Gênesis 47
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NTLH
1 Sosep eri wahda rie pwutak limmen oh patohla oh patohwanohng Parao, “Semeio oh rie ko patohdihdo sang Kenan, re wa arail tungoal kepwe kan koaros. Re patopato met nan Kosen.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Ih eri patohwan kapehsehiong Parao rie ko me iang ih.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Parao eri keinemwe rehrail, mahsanih, “Doadoahk da amwail?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Se patohdohng kousoanla nan sahpw wet, maing, pwe nan Kenan solahr kisin tungoal ong nait pelinmen kan, lehk lapalapet me inenen uk mehlel. Kalahngan en wasa lapalap en ketin kupwurei kiht pwe se en kak patohwan kousoan nan Kosen.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Parao eri mahsanihong Sosep, “Ni omwi pahpao oh riomwi kan ar leledohr,
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 irail kak sapwasapw wasa koaros nan Isip pwon. Re kak kousoanla nan Kosen, pwe iei wasa keieu kaselel. Oh ma mie ohl ekei nanpwungarail me koahiek, a komw kak kihong pwe re en kin apwahpwalih nei pelinmen kan.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Sosep eri patohwando seme Seikop rehn Parao. Seikop eri patohwan kapaiahda Parao.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Parao eri keinemwe reh, “Komw sounpar depe?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Seikop ahpw patohwan sapeng, “Ei mour ni ei seiseiloakseli imwiseklahr ni ei sounpar 130. Sounpar malaulau kei met kan oh apwal; ahpw e sohte duwehte sounpar tohto en ei pahpa kahlap ako ni ar seiseiloakseli.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Seikop eri sakarada pahn kupwur en Parao; ih eri patopatohla.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Sosep eri koasoanehdi semeo oh rie ko nan Isip, ketikihong irail sapwarail wasa kaselel kei, kereniong kahnimw Rameses, duwen me Parao mahsanih.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Sosep pil ketikihong semeo, rie ko, oh eh peneinei koaros, iangahki me tikitik kan, kanarail kisin mwenge.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Lehk lapalapo inenen mwuledek mehlel wasa koaros nin sampah, oh mehn Isip oh Kenan re luwetkihla eh sohla mwenge.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Sosep eri ketin kihpene mwohni koaros me mehn Isip oh Kenan pwainkihda ar tungoal pilawa ko. Ih eri ketin nekidala mwohni ko nan tehnpas en Parao.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Ahnsou me mwohni en Isip oh Kenan koaros neklahr, mehn Isip ko patohdo rehn Sosep oh patohwanohng, “Komw ketikihong kiht at tungoal kisin mwenge pwe se de mehla. Komw ketin kupwurei kiht, pwe solahr at tungoal mwohni.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Sosep ketin sapeng irail, “Kumwail wahdo noumwail pelinmen kan, I ahpw pahn wiliankihong kumwail kisin mwenge, ma solahr noumwail mwohni.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Irail eri wadohng Sosep nair pelinmen kan; ih eri ketikihong irail kisin mwenge wiliankihla neirail oahs akan, sihpw oh kuht, kou oh ahs akan. Nan sounparo e ketikihong irail mwenge wiliankihda neiral pelinmen kan koaros.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Eri, sounpar ehu mwuri, re ahpw pwurala reh oh patohwanohng, “Se sohte pahn patohwan ekihsang komwi, maing, duwen eh solahr at tungoal mwohni oh duwen omwi ketin sapwellimanikilahr nait pelinmen kan. Solahr me se pahn patohwanohng komwi, maing, ihte paliwarat oh at tungoal sahpw akan me luhwehdi.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Komw ketin kupwurei kiht pwe se de patohwan mehla. Komw dehr mweidohng se en luhssang at tungoale sahpw akan. Komw ketikihda at tungoal paliwar akan oh at tungoal sahpw akan wiliankihla kisin mwenge. Se pahn patohwan liduwih Parao oh e pahn ketin nin limankihla at tungoal sahpw akan. Komw ketikihong kiht wahn kohn pwe se en kak mourki oh werentuhke pwe se en padokedi nan aht mohs kan.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Sosep eri ketin pwainda sahpw akan koaros nan Isip ni mwaren Parao. Emenemen mehn Isip ahpw netikihla sapwe, pwe lehko me inenen mwuledek. Eri, Parao ahpw ketin nin limankihla sahpw akan koaros.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Sang apali Isip lellahng apali, Sosep ahpw kaliduwihala aramas akan.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Ihte sahpw me e sohte pwainda, sapwen samworo ko. Re sohte netikihla sapwarail ko, pwe Parao kin ketikihong irail mwohni en sawas pwe re en kin momourki.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Sosep ahpw mahsanihong aramas akan, “Kumwail kilang, I pwainsangkumwailehr sahpw pwukat ni mwaren Parao pwe en nin limankihla. Iet amwail tungoal werentuhke kan, me kumwail pahn kamwarak nan sahpw akan.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Eri, ni ahnsoun dolung wahnsahpw, kumwail pahn kihong Parao limakis ehu. A luhwe kumwail pahn ahnekihla, mehn kamwarak nan sahpw, oh mehn wia amwail tungoal kisin mwenge ong pein kumwail, oh ong amwail peneinei kan.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Irail eri patohwan sapeng, “Komw ketin komourkitalahr; komwi ketin kupwur mwahu ong kihtehr, maing, eri, se pahn patohwan wiahla sapwellimen Parao lidu.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Sosep eri kauwada kosonned ehu ong sahpw akan en Isip, pwe limakis ehun wahnsahpw en kin kohieng Parao. Eri, kosonned wet wie kekehlailte lel rahnwet. Ihte sapwen samworo ko me sohte wiahla nin limen Parao.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Mehn Israel ko eri kousoanla nan Kosen nan wehin Isip; re kepwehpwehla oh nainlahr mehlel.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Seikop koukousoanki Isip sounpar 17, e lao lel sounpar 147.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Ni eh kereniongehr mehla, e ahpw ekerodo nah pwutak Sosep oh ndaiong, “Menlau kihdi pehmwen nan dengeie, oh inoukihda me ke pahn loalopwoat oh kadekohng ie, oh sohte pahn sarepiehdi nan Isip.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 I anahne seridi wasa me semei ko seridi ie. Eri, ke pahn waielahsang Isip, oh sarepiehdi nan ar sousou ko.”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Seikop eri ndaiong, “Eri, kahukihla me ke pahn kapwaiada inou wet.” Sosep eri kahula, Seikop ahpw wia eh keimwseklahn kaping pohn eh pehto.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.