 A ma kitail pahn nda me e tepisang aramas...” (Re masak aramas akan, pwehki koaros kin wiahki Sohn soukohp mehlel men.)
32 Mas, se dissermos que foram pessoas, ai de nós! Eles estavam com medo do povo, pois todos achavam que, de fato, João era
33 Irail eri sapeng Sises, patohwanohng, “Se sohte patohwan.”
33 Por isso responderam: — Não sabemos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.