2 Samuel 19
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NVT
1 Pakair eri kohieng Sohap me Nanmwarki Depit ketin wie tentenihrki Apsalom.
1 Logo chegou a Joabe a notícia de que o rei chorava e lamentava a morte de Absalão.
2 Eri, lingan en powehdi ahpw wekidekiong ni nsensuwed oh mwahiei rahno rehn karis koaros en Depit, pwehki ar rongada me nanmwarkio ketin wie mwamwahieiki sapwellime pwutak.
2 Quando o povo soube da grande tristeza do rei pela morte de seu filho, a alegria da vitória daquele dia se transformou em profundo pesar.
3 Irail eri pwurala nan kahnimwo pahtou, duwehte sounpei me kin namenengki ar tangasang ar imwintihti.
3 Os soldados entraram na cidade sem chamar a atenção, como se estivessem envergonhados e houvessem fugido da batalha.
4 Nanmwarkio eri ketin perehla silangi oh tentenihr ni kapitie laud, mahsanih, “Nei pwutak Apsalom!”
4 O rei cobriu o rosto com as mãos e continuou a chorar: “Ah, meu filho Absalão! Ah, Absalão, meu filho, meu filho!”.
5 Sohap eri patohla ni tehnpas en nanmwarkio oh patohwan, “Rahnwet komw ketin kasarowehdi sapwellimomwi sounpei kan, me doareikomwihla oh mouren sapwellimomwi pwutak oh serepein kan, oh pil sapwellimomwi likend oh pekehi kan.
5 Então Joabe foi até o quarto do rei e disse: “Hoje salvamos sua vida e a vida de seus filhos e filhas e de suas esposas e concubinas. E, no entanto, o senhor age desse modo e nos faz sentir envergonhados.
6 Komw ketin uhwong irail kan me kin poakohng komwi, ahpw ketin sewesehda irail me kin kailongkin komwi. Komw ketin kasalehda duwen omwi sohte mwahn ketin kesempwaliki sapwellimomwi kaunen sounpei kan oh sounpei kan. I patohwan ese me komw pahn kupwurperenki ma Apsalom pahn momourte rahnwet oh kiht koaros pahn mehla.
6 Parece amar os que o odeiam e odiar os que o amam. Hoje deixou claro que todos os seus comandantes e soldados não significam nada para o senhor. Pelo visto, se Absalão tivesse sobrevivido e todos nós tivéssemos morrido, o senhor estaria satisfeito.
7 Eri met, komw ketila mahseniong sapwellimomwi aramas akan. Pwe ma soh, I patohwan kahukihla ni mwaren KAUN-O me sohte emen pahn iang komwi mi met nimenseng en lakapw. Oh ih met apwal laud me keieu suwed me pahn lelohng komwi nan omwi mour.”
7 Agora saia e vá parabenizar seus soldados, pois juro pelo S enhor que, se o rei não for, nem um só deles permanecerá aqui esta noite. Isso seria pior que todo o mal que já lhe aconteceu na vida”.
8 Nanmwarkio eri ketida oh ketilahng ni wenihmwen kehlo oh ketidiong ie. Sapwellime aramas ako eri rongada me e ketiket wasao, irail eri patopene oh kapilpene.
8 Assim, o rei saiu e se sentou à entrada da cidade, e quando se espalhou a notícia de que o rei estava ali, todos foram vê-lo. Enquanto isso, os israelitas haviam fugido para suas casas,
9 Eri, wasa koaros nan wehio re ahpw mwoaromwoarongkipene nanpwungarail, ndinda, “Nanmwarki Depit ketin kapitkitailla sang atail imwintihti kan. E pil doareikitailla sang mehn Pilisdia kan. A met e ketin tangasang Apsalom oh pil sang wehiet.
9 e em todas as tribos de Israel houve muita discussão. O povo dizia: “O rei nos livrou de nossos inimigos e nos libertou dos filisteus, mas teve de fugir por causa de Absalão.
10 Se keiehdi Apsalom pwe en wiahla at nanmwarki, ahpw met e ketin sipallahr nan mahwen. Eri, dahme sohte emen me pahn song en kapwurehkihdo Nanmwarki Depit rehtail?”
10 Agora Absalão, a quem ungimos para reinar sobre nós, está morto. Não devemos demorar para trazer o rei Davi de volta!”.
11 Eri, rohng pwoatet me mehn Israel ko koasoakoasoia ahpw lel karong en Depit. Ih eri poaronehla samworo Sadok oh Apaiadar pwe ira en kalelapak rehn kaunen Suda ko, nda, “Dahme kumwail pwand en sewesehki nanmwarki oh kapwuredohng nan tehnpeseo?
11 Então Davi enviou uma mensagem aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: “Perguntem às autoridades de Judá: ‘Por que vocês demoram tanto para receber o rei de volta? Até eu já sei que todo o Israel deseja a minha volta.
12 Pwe kumwail uhdahn kisehi, kisehn udukei oh ntahi. A dahme kumwail sohte pahn tiengki mwohn aramas koaros pwe kumwail en kapwuredohng ie nan dewei?”
12 Vocês são meus parentes, minha própria tribo, meu povo e minha raça! Então por que são os últimos a receber o rei de volta?’”.
13 Depit ahpw pil mahsanihong ira en patohwanohng Amasa, “Kowe uhdahn kisehi. Sang met kohla I pahn kasapwiluhkada pwe ke en kaunda nei karis en sounpei kan, wiliandi Sohap. Koht en ketin kerieiehla ma I sohte pahn kapwaiada met.”
13 E Davi pediu que dissessem a Amasa: “Você é meu parente, meu povo e minha raça. Que Deus me castigue severamente se, de hoje em diante, você não se tornar comandante de meu exército em lugar de Joabe”.
14 Mahsen en Depit pwukat ahpw kalowehdi lamalam en ohl koaros en Suda. Irail eri kadaralahng audepen arail lamalamteieu me ketihtihki me Depit en ketin sapahldo iangahki sapwellime lapalap akan koaros.
14 A mensagem de Davi convenceu todas as autoridades de Judá, e eles deram uma resposta unânime. Mandaram dizer ao rei: “Volte para nós e traga todos que estão com o senhor!”.
15 Eri, ni ahnsou me nanmwarkio ketin pwurupwurala, ohlen Suda koaros ahpw tuhwong ni Pillap Sordan. Re pokondohng Kilkal pwe re en kasamwo oh sewese pwe en kotehla Sordan.
15 Então o rei começou a viagem de volta para Jerusalém. Quando chegou ao rio Jordão, o povo de Judá foi a Gilgal para encontrar-se com ele e acompanhá-lo até o outro lado do rio.
16 Ni ahnsowohte, pil Simei sang kadaudok en Pensamin, nein Kera, mehn Pahurim, iang mwadangalahng Sordan pwe en tuhwong Nanmwarki Depit.
16 Simei, filho de Gera, de Baurim, na terra de Benjamim, atravessou com os homens de Judá para dar as boas-vindas ao rei Davi.
17 E kahre ohl kid sang nan kadaudok en Pensamin. Pil Sipa, ladun sapwellimen Sohl peneinei, iang kohdo, iangahki nah pwutak ehk limmen oh ladu riehk. Re ahpw lel ni pillapo mwohn nanmwarki eh ketin lel wasao.
17 Estavam com ele mil homens da tribo de Benjamim, incluindo Ziba, servo da casa de Saul, e os quinze filhos e vinte servos de Ziba. Desceram apressadamente ao Jordão para receber o rei.
18 Irail eri kotehla pillapo mwohn nanmwarkio pwe re en sewese sapwellime ko oh wiahda mehkoaros me e ketin kupwurki.
18 Atravessaram o rio, para ajudar a família do rei a chegar à outra margem e para fazer o que ele lhes solicitasse. Quando o rei estava prestes a atravessar o rio, Simei, filho de Gera, curvou-se diante dele e suplicou:
19 patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, komw ketin kupwurmahk oh ketin meliehla sapwungo me I wiadahr rahno me komw ketin mweselsang Serusalem. Komw kupwurkalahngan meliehla oh dehr kupwukupwure.
19 “Ó meu senhor, o rei, por favor, perdoe-me. Esqueça as coisas terríveis que seu servo disse quando o senhor saiu de Jerusalém.
20 I patohwan ese me I dipadahr ong komwi, maing; ihme I pwarkihdo rahnwet mwohn kadaudok en paliepeng teikan pwe I en patohwan tuhwong Wasa Lapalap.”
20 Sei quanto pequei. Por isso vim aqui hoje, a primeira pessoa em todo o Israel a receber o meu senhor, o rei”.
21 Apisai, nein Seruaia, ahpw patohwan, “Simei uhdahn konehng en kamakamala, pwehki eh lahlahwe ih me KAUN-O ketin pilada en nanmwarki.”
21 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: “Simei deve ser morto, pois amaldiçoou o rei ungido do S enhor !”.
22 A Depit mahsanihlahng Apisai oh rie Sohap, “Ihs me idek duwen amwa lamalamen? Ngehi me nanmwarkien Israel rahnwet, oh sohte mehn Israel men pahn kamakamala rahnwet.”
22 “Quem pediu a opinião de vocês, filhos de Zeruia?”, disse Davi. “Por que agem como se fossem meus inimigos? Hoje não é um dia de execuções, pois hoje voltei a ser rei em Israel!”
23 E ahpw mahsanihlahng Simei, I inoukihong uhk me ke sohte pahn kamakamala.”
23 Então, virando-se para Simei, Davi prometeu: “Sua vida será poupada”.
24 Eri, Mepiposed, nein sapwellimen Sohl pwutak pil iang patohdo pwe en tuhwong oh rahnmwahwih nanmwarkio. E sohte mwahn widenda neh ko, sohte mwahn karada eh alis de lopworada eh likou sang ahnsou me nanmwarkio ketiketla sang Serusalem lel ahnsou me e ketin sapahldo ni lingan en powehdi.
24 Mefibosete, neto de Saul, veio para encontrar-se com o rei. Desde que Davi havia saído de Jerusalém até o dia em que voltou em segurança, Mefibosete não tinha lavado os pés, nem feito a barba, nem lavado as roupas.
25 Eri, ni ahnsou me Mepiposed leledo sang Serusalem pwe en tuhwong nanmwarkio, nanmwarkio ahpw mahsanihong, “Mepiposed, dahme ke sohte iangkiniehla?”
25 Quando ele chegou a Jerusalém, o rei lhe perguntou: “Por que você não veio comigo, Mefibosete?”.
26 A e sapeng, patohwan, “Duwen omwi mwahngih, maing, Wasa Lapalap, I nehtuk pali koaros. I patohwanohng ei laduwo en onopada dakepei ahso pwe I en dake oh iangkomwiwei, ahpw e pitihiehdi.
26 Ele respondeu: “Ó meu senhor, o rei, meu servo Ziba me enganou. Pedi que ele selasse meu jumento para que eu pudesse acompanhar o rei, pois, como o senhor sabe, sou aleijado.
27 E karaunmwahlih ie rehn Wasa Lapalap. Ahpw komwi me rasehng tohnleng en Koht, iei me komw ketin wia dahme pwung me komw ketin kupwurki.
27 Ele, no entanto, falou mal de mim e disse que eu havia me recusado a vir. Mas sei que meu senhor, o rei, é como um anjo de Deus. Portanto, faça o que lhe parecer melhor.
28 Peneineien ei pahpao koaros uhdahn konehng en kamakamala, komwi ahpw ketin mweidohng ie I en iang kepin konot ni sapwellimomwi tehpel. Sohte katepen I en pil peki kalaudpen kupwurkalahngan sang Wasa Lapalap.”
28 Meus parentes e eu só poderíamos esperar que o senhor mandasse nos matar. Contudo, o senhor me honrou ao permitir que eu comesse à sua mesa. Que mais eu poderia pedir?”.
29 Nanmwarki eri ketin sapeng, mahsanih, “Arier pato! Pwe I koasoanedier me kowe oh Sipa pahn ahneki sapwellimen Sohl dipwisou kan.”
29 “Não precisa continuar se explicando”, respondeu Davi. “Resolvi que você e Ziba dividirão sua terra igualmente entre si.”
30 Mepiposed ahpw sapeng, patohwan, “Sipa nek ahnekihla koaros. Pwe ngehi e pahn itarohngiehte Wasa Lapalap e ketin sapahldo ni paiamwahu.”
30 “Dê tudo a ele”, disse Mefibosete. “Para mim, basta saber que meu senhor, o rei, voltou para casa em segurança.”
31 Parsilai, mehn Kilead, pil iang pwarodo sang Rokelim pwe en iang kasamwo nanmwarkio oh iang sewese kotehla pillapo,
31 Barzilai, de Gileade, havia descido de Rogelim para acompanhar o rei na travessia do Jordão.
32 Parsilai, inenen ohl laud, sounpar 80. E inenen kepwehpwe oh ih me kin patohwanohng konot en nanmwarkio ni eh kin ketiket Mahanaim.
32 Era bastante idoso — tinha 80 anos — e era muito rico. Foi ele quem providenciou alimento para o rei durante sua estada em Maanaim.
33 Nanmwarkio eri mahsanihong, “Ke pahn iang ie kohla Serusalem, I ahpw pahn apwalihiuk.”
33 O rei disse a Barzilai: “Venha comigo para Jerusalém, e eu cuidarei de você”.
34 Parsilai ahpw sapeng, patohwan, “Ei mour mwotomwotalahr; eri, dahme I pahn iangki nanmwarki patohdalahng Serusalem?
34 Barzilai, porém, respondeu: “Sou idoso demais para ir com o rei a Jerusalém.
35 I sounpar 80, oh I solahr kin nsenamwahuki mwenge me I kin kang de nim, I pil solahr kak rong ngilen sounkoul kan. I pahn wia kedirepw ehu ong Wasa Lapalap.
35 Tenho 80 anos e não consigo mais apreciar coisa alguma. A comida e a bebida já não têm sabor, e já não consigo ouvir a voz dos cantores. Seria apenas um peso para meu senhor, o rei.
36 I sohte warohng soangen kalahngan wet. Eri, I pahn iang komwiweite lel palipahn Sordan.
36 Atravessar o Jordão com o rei é honra suficiente para mim!
37 Komw kupwurei ie pwe I en pwurala ni ei tungoal ihmwo oh mehla limwahn sousoun kisehi ko. Iet nei pwutak Simam, komw ketikihda oh ketin wiahiong dahme komw ketin kupwukupwure me pahn mwahuwong.”
37 Depois, permita que eu volte para morrer em minha cidade, onde meu pai e minha mãe foram sepultados. Mas aqui está seu servo, Quimã; permita que ele vá com meu senhor, o rei, e receba o que o senhor quiser lhe dar”.
38 Nanmwarkio eri ketin sapeng, mahsanih, “I pahn wahda oh wiahiong mehkoaros me ke anahne. Oh I pahn mweidohng uhk mehkoaros me ke pahn peki.”
38 “Está bem”, concordou o rei. “Quimã virá comigo, e eu o ajudarei da maneira como você achar melhor. E farei por você qualquer coisa que me pedir.”
39 Depit oh sapwellime ko koaros ahpw kotehla Pillap Sordan. E ketin metik Parsilai oh rahnmwahwih; a Parsilai ahpw pwurala ni imwe.
39 Assim, todo o povo atravessou o Jordão com o rei. Depois que Davi abençoou Barzilai e o beijou, Barzilai voltou para casa.
40 Ni nanmwarkio eh kotelahr Sordan, iangahki ohlen Suda koaros oh elep en mehn Israel kan, e ahpw ketila Kilkal, oh Simam pil iang.
40 O rei atravessou para Gilgal, levando Quimã consigo. Todo o povo de Judá e metade do povo de Israel o acompanharam.
41 Mehn Israel koaros ahpw patohla reh oh patohwanohng, “Maing, Wasa Lapalap, dahme riatail ko, mehn Suda ko, adihasangkin kiht komwi oh kahreikomwihdo, iangahki sapwellimomwi peneinei oh sapwellimomwi aramas akan, oh kotehdo Sordan?”
41 Contudo, os homens de Israel vieram queixar-se ao rei: “Os homens de Judá se apropriaram do rei e não nos deram a honra de ajudar a levar o senhor, sua família e todos os seus acompanhantes até o outro lado do Jordão”.
42 Mehn Suda ko eri sapeng, patohwan, “Se wiahda met pwe nanmwarkio iei kiseht. Eri, dahme kumwail pahn lingeringerkihda? Pala ih me ketin katungoalei kiht, de ketikihong kiht mehkot?”
42 Os homens de Judá argumentaram: “O rei é nosso parente próximo. Por que vocês estão irados? Não comemos à custa do rei nem recebemos favor especial algum!”.
43 Mehn Israel ko eri sapeng, patohwan, “Kiht me ahneki pwuhng laudsang kumwail ong Nanmwarki Depit, mehnda ma kisehmwail. Dahme kumwail mwamwahlkinkitki? Pwe kiht me tepin koasoiahda kasapahldohn nanmwarki reht.”
43 “Mas há dez tribos em Israel”, responderam os outros. “Portanto, temos dez vezes mais direito ao rei do que vocês. Que direito vocês têm de nos tratar com desprezo? Não fomos nós os primeiros a propor trazer nosso rei de volta?” A discussão continuou, e os homens de Judá falaram com ainda mais rispidez que os de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.