Atos 22

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 “Riei ko, semei ko, kumwail rongie ni ei pahn kawehwehda duwen pein ngehi mwohmwail!”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Ni arail rong eh lokolokaia ong irail ni mahsen en Ipru, re ahpw nennenla mehlel. Pohl eri uselahte:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Ngehi mehn Suhs men, me ipwidi nan Tarsus en Silisia, ahpw kekeirda nan Serusalem oh wiahier nein Kameliel tohnsukuhl. I aleier peneu kehlail nan Kosonned en samatail kahlap ako, oh uhdahn poadidiong Koht duwehte kumwail koaros me mi met rahnwet.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 I kalokehier irail akan me idawehn Ahl pwoatet, oh kemeirailla. I salihdier ohl akan oh pil lih akan, oh keseiraillong nan imweteng.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Eri, Samworo Lapalap oh Tohn Mwoalen Kopwung Lapalapo pwon kak kadehdehda me ei koasoi kat me mehlel. I aleier kisinlikou kei me ntingdahr ong riatail mehn Suhs kan nan Damaskus. Eri, I ahpw kohla wasao pwe I en salihekihdi aramas pwukat selmete oh kahreiraildohng Serusalem pwe re en kalokolok.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Eri, ni ei seiseiloak oh karanih Damaskus, mwein nin souwas, marain ehu ahpw dakeriehda sang nanleng oh kapiliepene.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 I ahpw pwupwudiong nan pwehl oh rongada ngihl ehu me mahsanih, ‘Sohl, Sohl, dahme ke kin kalokalokehkin ie?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ngehi eri patohwan, ‘Ihs komwi, Maing ei Kaun?’ Ngihlo ahpw sapeng ie mahsanih, ‘Ngehi Sises mehn Nasaret me ke kin kalokaloke.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Eri, ohl ako me iang ie pil iang kilang maraino, ahpw re sohte rong kapitien me mahsendohng ieo.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 I ahpw patohwan idek, ‘A dahme I pahn wia, Maing ei Kaun?” Eri, Kaun-o ahpw mahsanihong ie, ‘Uhda oh kohwei Damaskus, pwe ke pahn ese wasao soahng koaros me Koht ketin koasoanediong uhk ke en wia.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ngehi eri maskunla pwehki lingaling en maraino. Eri, irail me iang ie ko ahpw koledi pehiet oh kahluwaielahng Damaskus.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Eri, mie ohl emen me adaneki Ananaias, ohl sarawi men me kin poadidi oh peikiong atail Kosonned, ohl me kin keniken mehlel rehn mehn Suhs akan koaros me koukousoan Damaskus.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 E ahpw kohdo rehi oh kesihnenda limwahi oh nda, ‘Riei Sohl, komw pwurehng kilangada wasa!’ Eri, ni ahnsowohte I ahpw kilangada wasa oh kak kilang ohlo.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 E pil nda, ‘Koht en samatail kahlap ako ketin piluhkada pwe ke en esehla kupwure, oh ke en kilang sapwellime Ladu pwung, oh ke en rong kapitie.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Pwe ke pahn wiahla sapwellime sounkadehde pwe ke en koasoia ong aramas koaros dahme ke kilangehr oh rongehr.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Eri met, dahme ke awiawih? Uhda oh papidaisla pwe dipomw kan en wideudsang ni omw pahn likweriong mware.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Eri, I ahpw pwuralahng Serusalem, oh ni ei wie kapakap nan Tehnpas Sarawio, I ahpw kilangada kaudiahl ehu.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Nan kaudiahlo I kilang Kaun-o ni eh mahsanih, ‘Mwadangewei sang Serusalem, pwehki aramas en wasaht sohte pahn kamehlele omw kadehde ie.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 I ahpw patohwan, ‘Maing ei Kaun, irail inenen eseier duwen ei kohla nan sinakoke kan oh koledi oh keme irail kan me pwoson komwi.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Oh ni ahnsou me sapwellimomwi sounkadehde Stipen kamakamala, pein ngehi pil iang mi wasao, oh pwungki eh kamakamalao oh apwahpwalih en irail kan me kemehlao ar likoun liki kan.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Kaun-o ahpw mahsanihong ie, ‘Kohweite, pwe I pahn kadaruhkalahng wasa doh, rehn mehn liki kan.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Aramas ako ahpw wie rongorong Pohl e lao wia koasoia pwoatet; irail eri tapihada weriwer, ndinda, “En pekeusweisang met! En kamakamala! E sohte warohng en momour!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Irail eri wie weriwer oh oaloalki ar likou kan, oh kesekesedahng pwelpar nan wehwe.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Eri, kaunen sounpei en Rom ahpw padahkihong nah sounpei ko re en kahrelahng Pohl nan arail kelen sounpei. E pil ndaiong irail re en wokih, pwe en kak wehwehkihla kahrepen en mehn Suhs akan ar weriwer oh pelipelian. |alt="HK-15F Wasahn iroir en kelen sounpei" src="" size="col" ref="WIEWIA KAN 22.24"
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Eri, ni arail salihedi pwe en wowoki, Pohl ahpw ndaiong me lapalap emen me kesikesihnen wasao, “Me pwung kumwail en wokih towe mehlel en Rom men, me saikinte pakadeingkihda dihp ehu?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Eri, ni opisero eh rong met, e ahpw kohla rehn kaunen sounpeio oh patohwanohng, “Dahme komw wiewia? Pwe ohlo tohn wehin Rom mehlel men!”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Kaunen sounpeio eri kohla rehn Pohl oh idek reh, “Ndaiong ie mahs, ma mehlel kowe tohn wehin Rom mehlel men?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Kaunen sounpeio ahpw nda, “Ngehi, I wialahr tohn wehin Rom mehlel men ni ei pwainkihda uwen mwohni laud ehu.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ni ahnsowo ohl ako me pahn kapeidek Pohl ahpw kohkohlahsang. Eri, kaunen sounpeio ahpw masepwehkada ni eh wehwehkidahr me Pohl uhdahn towe mehlel men en wehin Rom me selkidier selmete.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Kaunen sounpeio ahpw men ese ni mehlel dahme mehn Suhs ako kedipahki Pohl. Eri, pweidi songada, e ahpw ruwese selmete ko en sapwedekda, oh e pil kapokonepene samworo lapalap ako oh pil Tohn Mwoalen Kopwung Lapalapo pwon. Ih eri kahrehla Pohl oh kasihnenihada mwohrail koaros.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.