Gênesis 47
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NVT
1 Sosep eri wahda rie pwutak limmen oh patohla oh patohwanohng Parao, “Semeio oh rie ko patohdihdo sang Kenan, re wa arail tungoal kepwe kan koaros. Re patopato met nan Kosen.”
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Ih eri patohwan kapehsehiong Parao rie ko me iang ih.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Parao eri keinemwe rehrail, mahsanih, “Doadoahk da amwail?”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Se patohdohng kousoanla nan sahpw wet, maing, pwe nan Kenan solahr kisin tungoal ong nait pelinmen kan, lehk lapalapet me inenen uk mehlel. Kalahngan en wasa lapalap en ketin kupwurei kiht pwe se en kak patohwan kousoan nan Kosen.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Parao eri mahsanihong Sosep, “Ni omwi pahpao oh riomwi kan ar leledohr,
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 irail kak sapwasapw wasa koaros nan Isip pwon. Re kak kousoanla nan Kosen, pwe iei wasa keieu kaselel. Oh ma mie ohl ekei nanpwungarail me koahiek, a komw kak kihong pwe re en kin apwahpwalih nei pelinmen kan.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Sosep eri patohwando seme Seikop rehn Parao. Seikop eri patohwan kapaiahda Parao.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Parao eri keinemwe reh, “Komw sounpar depe?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Seikop ahpw patohwan sapeng, “Ei mour ni ei seiseiloakseli imwiseklahr ni ei sounpar 130. Sounpar malaulau kei met kan oh apwal; ahpw e sohte duwehte sounpar tohto en ei pahpa kahlap ako ni ar seiseiloakseli.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Seikop eri sakarada pahn kupwur en Parao; ih eri patopatohla.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Sosep eri koasoanehdi semeo oh rie ko nan Isip, ketikihong irail sapwarail wasa kaselel kei, kereniong kahnimw Rameses, duwen me Parao mahsanih.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Sosep pil ketikihong semeo, rie ko, oh eh peneinei koaros, iangahki me tikitik kan, kanarail kisin mwenge.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Lehk lapalapo inenen mwuledek mehlel wasa koaros nin sampah, oh mehn Isip oh Kenan re luwetkihla eh sohla mwenge.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Sosep eri ketin kihpene mwohni koaros me mehn Isip oh Kenan pwainkihda ar tungoal pilawa ko. Ih eri ketin nekidala mwohni ko nan tehnpas en Parao.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Ahnsou me mwohni en Isip oh Kenan koaros neklahr, mehn Isip ko patohdo rehn Sosep oh patohwanohng, “Komw ketikihong kiht at tungoal kisin mwenge pwe se de mehla. Komw ketin kupwurei kiht, pwe solahr at tungoal mwohni.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Sosep ketin sapeng irail, “Kumwail wahdo noumwail pelinmen kan, I ahpw pahn wiliankihong kumwail kisin mwenge, ma solahr noumwail mwohni.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Irail eri wadohng Sosep nair pelinmen kan; ih eri ketikihong irail kisin mwenge wiliankihla neirail oahs akan, sihpw oh kuht, kou oh ahs akan. Nan sounparo e ketikihong irail mwenge wiliankihda neiral pelinmen kan koaros.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Eri, sounpar ehu mwuri, re ahpw pwurala reh oh patohwanohng, “Se sohte pahn patohwan ekihsang komwi, maing, duwen eh solahr at tungoal mwohni oh duwen omwi ketin sapwellimanikilahr nait pelinmen kan. Solahr me se pahn patohwanohng komwi, maing, ihte paliwarat oh at tungoal sahpw akan me luhwehdi.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Komw ketin kupwurei kiht pwe se de patohwan mehla. Komw dehr mweidohng se en luhssang at tungoale sahpw akan. Komw ketikihda at tungoal paliwar akan oh at tungoal sahpw akan wiliankihla kisin mwenge. Se pahn patohwan liduwih Parao oh e pahn ketin nin limankihla at tungoal sahpw akan. Komw ketikihong kiht wahn kohn pwe se en kak mourki oh werentuhke pwe se en padokedi nan aht mohs kan.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Sosep eri ketin pwainda sahpw akan koaros nan Isip ni mwaren Parao. Emenemen mehn Isip ahpw netikihla sapwe, pwe lehko me inenen mwuledek. Eri, Parao ahpw ketin nin limankihla sahpw akan koaros.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Sang apali Isip lellahng apali, Sosep ahpw kaliduwihala aramas akan.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Ihte sahpw me e sohte pwainda, sapwen samworo ko. Re sohte netikihla sapwarail ko, pwe Parao kin ketikihong irail mwohni en sawas pwe re en kin momourki.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Sosep ahpw mahsanihong aramas akan, “Kumwail kilang, I pwainsangkumwailehr sahpw pwukat ni mwaren Parao pwe en nin limankihla. Iet amwail tungoal werentuhke kan, me kumwail pahn kamwarak nan sahpw akan.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Eri, ni ahnsoun dolung wahnsahpw, kumwail pahn kihong Parao limakis ehu. A luhwe kumwail pahn ahnekihla, mehn kamwarak nan sahpw, oh mehn wia amwail tungoal kisin mwenge ong pein kumwail, oh ong amwail peneinei kan.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Irail eri patohwan sapeng, “Komw ketin komourkitalahr; komwi ketin kupwur mwahu ong kihtehr, maing, eri, se pahn patohwan wiahla sapwellimen Parao lidu.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Sosep eri kauwada kosonned ehu ong sahpw akan en Isip, pwe limakis ehun wahnsahpw en kin kohieng Parao. Eri, kosonned wet wie kekehlailte lel rahnwet. Ihte sapwen samworo ko me sohte wiahla nin limen Parao.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Mehn Israel ko eri kousoanla nan Kosen nan wehin Isip; re kepwehpwehla oh nainlahr mehlel.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Seikop koukousoanki Isip sounpar 17, e lao lel sounpar 147.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Ni eh kereniongehr mehla, e ahpw ekerodo nah pwutak Sosep oh ndaiong, “Menlau kihdi pehmwen nan dengeie, oh inoukihda me ke pahn loalopwoat oh kadekohng ie, oh sohte pahn sarepiehdi nan Isip.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 I anahne seridi wasa me semei ko seridi ie. Eri, ke pahn waielahsang Isip, oh sarepiehdi nan ar sousou ko.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Seikop eri ndaiong, “Eri, kahukihla me ke pahn kapwaiada inou wet.” Sosep eri kahula, Seikop ahpw wia eh keimwseklahn kaping pohn eh pehto.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.