Gênesis 41
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs ACF
1 Mwurin sounpar riau, Parao ahpw ketin elimanda me dene e ketiket ni keilen Pillap Nail,
1 E aconteceu que, ao fim de dois anos inteiros, Faraó sonhou, e eis que estava em pé junto ao rio.
2 ni ahnsowo kou kaselel mworourou isimen ahpw pwarada sang nan pillapo oh tapihada mwengemwenge ni keilen pillapo.
2 E eis que subiam do rio sete vacas, formosas à vista e gordas de carne, e pastavam no prado.
3 Mwuhr, pil kou isimen pwarada sang nan pillapo; re me inenen tihti oh mwomw suwed. Re kohda oh pil iang mihmi limwahn kou teiko,
3 E eis que subiam do rio após elas outras sete vacas, feias à vista e magras de carne; e paravam junto às outras vacas na praia do rio.
4 oh kou tihti ko uhdahte kangala kou mworourou ko. Parao eri ohpala wasa.
4 E as vacas feias à vista e magras de carne, comiam as sete vacas formosas à vista e gordas. Então acordou Faraó.
5 E ahpw pil seimwokla oh pwurehng elimanda. Wahn kohn isuh uhsang ni kirikirtehpwoat; re inenen kaneng oh kaselel.
5 Depois dormiu e sonhou outra vez, e eis que brotavam de um mesmo pé sete espigas cheias e boas.
6 A pil wahn kohn isuh pil wosada me sohte kanenge oh meng pwehki kisinieng en nan sapwtehn,
6 E eis que sete espigas miúdas, e queimadas do vento oriental, brotavam após elas.
7 re ahpw kangala wahn kohn isuh kaneng oh kaselel ko. Parao eri ohpala wasa, oh ketin diarada me e ketin eliman.
7 E as espigas miúdas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então acordou Faraó, e eis que era um sonho.
8 Nimenseng e ahpw kupwur toutoula, e ahpw kapokonepene sounakmanaman oh me loalokong kan koaros en Isip. Ih eri mahsanihong irail duwen sapwellime eliman ko; ahpw sohte emen rehrail me kak kawehwehda.
8 E aconteceu que pela manhã o seu espírito perturbou-se, e enviou e chamou todos os adivinhadores do Egito, e todos os seus sábios; e Faraó contou-lhes os seus sonhos, mas ninguém havia que lhos interpretasse.
9 Sapwellime sounkohwahn waino ahpw patohwanohng Parao, “Rahnwet I pahn sakarkihda sapwung me I wiadahr.
9 Então falou o copeiro-mor a Faraó, dizendo: Das minhas ofensas me lembro hoje:
10 Ni omwi ketin engiengda pahi oh kaunen wie pilawao, komwi ahpw ketikihong kiht nan imweteng nan imwen kaunen silasil ko.
10 Estando Faraó muito indignado contra os seus servos, e pondo-me sob prisão na casa do capitão da guarda, a mim e ao padeiro-mor,
11 Se ahpw patohwan ouramanda pwohng ehu. Kiht koaros ouraman ahpw wehwehpara wekpeseng.
11 Então tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele; sonhamos, cada um conforme a interpretação do seu sonho.
12 Mwahnakapw en Ipru men iang kiht mihmi nan imwetengo, lidun kaunen pwihnen silasil. Kiht eri padahkihong duwen at ouraman ko. E ahpw kawehwehiong kiht.
12 E estava ali conosco um jovem hebreu, servo do capitão da guarda, e contamos-lhe os nossos sonhos e ele no-los interpretou, a cada um conforme o seu sonho.
13 Soahng koaros eri pweida duwen me e kawehwedahr ko: ngehi eri pwurehng nan dewei, a soun wie pilawao langadahng nin tuhkeo.”
13 E como ele nos interpretou, assim aconteceu; a mim me foi restituído o meu cargo, e ele foi enforcado.
14 Parao eri poaronelahng Sosep en patohdo reh. Re ahpw mwadangete kihieisang nan imwetengo, oh mwurin eh kihsang eh alis ko, oh wilian eh likou kan, Sosep ahpw patohla pahn kupwur en Parao.
14 Então mandou Faraó chamar a José, e o fizeram sair logo do cárcere; e barbeou-se e mudou as suas roupas e apresentou-se a Faraó.
15 Parao eri mahsanihong, “Ahi ouraman ehu, ahpw sohte mehmen me kak kawehwehda. I rong me dene ke kak kawehwehda ouraman.”
15 E Faraó disse a José: Eu tive um sonho, e ninguém há que o interprete; mas de ti ouvi dizer que quando ouves um sonho o interpretas.
16 Sosep eri patohwan sapeng, “I sohte kak, ahpw Koht me pahn ketin kupwurkalahngan kawehwehiong komwi.”
16 E respondeu José a Faraó, dizendo: Isso não está em mim; Deus dará resposta de paz a Faraó.
17 Parao ahpw mahsanih, “I ouraman me I kesikesihnen ni keilen Pillap Nail,
17 Então disse Faraó a José: Eis que em meu sonho estava eu em pé na margem do rio,
18 a kou mworourou kaselel isimen ahpw pwarada sang nan pillapo oh tapihada mwengemwengeseli.
18 E eis que subiam do rio sete vacas gordas de carne e formosas à vista, e pastavam no prado.
19 Mwuhr, pil kou isimen pwarada sang nan pillapo, me inenen tihti oh mwomw suwed. I saikinte mwahn kilangada soangen kou sakanakan duwehte met kan nan Isip pwon.
19 E eis que outras sete vacas subiam após estas, muito feias à vista e magras de carne; não tenho visto outras tais, quanto à fealdade, em toda a terra do Egito.
20 Eri, kou tihti ko ahpw kangala kou mworourou ko,
20 E as vacas magras e feias comiam as primeiras sete vacas gordas;
21 ahpw sohte sansal lipwen ar kangala, pwe re mwomwomw suwedte oh wie tihtihte duwehte mahs. Ngehi eri pirada.
21 E entravam em suas entranhas, mas não se conhecia que houvessem entrado; porque o seu parecer era feio como no princípio. Então acordei.
22 I pil pwurehng ouraman, dene I kilangada wahn kohn isuh, me inenen kaneng oh kaselel, me uhsang ni kirikirtehpwoat.
22 Depois vi em meu sonho, e eis que de um mesmo pé subiam sete espigas cheias e boas;
23 Mwuhr, pil wahn kohn isuh ahpw pil wosada, me sohte kanenge oh meng pwehki kisinieng en nan sapwtehn,
23 E eis que sete espigas secas, miúdas e queimadas do vento oriental, brotavam após elas.
24 re ahpw kangala wahn kohn kaselel ko. Eri, I padahkihongehr sounakmanaman akan ouraman pwukat, ahpw sohte emen rehrail me kak kawehwehiong ie.”
24 E as sete espigas miúdas devoravam as sete espigas boas. E eu contei isso aos magos, mas ninguém houve que mo interpretasse.
25 Sosep ahpw patohwanohng Parao, “Sapwellimomwi eliman riau wet wehwehteieu. Koht kupwurki kasalehiong komwi dahme e pahn ketin wia.
25 Então disse José a Faraó: O sonho de Faraó é um só; o que Deus há de fazer, mostrou-o a Faraó.
26 Eri, kou mworourou isimen ko wehwehki sounpar isuh, oh kohn kaneng isuh ko pil wehwehki sounpar isuh; koaros wehwehteieu.
26 As sete vacas formosas são sete anos, as sete espigas formosas também são sete anos, o sonho é um só.
27 A kou tihti isimen ko me kohda mwuhr oh kohn sohte kanenge ko me mengkihla kisinieng en nan sapwtehn, wehwehki sounpar isuhwen lehk lapalap.
27 E as sete vacas feias à vista e magras, que subiam depois delas, são sete anos, e as sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental, serão sete anos de fome.
28 Ih pahn duwen me I patohwanohngkomwier—Koht ketin kasalehiongkomwier dahme e pahn ketin wia.
28 Esta é a palavra que tenho dito a Faraó; o que Deus há de fazer, mostrou-o a Faraó.
29 Sounpar isuh rahk laplap pahn mie nan Isip pwon.
29 E eis que vêm sete anos, e haverá grande fartura em toda a terra do Egito.
30 Mwurin sounpar isuh lehk lapalap pil pahn usehla, oh sohla me pahn tamatamanki ahnsoun rahko, pwehki lehk lapalapo pahn kauwehla wehiet.
30 E depois deles levantar-se-ão sete anos de fome, e toda aquela fartura será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra;
31 Aramas akan pahn manokehla rahk lapalapo, pwehki lehk lapalap me pahn wiawi mwuri pahn mwuledek.
31 E não será conhecida a abundância na terra, por causa daquela fome que haverá depois; porquanto será gravíssima.
32 Kahrepen omwi eliman pak riau pwehki Koht ketin kileledier me irair wet pahn pweida ni ahnsou keren.
32 E que o sonho foi repetido duas vezes a Faraó, é porque esta coisa é determinada por Deus, e Deus se apressa em fazê-la.
33 “Eri, met komw pahn ketin rapahkihda ohl loalokong oh koahiek men me komw pahn ketikihong doadoahk en apwahpwalih wehiet.
33 Portanto, Faraó previna-se agora de um homem entendido e sábio, e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Komw pahn pil ketin kilelehdi ekei lapalap me pahn nekidala limakis ehun wahnsahpw erein sounpar isuhwen rahk.
34 Faça isso Faraó e ponha governadores sobre a terra, e tome a quinta parte da terra do Egito nos sete anos de fartura,
35 Padahkihong irail re en nahkpene wahnsahpw koaros erein ahnsoun rahk me pahn kohdo, oh kihong irail manaman en nekidala oh sile pilawa kan nan kahnimw kan.
35 E ajuntem toda a comida destes bons anos, que vêm, e amontoem o trigo debaixo da mão de Faraó, para mantimento nas cidades, e o guardem.
36 Pwe tohn wehi pokon en kak kang ni ahnsou me lehk lapalap pahn kohdo nan Isip. Pwe aramas akan en dehr duhpekla.”
36 Assim será o mantimento para provimento da terra, para os sete anos de fome, que haverá na terra do Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Parao oh sapwellime lapalap akan ahpw kamanahla koasoandi wet.
37 E esta palavra foi boa aos olhos de Faraó, e aos olhos de todos os seus servos.
38 Parao eri mahsanihong irail, “Kitail sohte kak diar emen ohl me duwehte Sosep, me audaukidahr ngehn en Koht.”
38 E disse Faraó a seus servos: Acharíamos um homem como este em quem haja o espírito de Deus?
39 Parao eri mahsanihong Sosep, “Koht ketin kasalehiongkomwiher mepwukat koaros, eri e dehde mehlel me sohte emen ohl me loalokong oh koahiek sang komwi.
39 Depois disse Faraó a José: Pois que Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão entendido e sábio como tu.
40 Eri, met I pahn kasapwilkomwihda, pwe komwi en kaunda ei wehi, oh nei aramas akan koaros pahn kin kapwaiada omwi koasoandi. Ngehite me pahn lapalapasang komwi.
40 Tu estarás sobre a minha casa, e por tua boca se governará todo o meu povo, somente no trono eu serei maior que tu.
41 Met I kasapwiladahngkomwiher en wiahla kepina en Isip pwon.”
41 Disse mais Faraó a José: Vês aqui te tenho posto sobre toda a terra do Egito.
42 Parao eri ketikihsang sapwellime kisin rihng en nanmwarki oh ketikihong ni sendin pehn Sosep. E ahpw pil ketin kalikawihkihda likou linen kaselel, oh ketin kammwarehkihda elin kohl ehu.
42 E tirou Faraó o anel da sua mão, e o pôs na mão de José, e o fez vestir de roupas de linho fino, e pôs um colar de ouro no seu pescoço.
43 E ahpw ketikihong sapwellime werennansapw keriau pwe en dake, oh sapwellime pwihnen sounpei ahpw tieng mwowe, pakapakairki ni ngihl laud, ndinda, “Kumwail poaridiong! Kumwail poaridiong!” Ih duwen Sosep eh wiahla kaunen Isip pwon.
43 E o fez subir no segundo carro que tinha, e clamavam diante dele: Ajoelhai. Assim o pôs sobre toda a terra do Egito.
44 Parao ahpw mahsanihong Sosep, “Ngehi me nanmwarki, ahpw sohte emen nan Isip pwon pahn kamwakid peh de neh, ma komw sohte pahn mweidohng.”
44 E disse Faraó a José: Eu sou Faraó; porém sem ti ninguém levantará a sua mão ou o seu pé em toda a terra do Egito.
45 — ausente —
45 E Faraó chamou a José de Zafenate-Panéia, e deu-lhe por mulher a Azenate, filha de Potífera, sacerdote de Om; e saiu José por toda a terra do Egito.
46 — ausente —
46 E José era da idade de trinta anos quando se apresentou a Faraó, rei do Egito. E saiu José da presença de Faraó e passou por toda a terra do Egito.
47 Erein sounpar isuhwen rahko, wahnsahpwo inenen pweida mwahu,
47 E nos sete anos de fartura a terra produziu abundantemente.
48 Sosep eri kihpene kisin mwenge koaros oh nahkpene nan kahnimw kan. Nan ehuehu kahnimw kan e kin kihpene mwengehn wasa kan me karanih kahnimwo.
48 E ele ajuntou todo o mantimento dos sete anos, que houve na terra do Egito; e guardou o mantimento nas cidades, pondo nas mesmas o mantimento do campo que estava ao redor de cada cidade.
49 E kihpene wahn pilawa me uwe rasehng pihken ni oaroahr kan; e ahpw sohla sohng, pwehki eh sohla kak sosohng.
49 Assim ajuntou José muitíssimo trigo, como a areia do mar, até que cessou de contar; porquanto não havia numeração.
50 Eri, mwohn sounpar en lehk lapalap ko leledo, Asenat ahpw naitikihong Sosep pwutak riemen.
50 E nasceram a José dois filhos (antes que viesse um ano de fome), que lhe deu Azenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Sosep eri patohwan, “Koht me ketin kupwurehda pwe I en manokehla douluhl ei lokolok koaros oh peneineien ei pahpao”; ih eri kihong eden nah meseniho, Manase.
51 E chamou José ao primogênito Manassés, porque disse: Deus me fez esquecer de todo o meu trabalho, e de toda a casa de meu pai.
52 E ahpw pil patohwan, “Koht me ketikihong ie wahnedi kan nan sapwen ei apwal kan”; ih eri kihong eden nah pwutak keriemeno, Epraim.
52 E ao segundo chamou Efraim; porque disse: Deus me fez crescer na terra da minha aflição.
53 Sounpar isuhwen rahk nan Isip eri imwisekla,
53 Então acabaram-se os sete anos de fartura que havia na terra do Egito.
54 a sounpar isuhwen lehk lapalap ahpw uhd tepida, duwen Sosep eh kohpadahr. Lehk lapalap kipehdi wehi teikan koaros, ahpw nan Isip mie kisin mwenge.
54 E começaram a vir os sete anos de fome, como José tinha dito; e havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Ahpw ni ahnsou me mehn Isip ko kin men mwenge, re kin patohla peki kisin mwenge rehn Parao. Ih eri kin mahsanihong irail re en kohla rehn Sosep oh wia dahme e pahn patohwanohng irail.
55 E tendo toda a terra do Egito fome, clamou o povo a Faraó por pão; e Faraó disse a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser, fazei.
56 Ni lehk lapalapo eh uklahr oh kipehdi wasa koaros nan wehio pwon, Sosep ahpw ritingada imwen nahk koaros oh netikihong mehn Isip ko pilawa ko.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, abriu José tudo em que havia mantimento, e vendeu aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Sang wasa koaros nin sampah, aramas akan kin pwarodo rehn Sosep pwe re en pwainda arail tungoal pilawa, pwe lehk lapalapo pil lelpeseng wasa koaros.
57 E de todas as terras vinham ao Egito, para comprar de José; porquanto a fome prevaleceu em todas as terras.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.