2 Samuel 18
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs NAA
1 Nanmwarki Depit eri ketin kapokonepene sapwellime sounpei ko, ahpw ketin nehkpeseng ni pwihn kei wad kid oh wad epwiki, e pil ketikihong kaunaparail.
1 Davi contou os soldados que tinha consigo e pôs sobre eles capitães de mil e capitães de cem.
2 Ih eri ketin kadarihrpeseng ni pwihn siluh, ehu pwihn Sohap me kaunda, a ehu pwihn Apisai, rien Sohapo, me kaunda, a ehu pwihn Idai mehn Kad me kaunda. Nanmwarkio eri mahsanihong sapwellime ko, “I pahn iang kumwail kowohng mahwen.”
2 Então Davi enviou o povo: uma terça parte sob o comando de Joabe, outra sob o comando de Abisai, filho de Zeruia e irmão de Joabe, e a outra sob o comando de Itai, o geteu. E o rei disse ao povo: — Eu também irei com vocês.
3 A irail ahpw sapeng, patohwan, “Soh, maing! Komw sohte pahn ketin iang kiht. Pwe ma se pahn wekdeksang mahweno oh tangdoaui, de ma elep en kiht pahn kamakamala, atail imwintihti ko sohte pahn nsenohki; pwe komwi re kin kapahrekiong kiht me 10,000. Me pahn mwahu ma komw pahn ketikette nan kahnimwet oh kin ketin kadaralahng kiht sapwellimomwi sawas.”
3 Mas eles disseram: — O senhor não deveria ir, porque, se formos obrigados a fugir, não se importarão conosco, nem ainda que metade de nós morra; mas o senhor vale por dez mil de nós. Será melhor que da cidade o senhor nos preste socorro.
4 Nanmwarkio eri ketin sapeng, mahsanih, “I pahn wia mehkoaros me kumwail lemeleme me pahn mwahu.” E ahpw ketin uh ni wenihmwen kelen kahnimwo, nindokon sapwellime sounpei ko ar kapakapar kohiei ni pwihnen wad kid oh epwiki.
4 Davi respondeu: — O que vocês acharem melhor, isso farei. O rei se pôs ao lado do portão da cidade, e todo o povo saiu a centenas e a milhares.
5 E ahpw ketin mahsanihong Sohap, Apisai oh Idai, “Kumwail menlau dehpa wiahiong mehkot nei pwutak Apsalom, kumwail dehpa kalipwelipwehda.” Karis koaros eri rong mahsen pwoatet me Depit ketin wiahiong sapwellime kaun ako.
5 E o rei deu ordem a Joabe, a Abisai e a Itai, dizendo: — Por amor a mim, tratem com brandura o jovem Absalão. Todo o povo ouviu quando o rei dava a ordem a todos os capitães a respeito de Absalão.
6 Karis en Depit eri kohieila nan sahpwo pwe re en mahweniong mehn Israel ko nanwel en Epraim.
6 Assim, o povo saiu ao campo, a encontrar-se com Israel, e a batalha teve lugar na floresta de Efraim.
7 Sapwellimen Depit sounpei ko eri kalowehdi karis en mehn Israel ko. Mahweno inenen mwuledek mehlel, pwe aramas 20,000 me kamakamala rahno.
7 Ali, o povo de Israel foi batido diante dos servos de Davi; e, naquele mesmo dia, houve ali grande derrota, com a perda de vinte mil homens.
8 Mahweno inenen paraparala wasa koaros nan sahpwo. Eri, me mehla nanwelo tohtohsang me mehla nan mahweno.
8 A batalha se estendeu por toda aquela região, e, naquele dia, a floresta consumiu mais gente do que a espada.
9 Eri, ni ahnsowo, Apsalom ahpw tuhwong ekei sapwellimen Depit sounpei ko. E dake ahs emen, oh ni eh tangatang kolahng pahn tuhke rarahn pwoat, pitenmonge reirei ahpw tengala ni rahn tuhke ko. Eri, ahso ahpw tangatangete kohla, a Apsalom mwotomwotou ni rahn tuhkeo.
9 Absalão, montado em sua mula, encontrou-se com os homens de Davi. Quando a mula passou debaixo dos ramos de um grande carvalho, a cabeça de Absalão ficou presa nos ramos. Ele ficou pendurado entre o céu e a terra, enquanto a mula, que ele montava, passou adiante.
10 Emen sapwellimen Depit sounpei ko ahpw kilangada oh pakairkihong Sohap, “Maing, I kilang Apaslom eh mwotomwotou ni rahn tuhke pwoat.”
10 Um homem viu isso e foi dizer a Joabe: — Eu vi Absalão pendurado num carvalho.
11 Sohap ahpw sapengki, “Mehlel ke kilang? A dahme ke sohte kemehkihla ahnsowohte? Pwe I en katingihkin uhk mwohni silper eisek oh ehu katengen?”
11 Então Joabe disse ao homem que lhe trouxe a notícia: — O quê?! Você o viu? E por que não o abateu ali mesmo, derrubando-o por terra? Eu teria dado a você dez moedas de prata e um cinto.
12 Ohlo ahpw sapeng, nda, “Mehnda ma komw pahn ketikihong ie mwohni silper kid, ahpw I sohte pahn kamwakid apwoat sendin pehi kat ong sapwellimen nanmwarkio. Kitail koaros rongehr sapwellimen nanmwarki mahsen ong komwi oh Apisai oh Idai, ‘Kumwail menlau dehr wiahiong mehkot Apsalom, kumwail dehr kalipwelipwehda.’
12 Mas o homem disse a Joabe: — Ainda que me pusessem nas mãos mil moedas de prata, não estenderia a mão contra o filho do rei, pois ouvimos muito bem que o rei deu uma ordem ao senhor, a Abisai e a Itai, dizendo: “Poupem o jovem Absalão”.
13 Eri, ma I sohte peikiong ahpw kemehla, eri, nanmwarkio uhdahn pahn ketin karongehda, pwe e kin karonge mehkoaros—a komw sohte kak doareiehla.”
13 Se eu tivesse agido traiçoeiramente contra a vida dele, nada disso poderia ser escondido do rei, e nem mesmo o senhor me defenderia.
14 Sohap eri ketihtihki, “Eri, I solahr pahn kauwehla mwahl ahnsou rehmw!” Ih eri ale ketieu silipwoat oh doakoahki nan mwaremwaren Apsalom nindokon eh momourte esiesingek, langalang ni rahn tuhkeo.
14 Então Joabe disse: — Não vou perder mais tempo com você. Joabe pegou três dardos e com eles traspassou o coração de Absalão, enquanto ele ainda estava vivo, pendurado no carvalho.
15 Eri, sapwellimen Sohap sounpei ehk ahpw keilahng mpe oh kadouluhlla.
15 Dez jovens, que levavam as armas de Joabe, cercaram Absalão e acabaram de matá-lo.
16 Sohap eri ruwese pwe sowi en pepeuk pwe mahweno en katokotokdi, nah sounpei ko ahpw pwurodo sang ar pwakipwakih mehn Israel ko.
16 Então Joabe tocou a trombeta, e o povo voltou de perseguir Israel, porque Joabe deteve o povo.
17 Irail eri ale kahlep en Apsalom oh kesehdiong nan pwoahr ehu nanwelo, oh pwainkihdi lapalahn koasoakoasoak en takai ehu. Mehn Israel ko koaros eri tangdoaui, emenemen tangalahng nan uhdake.
17 Levaram Absalão e o jogaram numa grande cova na floresta. E levantaram sobre ele um enorme monte de pedras. E todo o Israel fugiu, cada um para a sua casa.
18 Ni ahnsou me Apsalom momour e kauwada mehn kataman ehu ong pein ih nan Wahun Nanmwarki, pwehki eh sohte nah pwutak mehn kadakadaur ede. Ih eri kihong pein edeo eden mehn katamano. Eri, sang mahs kohdo lel rahnwet e adaneki Mehn Kataman en Apsalom.
18 Ora, quando ainda vivia, Absalão tinha levantado para si uma coluna, que está no vale do Rei, porque dizia: “Não tenho nenhum filho para conservar a memória do meu nome.” E deu o seu próprio nome à coluna, que até hoje se chama o Monumento de Absalão.
19 Ahimas, nein Sadok, eri ndaiong Sohap, “Komw mweidohng ie I en kolahng pakairkihong nanmwarki rohng mwahu wet duwen KAUN-O eh ketin kapitasang ih rehn sapwellime imwintihti kan.”
19 Então Aimaás, filho de Zadoque, disse a Joabe: — Deixe que eu vá correndo dar ao rei a notícia de que o
20 Sohap ahpw ketihtihki, “Soh! Rahnwet ke sohte pahn wahla rohng mwahu pwoat. Ehu rahn ke pahn kak wia met, a rahnwet soh; pwehki sapwellimen nanmwarki pwutako sipallahr.”
20 Mas Joabe lhe disse: — Hoje você não será o portador de boas notícias. Você poderá fazer isso outro dia, mas hoje não, porque está morto o filho do rei.
21 Ih eri padahkihong eh lidu men, mehn Sudan, “Kowe me kohwei oh padahkihong nanmwarki mehkoaros me ke kilangehr.” Laduwo eri poaridi oh tangatangala.
21 Então Joabe disse a um etíope: — Vá e diga ao rei o que você viu. Ele inclinou-se diante de Joabe e saiu correndo.
22 Ahimas ahpw pwurehngete eh pekipek, nda, “I sohte nsenohki dahme pahn wiawi; a komw ketin mweidohng ie I en pil wahla rohng pwoatet.”
22 Porém Aimaás, filho de Zadoque, tornou a falar com Joabe: — Aconteça o que acontecer, deixe-me também correr atrás do etíope. Joabe perguntou: — Por que você quer correr, meu filho, se não terá recompensa pela notícia?
23 Ahimas ahpw pwurehng nda, “I men kohlahte, mehnda ma I sohte ale mehkot.”
23 Aimaás respondeu: — Aconteça o que acontecer, vou correr. Então Joabe lhe disse: — Corra. Aimaás correu pelo caminho da planície e passou o etíope.
24 Eri, ni ahnsowo, Depit ketiket nan mwoale nanpwungen ewen kehl riaun kahnimwo. Silepeo kohdahla pohn kehlo oh mihmi pohn ewen kehlo. E ahpw kilenglahte kilangada ohl emen me kelehpw tangatang kohdo.
24 Davi estava sentado entre os dois portões da entrada da cidade. A sentinela subiu ao terraço do portão sobre a muralha e, levantando os olhos, viu que um homem vinha correndo sozinho.
25 Silepeo eri werki oh pakairkihong nanmwrkio. Nanmwarkio ahpw mahsanih, “Ma e kelehpw, e weuwa kohdo rongamwahu.” Aramas me tangatang kohdo wie kerederendohr.
25 A sentinela gritou e avisou o rei. O rei disse: — Se vem sozinho, traz boas notícias. E vinha andando e chegando.
26 Silepeo ahpw pil kilangada ohl tohrohr emen me pil kelehpw tangatang kohdo, e ahpw pil werkilahng silepen wenihmwo, nda, “Kilang, pwe pil emen ohl tangatang kohdo.”
26 Então a sentinela viu outro homem que corria e gritou para o porteiro: — Eis que vem outro homem correndo sozinho. Então o rei disse: — Também este traz boas notícias.
27 Silepeo ahpw patohwan, “Ohl me tang mahso mwomwen Ahimas.”
27 A sentinela continuou: — Vejo o jeito de correr do primeiro. Parece ser o jeito de correr de Aimaás, filho de Zadoque. Então o rei disse: — Este homem é de bem e trará boas notícias.
28 Ahimas eri ngihl laudida rahnmwahwih nanmwarkio. E ahpw poaridiong nanpwel oh patohwan, “Kaping ong KAUN-O, omwi Koht, me ketin kupwurehiong komwi en powehdi aramas ako me men pelian komwi, Wasa Lapalap.”
28 Aimaás gritou e disse ao rei: — Paz! Inclinou-se diante do rei com o rosto em terra e disse: — Bendito seja o
29 Nanmwarkio eri keinemwe, mahsanih, “Ia duwen pwutak Apsalom, e momourte oh me kehlail?”
29 Então o rei perguntou: — Vai bem o jovem Absalão? Aimaás respondeu: — Vi um grande alvoroço, quando Joabe enviou este seu servo, ó rei, porém não sei o que era.
30 Nanmwarkio ahpw mahsanihong, “Awih ie mahs men!” Ahimas eri uhda oh mihmi wasao.
30 O rei disse: — Fique ali ao lado e espere. Ele ficou ao lado e esperou.
31 Ni ahnsowohte, mehn Sudano ahpw leledo oh patohwanohng nanmwarkio, “I patohwando rohng mwahu pwoat ong nanmwarki, Wasa Lapalap. Rahnwet KAUN-O ketikihong komwi lingan en powehdi irail koaros me men pelian komwi.”
31 Então o etíope chegou e disse: — Boas notícias para o rei, meu senhor! Hoje o
32 Nanmwarkio ahpw ketin keinemwe, mahsanih, “Ia duwen pwutak Apsalom, e momourte oh me kehlail?”
32 Então o rei perguntou ao etíope: — Vai bem o jovem Absalão? O etíope respondeu: — Que aquilo que aconteceu com aquele jovem aconteça com os inimigos do rei, meu senhor, e todos os que se levantam contra ele.
33 Nanmwarkio eri kupwur toutoula. E ahpw ketidahla nan pere ehu pohn wenihmwen kehlo oh tentenihr. Ni eh ketiket kohla, e tentehnihr, mamahsanih, “Nei pwutak, nei pwutak Apsalom! Apsalom nei pwutak! Ma ngehi me wilianuhkedi oh mehla. Nei pwutak Apsalom!”
33 Então o rei, profundamente comovido, subiu à sala que estava por cima do portão e chorou. E, andando, dizia: — Meu filho Absalão, meu filho, meu filho Absalão! Quem me dera que eu tivesse morrido em seu lugar, Absalão, meu filho, meu filho!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.