2 Samuel 19
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NAA
1 Pakair eri kohieng Sohap me Nanmwarki Depit ketin wie tentenihrki Apsalom.
1 Disseram a Joabe: — Eis que o rei anda chorando e se lamentando por Absalão.
2 Eri, lingan en powehdi ahpw wekidekiong ni nsensuwed oh mwahiei rahno rehn karis koaros en Depit, pwehki ar rongada me nanmwarkio ketin wie mwamwahieiki sapwellime pwutak.
2 Assim, a vitória se tornou, naquele mesmo dia, em luto para todo o povo, porque, naquele dia, o povo tinha ouvido dizer: “O rei está de luto por causa de seu filho.”
3 Irail eri pwurala nan kahnimwo pahtou, duwehte sounpei me kin namenengki ar tangasang ar imwintihti.
3 Naquele mesmo dia, o povo entrou às escondidas na cidade, como o faz quando foge envergonhado da batalha.
4 Nanmwarkio eri ketin perehla silangi oh tentenihr ni kapitie laud, mahsanih, “Nei pwutak Apsalom!”
4 O rei tinha coberto o rosto e exclamava em alta voz: — Meu filho Absalão! Absalão, meu filho! Meu filho!
5 Sohap eri patohla ni tehnpas en nanmwarkio oh patohwan, “Rahnwet komw ketin kasarowehdi sapwellimomwi sounpei kan, me doareikomwihla oh mouren sapwellimomwi pwutak oh serepein kan, oh pil sapwellimomwi likend oh pekehi kan.
5 Então Joabe entrou na casa do rei e lhe disse: — Hoje o rei envergonhou a face de todos os seus servos, que hoje mesmo livraram a sua vida, a vida de seus filhos e de suas filhas e a vida de suas mulheres e de suas concubinas.
6 Komw ketin uhwong irail kan me kin poakohng komwi, ahpw ketin sewesehda irail me kin kailongkin komwi. Komw ketin kasalehda duwen omwi sohte mwahn ketin kesempwaliki sapwellimomwi kaunen sounpei kan oh sounpei kan. I patohwan ese me komw pahn kupwurperenki ma Apsalom pahn momourte rahnwet oh kiht koaros pahn mehla.
6 Você ama os que o odeiam e odeia os que o amam. Hoje dá a entender que os seus comandantes e soldados não têm qualquer valor. Porque agora entendo que, se Absalão estivesse vivo e todos nós hoje estivéssemos mortos, então você estaria contente.
7 Eri met, komw ketila mahseniong sapwellimomwi aramas akan. Pwe ma soh, I patohwan kahukihla ni mwaren KAUN-O me sohte emen pahn iang komwi mi met nimenseng en lakapw. Oh ih met apwal laud me keieu suwed me pahn lelohng komwi nan omwi mour.”
7 Agora, levante-se, saia e diga uma palavra de encorajamento aos seus soldados. Juro pelo Senhor que, se não sair, nem um só homem ficará com você esta noite. E este mal seria maior do que todos que têm vindo sobre você desde a sua mocidade até agora.
8 Nanmwarkio eri ketida oh ketilahng ni wenihmwen kehlo oh ketidiong ie. Sapwellime aramas ako eri rongada me e ketiket wasao, irail eri patopene oh kapilpene.
8 Então o rei se levantou e sentou junto ao portão da cidade. E anunciaram isso a todo o povo, dizendo: — Eis que o rei está sentado junto ao portão da cidade. E todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Eri, wasa koaros nan wehio re ahpw mwoaromwoarongkipene nanpwungarail, ndinda, “Nanmwarki Depit ketin kapitkitailla sang atail imwintihti kan. E pil doareikitailla sang mehn Pilisdia kan. A met e ketin tangasang Apsalom oh pil sang wehiet.
9 Todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava discutindo entre si, dizendo: — O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, livrou-nos das mãos dos filisteus e, agora, fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Se keiehdi Apsalom pwe en wiahla at nanmwarki, ahpw met e ketin sipallahr nan mahwen. Eri, dahme sohte emen me pahn song en kapwurehkihdo Nanmwarki Depit rehtail?”
10 Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na batalha. Agora por que vocês estão calados e não fazem com que o rei volte?
11 Eri, rohng pwoatet me mehn Israel ko koasoakoasoia ahpw lel karong en Depit. Ih eri poaronehla samworo Sadok oh Apaiadar pwe ira en kalelapak rehn kaunen Suda ko, nda, “Dahme kumwail pwand en sewesehki nanmwarki oh kapwuredohng nan tehnpeseo?
11 Então o rei Davi mandou dizer aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: — Perguntem aos anciãos de Judá: “Por que vocês seriam os últimos a trazer o rei de volta ao seu palácio, visto que aquilo que todo o Israel dizia já chegou aos ouvidos do rei?
12 Pwe kumwail uhdahn kisehi, kisehn udukei oh ntahi. A dahme kumwail sohte pahn tiengki mwohn aramas koaros pwe kumwail en kapwuredohng ie nan dewei?”
12 Vocês são meus irmãos. São do mesmo povo que eu. Por que, então, seriam os últimos a trazer o rei de volta?”
13 Depit ahpw pil mahsanihong ira en patohwanohng Amasa, “Kowe uhdahn kisehi. Sang met kohla I pahn kasapwiluhkada pwe ke en kaunda nei karis en sounpei kan, wiliandi Sohap. Koht en ketin kerieiehla ma I sohte pahn kapwaiada met.”
13 Digam a Amasa: “Você não é da mesma família que eu? Que Deus me castigue se você não vier a ser para sempre comandante do meu exército, em lugar de Joabe.”
14 Mahsen en Depit pwukat ahpw kalowehdi lamalam en ohl koaros en Suda. Irail eri kadaralahng audepen arail lamalamteieu me ketihtihki me Depit en ketin sapahldo iangahki sapwellime lapalap akan koaros.
14 Com isto o rei moveu o coração de todos os homens de Judá, como se fossem um só homem. E mandaram dizer ao rei: — Volte com todos os seus servos.
15 Eri, ni ahnsou me nanmwarkio ketin pwurupwurala, ohlen Suda koaros ahpw tuhwong ni Pillap Sordan. Re pokondohng Kilkal pwe re en kasamwo oh sewese pwe en kotehla Sordan.
15 Então o rei voltou e chegou ao Jordão. E os homens de Judá foram a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 Ni ahnsowohte, pil Simei sang kadaudok en Pensamin, nein Kera, mehn Pahurim, iang mwadangalahng Sordan pwe en tuhwong Nanmwarki Depit.
16 Simei, filho de Gera, benjamita, que era de Baurim, apressou-se e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 E kahre ohl kid sang nan kadaudok en Pensamin. Pil Sipa, ladun sapwellimen Sohl peneinei, iang kohdo, iangahki nah pwutak ehk limmen oh ladu riehk. Re ahpw lel ni pillapo mwohn nanmwarki eh ketin lel wasao.
17 Com ele estavam mil homens de Benjamim, bem como Ziba, servo da casa de Saul, acompanhado de seus quinze filhos e seus vinte servos. Entraram no Jordão à vista do rei
18 Irail eri kotehla pillapo mwohn nanmwarkio pwe re en sewese sapwellime ko oh wiahda mehkoaros me e ketin kupwurki.
18 e o atravessaram, para fazerem passar a casa real e para fazerem o que lhe era agradável. Então Simei, filho de Gera, prostrou-se diante do rei, quando este ia passar o Jordão,
19 patohwan, “Maing, Wasa Lapalap, komw ketin kupwurmahk oh ketin meliehla sapwungo me I wiadahr rahno me komw ketin mweselsang Serusalem. Komw kupwurkalahngan meliehla oh dehr kupwukupwure.
19 e lhe disse: — Que o meu senhor, o rei, não me tenha por culpado nem se lembre do mal que este seu servo cometeu no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém. Que o rei não guarde isso em seu coração.
20 I patohwan ese me I dipadahr ong komwi, maing; ihme I pwarkihdo rahnwet mwohn kadaudok en paliepeng teikan pwe I en patohwan tuhwong Wasa Lapalap.”
20 Porque este seu servo sabe que pecou. Por isso, de toda a casa de José, sou hoje o primeiro que veio encontrar-se com o rei, meu senhor.
21 Apisai, nein Seruaia, ahpw patohwan, “Simei uhdahn konehng en kamakamala, pwehki eh lahlahwe ih me KAUN-O ketin pilada en nanmwarki.”
21 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: — Será que Simei não deveria morrer pelo que fez? Ele amaldiçoou o ungido do
22 A Depit mahsanihlahng Apisai oh rie Sohap, “Ihs me idek duwen amwa lamalamen? Ngehi me nanmwarkien Israel rahnwet, oh sohte mehn Israel men pahn kamakamala rahnwet.”
22 Porém Davi disse: — Que tenho eu a ver com vocês, filhos de Zeruia? Querem agora se tornar meus adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Será que eu não sei que hoje novamente sou rei sobre Israel?
23 E ahpw mahsanihlahng Simei, I inoukihong uhk me ke sohte pahn kamakamala.”
23 Então o rei disse a Simei: — Você não será morto. E o rei jurou que seria assim.
24 Eri, Mepiposed, nein sapwellimen Sohl pwutak pil iang patohdo pwe en tuhwong oh rahnmwahwih nanmwarkio. E sohte mwahn widenda neh ko, sohte mwahn karada eh alis de lopworada eh likou sang ahnsou me nanmwarkio ketiketla sang Serusalem lel ahnsou me e ketin sapahldo ni lingan en powehdi.
24 Também Mefibosete, neto de Saul, desceu a encontrar-se com o rei. Ele não tinha tratado dos pés, nem aparado a barba, nem lavado as roupas, desde o dia em que o rei tinha saído até o dia em que voltou em paz.
25 Eri, ni ahnsou me Mepiposed leledo sang Serusalem pwe en tuhwong nanmwarkio, nanmwarkio ahpw mahsanihong, “Mepiposed, dahme ke sohte iangkiniehla?”
25 Quando ele chegou de Jerusalém para encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: — Por que você não foi comigo, Mefibosete?
26 A e sapeng, patohwan, “Duwen omwi mwahngih, maing, Wasa Lapalap, I nehtuk pali koaros. I patohwanohng ei laduwo en onopada dakepei ahso pwe I en dake oh iangkomwiwei, ahpw e pitihiehdi.
26 Ele respondeu: — Ó rei, meu senhor, o meu criado me enganou. Porque este seu servo dizia: “Vou mandar preparar um jumento e montarei nele para ir com o rei.” Porque este seu servo é coxo.
27 E karaunmwahlih ie rehn Wasa Lapalap. Ahpw komwi me rasehng tohnleng en Koht, iei me komw ketin wia dahme pwung me komw ketin kupwurki.
27 Além do mais, o meu criado falsamente acusou este seu servo diante do rei, meu senhor. Porém o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; que faça o que achar melhor.
28 Peneineien ei pahpao koaros uhdahn konehng en kamakamala, komwi ahpw ketin mweidohng ie I en iang kepin konot ni sapwellimomwi tehpel. Sohte katepen I en pil peki kalaudpen kupwurkalahngan sang Wasa Lapalap.”
28 Porque toda a casa de meu pai era digna de morte diante do rei, meu senhor, mas o rei pôs este seu servo entre os que sentam à sua mesa para comer. Que direito ainda tenho? Que mais posso pedir ao rei?
29 Nanmwarki eri ketin sapeng, mahsanih, “Arier pato! Pwe I koasoanedier me kowe oh Sipa pahn ahneki sapwellimen Sohl dipwisou kan.”
29 Então o rei disse: — Por que você ainda fala dos seus negócios? Eu decido que você e Ziba repartam as terras.
30 Mepiposed ahpw sapeng, patohwan, “Sipa nek ahnekihla koaros. Pwe ngehi e pahn itarohngiehte Wasa Lapalap e ketin sapahldo ni paiamwahu.”
30 Mas Mefibosete disse ao rei: — Que ele fique com tudo, uma vez que o rei, meu senhor, já voltou em paz à sua casa.
31 Parsilai, mehn Kilead, pil iang pwarodo sang Rokelim pwe en iang kasamwo nanmwarkio oh iang sewese kotehla pillapo,
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar até o outro lado.
32 Parsilai, inenen ohl laud, sounpar 80. E inenen kepwehpwe oh ih me kin patohwanohng konot en nanmwarkio ni eh kin ketiket Mahanaim.
32 Barzilai era bem velho, da idade de oitenta anos. Ele havia sustentado o rei quando este estava em Maanaim, porque era um homem muito rico.
33 Nanmwarkio eri mahsanihong, “Ke pahn iang ie kohla Serusalem, I ahpw pahn apwalihiuk.”
33 O rei disse a Barzilai: — Venha comigo, e eu o sustentarei em Jerusalém.
34 Parsilai ahpw sapeng, patohwan, “Ei mour mwotomwotalahr; eri, dahme I pahn iangki nanmwarki patohdalahng Serusalem?
34 Mas Barzilai respondeu ao rei: — Quantos serão ainda os dias dos anos da minha vida? Não vale a pena subir com o rei a Jerusalém.
35 I sounpar 80, oh I solahr kin nsenamwahuki mwenge me I kin kang de nim, I pil solahr kak rong ngilen sounkoul kan. I pahn wia kedirepw ehu ong Wasa Lapalap.
35 Hoje tenho oitenta anos. Poderia eu discernir entre o que é bom e o que é mau? Poderia este seu servo perceber o sabor do que come e do que bebe? Poderia eu ainda ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que este seu servo se tornaria ainda um peso ao rei, meu senhor?
36 I sohte warohng soangen kalahngan wet. Eri, I pahn iang komwiweite lel palipahn Sordan.
36 Este seu servo irá com o rei só um pouco além do Jordão. Por que o rei iria me retribuir com tal recompensa?
37 Komw kupwurei ie pwe I en pwurala ni ei tungoal ihmwo oh mehla limwahn sousoun kisehi ko. Iet nei pwutak Simam, komw ketikihda oh ketin wiahiong dahme komw ketin kupwukupwure me pahn mwahuwong.”
37 Deixe que este seu servo volte, e morrerei na minha cidade e serei sepultado junto de meu pai e de minha mãe. Mas aqui está o seu servo Quimã. Deixe que ele passe com o rei, meu senhor. Faça por ele o que achar melhor.
38 Nanmwarkio eri ketin sapeng, mahsanih, “I pahn wahda oh wiahiong mehkoaros me ke anahne. Oh I pahn mweidohng uhk mehkoaros me ke pahn peki.”
38 O rei respondeu: — Quimã passará comigo, e eu farei por ele o que você achar melhor. E tudo o que você me pedir, isso farei por você.
39 Depit oh sapwellime ko koaros ahpw kotehla Pillap Sordan. E ketin metik Parsilai oh rahnmwahwih; a Parsilai ahpw pwurala ni imwe.
39 Todo o povo passou o Jordão, e o rei também passou. E o rei beijou Barzilai e o abençoou. E Barzilai voltou para casa.
40 Ni nanmwarkio eh kotelahr Sordan, iangahki ohlen Suda koaros oh elep en mehn Israel kan, e ahpw ketila Kilkal, oh Simam pil iang.
40 Dali o rei foi para Gilgal, e Quimã foi com ele. Todo o povo de Judá e metade do povo de Israel acompanharam o rei.
41 Mehn Israel koaros ahpw patohla reh oh patohwanohng, “Maing, Wasa Lapalap, dahme riatail ko, mehn Suda ko, adihasangkin kiht komwi oh kahreikomwihdo, iangahki sapwellimomwi peneinei oh sapwellimomwi aramas akan, oh kotehdo Sordan?”
41 Eis que todos os homens de Israel vieram falar com o rei e lhe disseram: — Por que os nossos irmãos, os homens de Judá, roubaram o rei e o trouxeram para este lado do Jordão com a casa dele e todos os servos de Davi?
42 Mehn Suda ko eri sapeng, patohwan, “Se wiahda met pwe nanmwarkio iei kiseht. Eri, dahme kumwail pahn lingeringerkihda? Pala ih me ketin katungoalei kiht, de ketikihong kiht mehkot?”
42 Então todos os homens de Judá responderam aos homens de Israel: — Porque o rei é nosso parente. E por que estão irados por causa disso? Será que comemos à custa do rei ou ele nos deu algum presente?
43 Mehn Israel ko eri sapeng, patohwan, “Kiht me ahneki pwuhng laudsang kumwail ong Nanmwarki Depit, mehnda ma kisehmwail. Dahme kumwail mwamwahlkinkitki? Pwe kiht me tepin koasoiahda kasapahldohn nanmwarki reht.”
43 E os homens de Israel responderam aos homens de Judá e disseram: — Nós temos dez vezes mais direito sobre o rei do que vocês, e Davi é mais nosso do que de vocês. Por que, então, fizeram pouco caso de nós? Não fomos nós os primeiros a falar em trazer o nosso rei de volta? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais dura do que a palavra dos homens de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.